Dit is geen leuk hondenverhaal. Eerder een verdrietig hondenverhaal
Sinds bijna 2 jaar gaan Promise en Duuk 2x per week mee naar een uitlaatdienst. De honden zijn in vaste kleine groepen en zijn gedurende 2 uur bij de begeleidster aan huis op een groot veld. Ze doen wat ze willen doen en er is steeds professionele supervisie.
Duuk is een ander verhaal, hij is stapelgek op de begeleidster, zijn 'vrienden' daar en het spelen en rennen met de andere honden.
Hij is goede maatjes met Promise, maar echt spelen met hem wil zij niet. Vandaar dat hij daar zijn hart op kan halen en iedere maandag en vrijdag staat te springen als hij mee mag. De schat. Hij gedraagt zich er uitstekend en sociaal, zoals ik ook van hem gewend ben.
Nu ben ik sinds kort een vrij dure opleiding begonnen waardoor ik iets moest schrappen in de financien. Nu werd dat de hondenuitlaatdienst 1x per week. Dus Promise en Duuk gingen i.p.v. 2x per week, nu 1x per week mee. Ik heb aangegeven hier enorm van te balen, maar het werd volledig begrepen. Stom als ik ben, heb ik zelfs nog getwijfeld dit te doen omdat ik baalde dat ik de begeleidster teleurstelde. Absurd eigenlijk, want toekomst (de opleiding) is natuurlijk nogal belangrijk.
Helaas liet Promise snel genoeg na deze switch merken eigenlijk helemaal niet meer mee te willen. Het was teveel voor haar. Ik twijfelde al langer aan haar gedrag bij het ophalen, maar dit werd steeds heftiger. Waardoor wij samen (de begeleidster en ik) tot de conclusie kwamen dat het voor haar geen optie meer was. Promise was er op de één of andere manier klaar mee, en ik kon en kan niet anders dan dat respecteren.
Dus.. van 2x per week 2 honden, ging het in sneltreinvaart naar 1x per week 1 hond. Ik heb nog aangegeven dat we i.p.v. Promise Duuk dan wel gewoon weer 2x konden laten gaan. Maar helaas, dat ging niet, zijn plekje op vrijdag was al vergeven. We zouden van de zomer dan kijken of er misschien weer plek kwam om Duuk 2x per week te laten komen.
Ik ken de begeleidster inmiddels vrij aardig. We hebben veel leuke gesprekken gehad, bij het halen bleef ze altijd hangen vanwege de grote hoeveelheid aan gespreksstof. We hebben in deze 2 jaar veel telefoongesprekken gehad, toen haar moeder stierf, hebben we hier uren over gepraat. Toen bij haar puppies geboren werden, stuurde ik kaarten enz.enz.
En nu. Nu wordt ik net gebeld dat ze gaan stoppen met Duuk na bijna 2 jaar.
Ze kan een klant krijgen die 4x per week kan komen. En dan is er voor Duuk geen plek meer vanaf 1 januari.
Jullie mogen best weten, ik heb er net om gejankt. Mijn mannetje zal dit misschien niet bewust weten, maar ik weet hoe hij hiervan opbloeide, en dit breekt mijn hart.
Na al deze taaie tekst, is nu eigenlijk mijn vraag; in hoeverre is dit normaal? Zaken zijn zaken, maar aangezien ik meer hondenhart dan zakenhart heb, is dit voor mij in de gegeven omstandigheden niet goed te verteren.
Hoe staan jullie hier tegenover?



3 doggies
















