hoi Andor,
hoewel het advies van Ilja qua je hond nooit alleen laten vanuit de theorie juist is, is het in de praktijk voor een ieder die een sociaal of werkend leven heeft helaas niet te doen... zo nu en dan zul je de honden alleen thuis moeten laten...
Een zeer ervaren GD heeft mij ooit het volgende advies gegeven....
de oorsprong van overmatige geluidsgevoeligheid kan door 2 dingen komen... het kan aangeboren zijn, en het kan door ervaring komen... en voor beide geldt.... totdat de hond dusdanig oud is dat het gehoor minder wordt zul je het nooit kunnen genezen... je kunt het alleen wel dragelijker maken...
een beginnetje kun je maken met homeopathie... ofwel via een klassiek homeopaat, ofwel bach bloesem, ofwel via voeding supplementen zoals Telizen... verwacht geen wonderen... deze dempen het geluid een beetje... je hond zal nog steeds een angstreactie laten zien, maar komt er iets sneller uit... Bij Tess werkt Bach rescue remedy het beste... maar dat is heel erg hond afhankelijk...
de meeste voorgang kun je boeken door middel van training. Dan nog... de angst haal je er niet helemaal uit.... maar je leert je hond keuzes maken tijdens de angst....
Het afgelopen jaar ben ik met Tess heftig aan het werk geweest qua haar geluidsgevoeligheid... het begon met vuurwerk, sloeg over naar onweer, daarna regen, daarna motorfietsen etc etc..... dmv training hebben wij het kunnen terugbrengen naar alleen vuurwerk... en een beetje onweer.... voor ons een hele stap voorwaarts...
hoe hebben wij het gedaan? het antwoord is 2-ledig:
1) thuis
2) buiten
1) thuis
Thuis heeft Tess nu altijd, als er kans is op vuurwerk of onweer, een tuigje aan met daaraan een kort riempje van 15 cm... zodra ik merk dat ze iets gehoord heeft.... pak ik het riempje en houd haar heel dicht bij mij.... ze kan dus niet vluchten (vluchten = zelfbelonend gedrag).... ik leg een hand op haar qua steun... that's it... is het heel erg dan ga ik, zonder verder iets te zeggen, op de grond nast haar zitten... nogmaals met fysiek contact.... zodra ik merk dat het iets beter gaat, dan stuur ik haar naar haar veilige plek... het is dus mijn keuze... niet die van haar.... en even over de veilige plek.... laat de hond in eerste instantie zelf aangeven waar die veilige plek is... voor de een is het een overdekte bench, voor de ander de mand, voor de ander onder de vensterbank... en voor verrassend veel honden... de WC of de badkamer.....
Aan Tess merk ik dat dit voor haar goed werkt.... ze weet inmiddels dat ze naar mij toe moet komen... en dat ik dan zal helpen.... ze is nog steeds bang... daar niet van... maar ze herstelt zich wel veel sneller....
En als ik van huis moet.... dan stuur ik haar bij voorbaat al naar haar veilige plek.... dan is ze in ieder geval al op de plek waar ze anders naartoe zou vluchten... vluchtgedrag wordt dus niet beloond omdat ze er al is...
2) buiten
Als Tess buiten aan de riem loopt en ze hoort vuurwerk, dan wil ze ook meteen vluchten.... hier zijn we dus ook heel erg mee aan het werk geweest.... nogmaals door haar te laten weten dat wij de controle overnemen... als ze ergens van schrikt... dan krijgt ze meteen het commando "Tess... kom eens terug" en dan moet ze recht voor mij komen.... en wordt ze beloont (Tess is niet zo van de snoepjes... een blije stem doet haar veel meer)... zeg ik "goedzo" dan zie je de spanning wegvloeien en loopt ze weer rustig door.... inmiddels zijn we na een jaar zover dat ze bijna altijd bij een knal aan de riem buiten meteen terugkomt.... een hele stap voorwaarts.... zodra ik met goedzo laat merken dat ik de controle overneem, vloeit de spanning weg...
Met loslopen is het een ander verhaal.... Tess is een jonge BC... en hoeft van mij lang niet altijd braaf naast te lopen.... maar... als ze een eindje verder is en ze schrikt... tja.... vluchtgedrag...
Daarom zijn we het afgelopen jaar heel erg bezig geweest met commando op afstand.... het duurde even voordat het kwartje viel (bloed, zweet en tranen mijnerzijds)... maar inmiddels lukt het goed tot 50 meter.... verder dan dat van mij af mag ze dus ook niet.... maar nu is het zo dat als ze weer wat hoort en ze loopt los... dan kijkt ze eerst even naar mij... en als ik dan "Tess rustig zit" of "Tess rustig lig" zeg.... dan doet ze het ook... want... ik heb de controle overgenomen... en dan kan ik zonder probleem naar haar toe lopen (rustig) om haar aan te lijnen...
het betekent alleen wel dat je zowel binnen als buiten goed op je hond moet blijven letten... de signalen opvangen... want een hond hoort veel meer dan jij.... en de eerste signalen zijn niet het vluchten... daarvoor kun je het al zien... en de hond wacht voor zijn/haar idee heel lang op hulp van de baas... komt die hulp niet... dan gaat ie vluchten... zowel binnenshuis als buiten...
Voor de komende maand heb je natuurlijk niet heel veel qua bovenstaande trainingstips... we zitten nu in de ellende van het geknal en daar blijven we in zitten tot +/- 2 januari....
maar je kunt al wel wat doen met het tuigje/de halsband als jullie wel thuis zijn.... en met het uitzoeken wat de "veilige plek" voor je hond is.... en als dat een onhandige plek is... dan zou ik het voor deze maand toch toestaan.... en dan in januari gaan trainen op een veilige plek dat meer voor de hand ligt...
ik hoop dat je hier iets aan hebt.... voor Tess werkt het goed.... in zoverre dat haar angst te beheersen is, en dat ze nu naar mij kijkt voor hulp (die ze dan ook krijgt).... voorheen was ze niet bereikbaar in haar angst... nu wel mits ik goed oplet....
heel veel sterkte! Het is een heel lastig probleem...