Hoi Uma,
Toen ik een jaar 0f 10 was liep ik gewoon uit de snackbar(deur open gemaakt)en toen greep er 1 van de 2 dolle Dobermanns even in mijn dij.....Niet door gelukkig,wel blauw geworden.Ik schrok me dood,misschien die hond ook wel van mij(had niemand verwacht of zo)Als ik er dus nu zo aan terug denk,reageerde die vrouw(het baasje) helemaal niet,ook niet gevraagd of het wel ging/sorry zeggen,rare vrouw eigenlijk!!Hahaha. Maar ja ik ben nog nooit bang geweest voor een hond,vanaf dat ik klein kind was ,was ik al verliefd op honden groot/klein.Alles aai ik,nu nog als ik de kans krijg,ookal heb ik natuurlijk mijn liefste Mila.Wel let en lette ik altijd goed op de hond,hoe zijn/haar lichaamstaal (en dan met name de oogstand,en of er werd gekwispeld als ik een geluidje maakte),altijd goed gegaan.
Heb nog wel een ander leuk verhaal(als je het goed vindt,ik vind/vond het altijd erg grappig,ookal was ik zelf het slachtoffer!!)
Mijn oma had vroeger(toen ik ong 6 jaar was)een grote berghond ,een enorme beer! Bello was zijn naam,groot en onstuimig maar wel lief.Mijn oma deed hem wel eens in de keuken opsluiten als ik kwam(ik klein en bello groot en onstuimig),maar ik wilde Bello natuurlijk zien en knuffen!Oma zei nog (een keer of 10 )Niet de keuken deur open doen he!!want daar zit Bello. Ja dan doet Sorayatje het juist( ilove Bello),dus..... Ik deed toch even stiekum op een onbewaakt moment de deur gauw open..en Bello stierde dol de keuken uit(tja die was natuurlijk ook al opgewonden geraakt,die hoorde gezellige visite-geluiden)En vloog zo dwars door mij heen!Hahaha,echt ik moet nog lachen,zo steil achterover ,plat op de vloer en Bello d'r overheen.
Zo maar nu was ie wel lekker bij mij.(niks aan overgehouden hoor
)
groetjes Soraya&Mila.