He allemaal,
Sinds zaterdag hebben wij een geweldig leuke pup, een Friese Stabij en we hebben hem Douwe genoemd. Lekker Fries dus. We wilde hem eerst Bobbi noemen, daar dat leek toch niet echt te passen. Sinds gisteren heet hij officieel Douwe en we noemen hem vaak Douwe Bob. Haha.
Dit is onze eerste pup en we vinden het toch wel spannend. Waar doen we goed aan en waar niet. Ik kan me nu heel goed voorstellen dat nieuwe ouders zich echt onzeker voelen bij hun pasgeboren baby. Enfin, onze Douwe is lekker speelt, lekker aan het bijten en overal zijn tanden in te zetten.
Het bijten in ons is al een heel stuk afgenomen. Steeds als hij bij, zeggen we ‘auw’ en stoppen dan met spelen of zetten hem even weg en negeren hem. (Lijkt hem weinig te doen, want is binnen 1 honderdste alweer afgeleid. Haha.) Maar het blijft natuurlijk gewoon een pup en moet pup kunnen zijn. Ook bieden wij steeds iets aan om in te bijten.
Hij heeft een handje van om in alles te bijten wat hij ziet. In het kleed, in de tafel, in een mand met kleden erin, in de deken etc. We zeggen steeds ‘nee’ en leiden hem af met een bijt-speeltje. Onder de nom van ‘bij hier meer in’. We proberen hem ook steeds van af te leiden met spelen. Zodat de momenten van in alles bijten niet voorkomen. Als hij even tussendoor gaat liggen, laten we hem ook meteen liggen en we spelen niet wild.
Maar ik weet ook dat hij zo de wereld ontdekt. Dit vind ik dus een lastig punt. Doen we hier wel goed aan?
Wij hebben een open keuken, althans, een keuken zonder deur. Dus wel een deurpost. Onze andere hond mag hier niet komen en Douwe willen we gelijk aanleren dat hij daar niet mag komen. Ook onze andere hond haar plek is verboden terrein. We vinden dat dat plekje van haar is en niet van Douwe. Elke keer als hij in de keuken of de mand van Day komt, dan zetten we hem weer op een andere plek; bij de keuken bij de deurpost en bij de mand van Day, naast de mand. Gaat opzich goed hoor. Hij vergeet het soms weer, maar dan zetten we hem weer op de plek neer. Hij begint het wel te begrijpen. We proberen dit zo rustig mogelijk te doen.
Vervolgens, de bench. Wij willen heel graag dat hij in de bench slaapt. Elke keer als hij slaapt, leggen wij hem in de bench, vaak blijft hij dan ook liggen. Hij krijgt snoepjes in de bench en zijn eten. Ook zijn snuffelmat ligt hier, als wij hem gebruiken. Positiviteit aan de bench. Dat gaat goed, maar gaat zelden uit zichzelf in. (Alleen om snoepjes te zoeken)
‘s nachts zetten wij de bench naast ons bed. Met een warme kruik en een snugglepuppy. Vaak piept en blijft hij even en op een gegeven moment gaat hij slapen. De tweede nacht heeft hij het lang volgehouden met piepen, maar sindsdien is het veel minder. ‘S nachts ga ik er vaak 2 keer uit. Als hij piept, wacht ik even totdat hij stil is, haal ik hem er vervolgens uit om hem te laten plassen/poepen. Ik praat niet tegen hem, beloon hem wel als hij zijn behoeftes doet en daarna weer naar boven. Even piepen en daarna is hij weer stil. Gisterenmiddag overdag even in de bench, maar waren net te laat om hem op tijd open te doen en hij begon al te piepen. (We wilde hem opendoen voordat hij begon te piepen). Dus we hebben hem er ingelaten, totdat hij stil was. Dit duurde 45 min. Ik denk dat de buren niet zo blij waren met ons...
Qua zindelijkheid, hij heeft sinds zaterdag 3x binnen geplast. Verder alles buiten. Als hij heeft geslapen en gespeeld laten we hem buiten, in de tuin en sinds vandaag ga ik steeds een klein stukje richting het veldje buiten de tuin. Kleine stapjes steeds.
Als hij moet plassen of poepen, dus los van het slapen/spelen loopt hij naar de achterdeur, piept daar of gaat snuffelen onder de tafel. Dus hij geeft het al heel goed aan. Echt super trots, in zo’n korte tijd.
Al met al, vragen we niet teveel van hem? Ik heb zoiets van, als de grenzen al meteen duidelijk zijn, dan geeft hem dat toch ook houvast? Of is het teveel? Verder laten we hem zoveel mogelijk slapen, spelen met hem en knuffelen ook gewoon. We zijn toch wat onzeker. Want je hoort en leest zoveel en waar doe je goed aan. Dus vandaar dit bericht.
We hopen dat jullie ons wat meer kunnen helpen.
Lieve groetjes,
Samantha en Douwe


Reageren





