Op zondag 2 februari hadden wij nog heerlijk gelopen met Taat op de hei met Anita, Ronald, en hun honden er was niks aan de hand met haar. De volgende dag ook nog een grote ronde en snachts liep ze te spoken.
Wij dachten een griepje en krampen in haar buik.
Smorgens haar uit gelaten en ik twijfelde wel da of niet. Ik zag haar zieker worden en da gebeld kon om half twaalf komen.
Ze onder zochten haar je zag haar daar ook steeds zieker worden. Haar ogen begonnen te tranen als of ze huilde. Haar lichaam zag je breder worden. De da wou bloed prikken om te testen wat er was. Ze had verhoging bloed prikken ging niet meer kwam geen bloed meer uit haar aders.
Er was een tumor gesprongen in haar lichaam. Dit hadden wij nooit voor kunnen wezen. Ik mijn man gebeld dat hij gelijk naar de da moest komen.
We hadden de keus om dat het zo aprut was kregen we de optie om haar nog even mee naar huis te nemen met zware pijn stillers. Wel savonds terug komen was het advies ze zou snachts komen te overlijden of de volgende dag.
Wij hebben haar niet mee naar huis genomen vonden dat niet eerlijk tegen over Taat.
Ik mis haar vreselijk Taat was mijn alles. Ik was echt stapel gek op haar. Hoe een boef het ook was.


Reageren




















