Hallo allemaal,
Ik heb net onderstaande mail gestuurd aan kreupel dier. Wat denken jullie ervan? Zie ik spoken? Hebben jullie ook wel eens zo'n onderbuik gevoel?
Beste lezer,
Ik ben een beetje bezorgt over mijn hond Denzel. Deze bezorgdheid is meer een onderbuikgevoel van mij dat er iets niet helemaal goed is want mijn dierenarts ziet geen noodzaak om foto’s te maken. Ik zal het verhaal zo duidelijk mogelijk proberen te omschrijven.
Denzel is een gecastreerde kruising Mechelse herder reu van vier jaar. Hij is door ons geadopteerd toen hij ongeveer elf maanden was. Hij komt uit Spanje. Denzel is een uitgegroeid, na de nodige problemen, tot een energieke werkhond die erg slim is en dol op balspelletjes. Hij houdt van graven en apporteert eindeloos zijn bal en in dat spel is hij erg lomp. Dat wil zeggen dat hij abrupt draait, springt en stopt om de bal te kunnen pakken.
Ongeveer een jaar geleden liep Denzel ” ineens” mankt met zijn linker achterpoot. Hij hielt deze hoog opgetrokken en na een stukje lopen belastte hij hem weer voorzichtig. Na een aantal dagen rustig lijnrust en een aantal weken geen balspel is dit weer over gegaan. Het viel mij wel op dat Denzel de maanden daarna steeds, als hij ging zitten, zijn linker achterpoot iets uitdraaide naar de zijkant. Ik bleef maar zeggen dat er iets niet goed was maar goed, ik was blijkbaar de enigste die iets dacht te zien…..
Na een paar maanden ging dit ook weer weg.
Een driekwart jaar geleden viel het me op dat Denzel steeds vaker niet in de auto kon/wilde springen en hij werd uitvallerig naar honden en mensen. Ik vond hem zeer gestrest en narrig maar goed wederom ik was de enige die aan iets lichamelijke dacht…. Drie maanden geleden was hij op een zaterdag niet in orde na de ochtendwandeling. Hij liep erg stijf, met een bolle rug, lage kop, maakte een vreselijk vermoeide indruk en kwam moeizaam als we hem riepen. Ik vermoede dat hij pijn had. In de avond wilde hij opstaan maar dat lukte niet en begon hij vreselijk te piepen. Hij kon niet meer afzetten met zijn rechter achter poot en kon dus niet meer overeind komen. We hebben hem, met behulp van een sjaal, opgetakeld en buiten laten plassen. Hij belaste voorzichtig zijn poot maar hield hem meer hoog opgetrokken. Thuis op zijn kussen gelegd en daar lag hij de volgende ochtend nog. We wilde hem weer optakelen en de dierenarts bellen maar mijnheer stond op en liep vrolijk weg………ons verbijsterd achterlatend….. hij liep hooguit nog een beetje stijf maar dat was alles…..
Twee weken later liep hij echter mank met zijn linker achterpoot na een dagje spelen bij de hondenopvang en toen was ik het zat. Ik ben naar de dierenarts gegaan en die constateerde verrekte kniebanden. Denzel moest een snuitje om zo boos werd hij op de dierenarts…… Na twee weken lijnrust en tien dagen metacam was alles weer "in orde” Tijdens de tien dagen metacam wilde hij wel gewoon in de auto springen overigens. Nu is alles ogenschijnlijk weer goed maar ik heb nog steeds mijn twijfels. Denzel wil weer niet in de auto springen en ik vind hem stijf na het slapen en hij staat niet vast op zijn rechter achterpot maar hij loopt niet mank. Tenminste, niet dat ik kan zien maar wie ben ik……
Hij loopt wel veel in telgang.
Ik heb mijn zorgen gedeeld met mijn dierenarts maar die zegt dat hij het niet vreemd vind dat zo’n energieke hond als Denzel een paar keer per jaar mank loopt….en het gaat toch weg met metacam en rust. Geen noodzaak tot het nemen van foto’s. Ja maar………..
Vanmorgen viel hij uit naar een hond en wilde hij weer met moeite de auto in dus mijn onderbuik gevoel is weer terug. Ben ik nou overbezorgd, ben ik aan het zeuren en zie ik spoken of herkennen jullie iets in mijn verhaal? Of is het verstandig om eerst foto’s te maken?
Graag hoor ik van jullie,
Met vriendelijke groet,


Reageren














