Hebben jullie ook soms zo'n twijfels?

Momenteel twijfel ik enorm aan mezelf.
Het lijkt wel hoe meer ik lees over hondentaal, gedrag en de omgang met honden, hoe meer ik me afvraag of ik het allemaal wel goed doe.

Ik vind het best moeilijk om 'de juiste weg' te vinden en dat maakt me onzeker, vooral als er dan eens iets fout gaat. Mijn hondjes zijn niet de makkelijkste, Rune en Paloma in het bijzonder dan, en ik wil zo het allerbeste voor hen alle vier.

We komen van ver en we hebben samen al veel bereikt, maar op sommige momenten slaat de twijfel toe en weet ik het eventjes niet meer. Nochtans krijg ik veel complimentjes dat ze 'zo braafkes' zijn en zo lief, soms vertraagt er een auto en steekt de chauffeur zijn duim in de lucht, maar ja dat zijn maar momentopnames.

Hebben jullie ook soms dat gevoel en hoe gaan jullie daar mee om?

Helemaal in 't begin dat ik op HP zat dacht ik ook dat ik veel verkeerd deed. Maar ik heb mezelf verpicht om alles te relativeren. De perfectie bestaat niet!
Ik bekijk het met momenten ook heel nuchter. En dan moet ik beamen dat er toch wel veel goed loopt. Er zijn wel wat puntjes die beter kunnen maar nog steeds zijn dat geen zaken die zwaar doorwegen op de dagelijkse dingen.

Ik herken het wel, vooral met mijn BC Bindy. Ze is thuis superlief, maar buitenshuis... soms een drama. Terwijl er eens een buschauffeur zijn duim omhoog stak toen ze bleef liggen toen hij langsreed. Terwijl dat liggen juist drijfgedrag is wat ik eruit wil hebben. Ik kan geen stap doen langs een drukke weg of mevrouw gaat liggen. Maar daar gaat het niet om.

Ik vraag me ook vaak af of ik het wel goed doe, maar dan komen mijn meiden weer blij naar me toe en dan denk ik: Ze zijn blij met me, ik doe het dus goed.
Natuurlijk zijn er dagen dat het niet goed gaat met trainen, maar gelukkig zijn er nog meer momenten dat het wel goed gaat.

Ik snap je volkomen Adinda. Ik zit middenin een opleiding waarin ik heel veel leer. Ook heb ik de laatste jaren veel bijgeleerd d.m.v. allerhande workshops en seminars die ik bezocht heb. Heel fijn, al die kennis, maar het maakt je ook aan het twijfelen. En inderdaad: bij je eigen honden.

Honden van anderen zijn duidelijk, makkelijk etc. , maar die van jezelf: dat is nou eenmaal een ander verhaal. Omdat het behalve honden, met honds gedrag, ook degenen zijn van wie je het allermeest houdt.

Twijfel niet aan jezelf Adinda, je bent een super baasje en eens zal alle kennis op zijn plekje vallen

Ik denk dat iedereen in meer of mindere mate onzekerheid kent waar het verantwoording betreft voor de honden. Ik ken het in elk geval wel. Het is niet zozeer dat de meningen van anderen mij onzeker maken, maar dat de meningen van anderen een al aanwezige onzekerheid in mij meer verwarring geeft soms. Tegenwoordig ben ik veel minder onzeker en dus brengen de meningen en visie van anderen mij minder van de wijs. Ik probeer dicht bij mezelf en mijn intuitie te blijven, maar ook dat is een proces geweest.

Verder ben ik als voorbeeld van mijn honden steeds bewuster in het nu aan het leven Een misser nu zegt niets over de goede ervaring van gisteren en die van morgen. Ik relativeer en bekijk het als incident waarin ik even niet alert genoeg was. Dit helpt enorm mee in het gevoel van in controle zijn. En soms als ik minder in mijn vel zit en de onzekerheid de kop op steekt dan ineens gaat het mis, word ik boos op mezelf, wat ook weer z'n weerslag heeft op de honden. Juist dit spiegeltje heeft me leren inzien dat alleen in het nu leven me ook veel sneller weer in balans brengt. Ik ben dankbaar voor de lessen die ik van de honden krijg

Adinda, vallen en opstaan , je hebt vier honden, een roedel, altijd anders dan een hond tegelijk, het is logisch dat er wel eens iets fouts gaat.
allemaal een ander karakter, maar daar moet je niet te veel bij stilstaan, je kent je honden toch al een heel poosje, als je het even te veel wordt, laat je ze twee voor twee uit, zodat je wat beter overzicht op ze hebt.

