Dobby is een fervente, obsessieve zwemmende jager. Hij kan zomaar 15-20 minuten rondzwemmen achter eenden en waterkippen aan. Op sommige stukken kan hij los, maar vooral een eindje weg van het water.
Vandaag... voor het eerst in bijna 6 jaar, heeft Dobby's "hobby" een leven gered.
Ik loop terug van een wandeling en zie iets bij een stel eenden op de kant. Er beweegt iets kleins. Hee, er zijn al pijltjes, blijkbaar vandaag geboren.
Een stukje verder dobberen 8-10 pijltjes in het water, piep piep piep piep piep! Maar... waar was de moeder eend? Ik zag alleen 3 woerden, die aan het vechten waren. Ik bleef staan, want waar was moedereend nou? Al snel viel het kwartje: de woerden probeerden met de moedereend te paren en... waren bezig haar te verdrinken.
Ja, en wat nu? Iets gooien? En toen bedacht ik: Dobby. Ik ben gewoon blijven staan, en door het spetteren van het gevecht gebeurde het onvermijdelijke: Dobby sprong het water in. Alle woerden in paniek en die vluchtten weg. De moedereend zwom snel naar ons toe en kwam vlak bij ons aan de kant. Helemaal verfomfaaid, en met 8 piepende kuikentjes achter zich aan. Maar veilig: op het droge kan ze niet verdrinken...
En dus heeft Dobby's probleemgedrag voor het eerst eens nut gehad: een leven gered!


Reageren
























