"
Ondanks ik erg gelukkig ben met Balou mis ik Spyro nog steeds heel erg.
Vooral als ik alleen thuis ben.
Ik steek elke avond kaarsjes aan die ik bij zijn urn heb gezet en wrijf dan ff over de urn.
Mijn vrienden zeggen dat ik Spyro moet vergeten en verder moet gaan met Balou.
Balou krijgt alle liefde en aandacht maar stiekem denk ik was Spyro nog maar hier.
Is dit normaal want dit gevoel heb ik nooit eerder gehad ?
"
In mijn ogen is dit heel normaal hoor!
Het is voor mij heel herkenbaar.
Ik heb 26 september mijn hond in moeten laten slapen en al op 1 oktober is Faith bij ons komen wonen.
Ik ben zo ontzettend gelukkig met "mijn toverfeetje", zoals ik haar liefkozend noem.
Als ik s'ochtends wakker word is het eerste wat ik zie Faith haar blije smoeltje die me liefdesvol aan zit te kijken.
Ik zeg werkelijk dagelijks tegen mijn man "ik ben zooo blij met Feetje".
Maar het gemis van Bangoo is er niet minder op geworden...
Ook hierom kan ik nog dagelijks huilen.
Ik vind dit heel menselijk, Faith is tenslotte geen vervanging voor Bangoo ze is een aanvulling in mijn leven.
Dus mijn advies is, koester je gedachten aan Spyro en ben gelukkig met Balou