en waarom twijfel je ? is er iets waar je niet uitkomt ? vertel eens, wie weet kan iemand je daar mee helpen.

tja.. ik kan me voorstellen dat je twijfelt.. vooral als je luistert naar wat iedereen zegt.. doe je het op de ene manier, dan doe je het volgens de andere methode fout en andersom.. het belangrijkste is dat je voor jezelf weet hoe je je honden wilt opvoeden en daar zelf ook achter staat.. dan merk je vanzelf dat je niet meer hoeft te twijfelen en dat de honden zich ook goed zullen voelen..
ik zelf ging ook twijfelen en het toen ik hier op hp kwam was het net alsof ik alles fout deed.. verkeerd voer (brokken en geen kvv) en zo waren er meer kleine dingetjes.. ik probeer me nu daar niets meer van aan te trekken en mijn eigen weg te zoeken samen met de honden.

Ben eventjes mijn gedachten 'ordelijk' aan het opschrijven, dan kopieer ik het naar hier... momentje dus

Heel herkenbaar. Ik kan helemaal meegaan met Petra....

Ik heb ook een keer advies gevraagd aan iemand, via een pb, maar mijn eigen weg gevonden omdat ik het beste weet hoe mijn hondje reageert.

Ik lees op HP tips die ik soms wel toepas en kan gebruiken...

Basis is erg goed, maar honden zijn geen robots. Het is elke dag weer een leerproces en een geweldige uitdaging. Absoluut niet saai.

Bruce is onze eerste hond, we waren wel beiden honden gewend, thuis, bij onze ouders.
In het begin als ik alles wat los en vast zat, struinde fora af, en internet.
Bij elk probleempje dacht ik, oh, ff navragen. Ik heb wel eens een berg kritiek gekregen, dat ik het niet goed deed, en de hond slecht zou eindigen, ik was geen goede opvoeder, blabla. Bruce was een dolleman, als pup, en toen hij een maand of 4 was, beet hij in mijn gezicht.
Het was voor hem spel, maar het deed flink pijn, bloedde flink en ik was geschrokken. Ik vroeg dus om raad, omdat ik ook kinderen had, die ondertussen bang waren voor Bruce vanwege zijn lompe gedrag.
Ik kreeg wel tips, maar op zo'n belerende toon, dat ik er gewoon verdrietig van werd en idd. onzeker!

Toen sprak ik iemand die al 25 jaar boxers had. En die zei, pak de hond, gooi alle regels overboord, ook die 5 min. regel met lopen en ga maar eens flink met hem lopen. Maak hem moe, dat beest heeft te veel energie.
En volg je gevoel, als hij iets prettig vind merk je het wel, en als hij iets niet leuk vind, laat hij het ook wel merken.

En ik heb alle regels overboord gegooid, ik heb mijn gevoel gevolgd en doordat ik niet meer gestressed was, van al die regeltjes, werd Bruce ook rustiger.
Daardoor werd ik zeker van mijn zaak, en is Bruce nu een lieve, heel zachtaardige, sociale hond, die in huis rustig is, ik op veilige plaatsen los kan laten lopen, behoorlijk goed luistert, en ontzettend lief is voor mij, mijn man en de kinderen. En hij is pas 19 mnd!

Dus ik ken het onzekere gevoel, maar laat je eigen gevoel spreken. Jij ent je eigen hond het beste!

( de kritiek was trouwens niet op dit forum)

Ja, 't is er

Ik weet dat de perfectie niet bestaat en hoewel ik veeleisend ben voor mezelf, ben ik dat voor mijn hondjes absoluut niet. Ik weet van waar ze komen en welke weg ze al hebben afgelegd. Ze hoeven ook niet perfect te zijn, want hun ‘foutjes’ maken hen tot wie ze zijn.

De reacties van anderen doen me eigenlijk niet zo veel hoor. Iemand die je tegenkomt tijdens het wandelen, baseert zijn mening op wat hij ziet bij die korte ontmoeting, al is het wel fijn om een complimentje te krijgen natuurlijk.

De twijfel is er vooral in mezelf, een soort verantwoordelijkheidsgevoel voor het geluk en welzijn van mijn hondjes. En ik weet wel dat er geen standaard handleiding bestaat, dan zou het wel heel gemakkelijk zijn (alhoewel er dan geen uitdaging meer is).

