Ik wil je nog even meegeven wat ik laatst mee heb gemaakt. Ik laat regelmatig de hondjes uit van een oude dame die dat zelf niet meer kan. Een cockerspaniël en een corgi, van beiden 12 jaar oud. Met de Spaniël ging het gelijk toen ik hem leerde kennen en uit ging laten niet goed. Ik wist niet hoe hij normaal was geweest, maar hij kon zijn ontlasting heel moeilijk kwijt, liep niet goed mee, viel af en toe een beetje om...Kortom, een echt oud hondje. Op een middag, toen ik er toevallig was, kreeg hij een flauwte, zakte zo van de bank, plaste in huis..
Ook de dochter van de dame was er en eigenlijk wisten we wel een beetje dat het het begin van het einde was. Ze zijn naar de dierenarts gegaan en ik had al een beetje afscheid van hem genomen. Maar de dierenarts vond het nog te vroeg. Hoewel bleek dat Nike een tumor had in zijn darmen, zou hij met medicatie nog een tijdje, geen idee hoe lang, goed kunnen leven. Diep in ons hart hadden de oude dame en ik ook het idee dat het te vroeg was. Gewoon een gevoel, dat gevoel wat alleen mensen die dicht bij die hond staan kunnen hebben en weten.
Gelijk daarna knapte Nike zienderogen op. Hij at weer goed, kon zijn ontlasting kwijt, liep weer redelijk mee en wat waren we blij dat we het te vroeg hadden gevonden.
Het duurde een paar weken. Nike was vrolijk, hij heeft in die paar weken nog echt een fijn hondenleven gehad. En toen kon hij opnieuw niet poepen. 1 Dag, 2 dagen en het werden 5 dagen. En we beseften hoe naar je jezelf vaak voelt als je al 1 of 2 dagen niet kon. Nike kreeg pijnstillers, dus hij voelde zich op zich nog wel goed. Hij was ook nog best vrolijk, zijn staartje kwispelde nog. En toch wisten we beiden dat dit het moment was.
Onbesproken wisten we van elkaar hoe we het zouden doen. Ik heb de dame en Nike opgehaald. Hij was zo blij nog toen hij me zag en dat snijdt je door je ziel. In de auto vond hij niet fijn, dat had hij nooit fijn gevonden. Ik heb hem op de tafel getild bij de dierenarts (de dame wilde het liever daar dan thuis, haar man is ook onlangs overleden en ze heeft het al zo zwaar...) De dierenarts heeft nog gevoeld en nee, het kon echt niet meer. Ik heb Nike in mijn armen gehouden, hem een paar hele lekkere brokjes gevoerd en hij is kauwend en knuffelend uit het leven weggegleden, terwijl zijn vrouwtje wel bij hem was, maar op een afstandje toe keek, omdat ze meer niet aan kon.
We hebben er beiden voor zover dat kan met zoiets, een goed gevoel over gehad. Het is moeilijk een hondje te laten gaan die nog kwispelt, die nog lekker zijn koekje op eet. Maar het is ook fijn te weten dat hij gelukkig was op het moment dat hij insliep. Dat hij nog geen pijn had (door de pijnstillers) en dat hij rustig gegaan is.
Een lang verhaal, maar wat wil ik ermee zeggen? Zelfs uit die hele moeilijke momenten kan je een soort van troost putten. Het goede moment kiezen is heel erg moeilijk, maar probeer het ook zo te doen zoals je er zelf vrede mee kan hebben, op je eigen manier. Voor mij was het een troost en een soort van eer, dat ik zoveel vertrouwen kreeg dat ik hem mocht begeleiden.
Nogmaals, veel sterkte en wijsheid gewenst.
