
Oh, mijn lieve Odi.
Ik weet dat het morgen je sterfdag is, maar ik weet ook dat ik me er morgen niet toe kan zetten.
Ik mis je. Odi. Vandaag hoorde ik dat iemand met een Roemeen zei dat het na 3 jaar samenwerken beter werd. Jij hebt die groei niet mee mogen maken. Jij werd niet beter. Ik zou willen dat je dat wel werd. Dat je nog hier was.
Dat we nog konden knuffelen als één van ons een rotdag had.
Begrijp me niet verkeerd, door jou kwam Aiden op mijn pad en ik geloof uiteindelijk ook Abby. Maar Odi, jij had veel ouder moeten worden. Jij had nog zoveel van de wereld om te zien.

Ik vind het verschrikkelijk dat je er niet meer bij hoort. Mensen praten niet meer over je, mensen willen ook niet meer dat ik over je praat. Ze willen dat we allemaal doorgaan met ons leven. Ik wil dat ook. Maar Odi, jij mag niet vergeten worden. Jij bent zo enorm verweven met mij.
Jij was in zoveel opzichten 'my first love', mijn vertrouweling, mijn soulmate.
Odi, you and I were always meant to be.


Reageren




















