Gisteren hebben wij Juul, onze tervuerense herder in laten slapen.
Hij heeft anderhalf jaar bij ons mogen wonen, nadat we hem uit het asiel hebben gehaald. Hij is ongeveer 11 geworden. Hij was echt mijn maatje, en ben dan nu ook erg verdrietig.
Ik weet wel zeker dat dit het beste voor hem is, hij is nooit gezond geweest sinds we hem hebben, hebben er veel aan gesleuteld maar hij bleef aftakelen. Nu hij ook incontinent werd en zijn eigen plek meerdere malen bevuilde, waar hij doodongelukkig van werd, hebben we deze moeilijke keuze gemaakt om hem verder leed te besparen.
Pfff...



Reageren

























