Vijf jaar geleden, na het plotselinge overlijden van mijn moeder, kreeg ik haar grootste schat: haar hondje Kimmi. Een heerlijk, lief en lekker eigenwijs hondje. De laatste jaren ging haar lichaampje wel achteruit, ze werd langzaam blind, de laatste maanden ook doof, maar ze had er nog altijd zin in. Haar neusje werkte nog prima en ze vond het heerlijk wat in haar eigen vertrouwde buurtje rond te scharrelen. Al sliep ze de rest van de tijd veel.
Helaas werd ze erg ziek. Overgeven, diarree, meteen naar de dierenarts gegaan. De behandeling sloeg niet aan. Ze wilde helemaal niet meer eten, zelfs de lekkerste hapjes niet, terwijl ze al ontzettend was afgevallen, stond op het laatst in elkaar gekrompen van de pijn.
Dat kon ik haar niet aandoen. Vrijdag is ze heengegaan, ze is weer bij haar echte baasje.
Kimmi is 13 jaar geworden.



Reageren




































