Soms krijg je vanuit onverwachte hoek zo'n lieve reactie.
Morgen is het alweer twee jaar geleden dat Janouk overleed. Vorig jaar had ik het daar enorm moeilijk mee. Ik was ook nog eens alleen thuis, manlief zat in het buitenland en ik had het niet. Een van mijn medewerkers vroeg of ik die dag mee wilde naar een belangrijke en leuke bijeenkomst over een nieuw project waar ze mee bezig was. . Maar ik wilde eigenlijk vrij nemen. Dus ik was een beetje vaag, voelde me eigenlijk schuldig omdat ik haar een beetje in de steek liet. Uiteindelijk zei ik "Nee, ik neem toch de hele dag vrij" . Pas later vertelde ik haar wat er speelde. Het is een aardige meid, maar nogal gereserveerd als het over privé gaat.
Nu heb ik op donderdag altijd werkoverleg met haar maar dat moest verzet naar vrijdag. Krijg ik van de week om half twaalf 's avonds een email van haar. "ga je het redden vrijdag? Zullen we maar even een ommetje gaan doen ipv overleggen. En laat het weten he, als ik je ergens mee kan helpen."
Ik vond het zo lief, zat met tranen in mijn ogen. Tegelijk merk ik zelf dat het gesleten is. Ja, ik mis mijn manneke soms nog wel eens, maar meer in een gekoesterde herinnering. Niet meer het rauwe verdriet van het vorig jaar. Dus we gaan gewoon aan het werk morgen.
Tegelijk, 'tuurlijk vergeet ik mijn mooie man niet, mijn grote softie, mijn harde werker. Dus gaat deze foto straks een plekje krijgen op de muur van mijn werkkamer ;-)
Reageren
en een softie ook (ok niet als hij een kat zag).