Het is door mijn interesse in alles wat met gedrag en lichaamstaal te maken heeft dat ik soms gewoon niet meer weet wat ik nu wel of niet moet doen. Er bestaat geen 1 juiste opvoedingsmethode en ik probeer overal iets uit te halen, hetgeen voor mij en de hondjes het beste werkt.

Maar net ‘dat beste werkt’ is soms zo moeilijk te vinden.

Ik zal een vb geven:
We gaan regelmatig naar de speelweide. Voor Rune, Wolf en Pixie is dat absoluut een verrijking. Ze spelen, blaffen, rennen. Maar bij Paloma weet ik het niet altijd. Enerzijds zijn er hondjes waar ze het heel goed mee doet en dan is het fijn om haar te zien spelen. Anderzijds zijn er honden waar het gewoon niet mee klikt. Ik laat haar altijd kennismaken met de andere honden langs de buitenkant van de weide, met de omheining tussen, dit om de confrontatie te vermijden, moest het mis gaan. Ondertussen ken ik haar goed genoeg en zie ik heel snel of het zal lukken of niet. Bij honden die we kennen is het duidelijk, bij nieuwe honden is het altijd afwachten.

Als het niet lukt, voel ik me ‘schuldig’, want dan vraag ik me af of ik haar daar moet aan blootstellen, want dan is er natuurlijk spanning en dat is voor haar zeker niet positief. Maar kan ik haar daarom de keren dat het wel goed gaat ontzeggen?
Ik vind het zo belangrijk dat ze die positieve ervaringen blijft hebben, alleen jammer dat ik het niet op voorhand weet hoe de ontmoeting zal verlopen.

Het werken met kalmerende signalen interesseert me enorm, lichaamstaal gebruiken om te communiceren, ook lichamelijk contact (vooral bij Paloma geeft contact haar veiligheid).
Maar of ik dan ook goed bezig ben, ik weet het niet altijd…

Daarbij wordt mijn onzekerheid ook gevoed door reacties te lezen van mensen voor wie ik veel respect heb gekregen hier op hp. Al probeer ik hier vooral van te leren ipv onzeker te zijn.

Ik denk dat iedereen wel zo zijn of haar onzekere momenten en tijden kent. Dat lijkt me ook heel menselijk en gezond. Het geeft tevens aan dat je erg betrokken en begaan bent, dus dat is sowieso een pluspunt wat mij betreft.
Tevens geeft het aan dat je openstaat voor andere mensen / ideeën en dat lijkt me nog altijd beter dan een te zelfverzekerd en star iemand, die zijn/haar beperking niet kan of wil zien.

Hahahhaa, nee hoor, daar heb ik nou nooit last van

Ik denk dat iedereen het wel heeft, helemaal als je een andere koers of methode hanteerd dan wat de meeste doen of volgen. Ook ik heb respect voor iedereen die zijn best doet, niet voor de mensen die min of meer bedoelen dat je iets fout doet en dat je hun methode moet volgen, want in mijn menig bestaat DE methode niet.
Ik denk dat je moet kijken naar ras, leeftijd, verleden en gehoorzaamheid, is het een werkhond, huis-tuin en-keukenhond of showhond en waar wil je naar toe qua training!

Het feit dat ze zoveel hebben meegemaakt, zorgt er ook voor dat ik hen echt elke dag opnieuw een positieve dag wil geven. En als er iets misloopt, zie ik dat vooral als een falen van mezelf.

Een gelukkig zijn mijn hondjes geen robots, zou ik ook niet willen. Laat ze maar fijn zichzelf zijn.
Ik probeer hen veiligheid en vertrouwen te bieden, wat ook inhoudt dat ze op de bank mogen en bij me in bed slapen. Knuffels en warmte is een basis.

Da's nog zoiets, honden mogen eigenlijk niet in bed, maar als Paloma 's nachts tegen me aan komt liggen, met haar hoofdje op mijn buik, dan voel ik me echt verbonden met haar. Als ze bij me op schoot komt liggen als het onweert, dan kan ik haar echt die veiligheid geven die ze op dat moment zoekt. Dat kan toch niet verkeerd zijn?

Daarom zei ik ook, DE methode bestaat niet. Ik denk dat je ook voor een groot deel je hart moet volgen. Je kent je eigen hond het beste! Soms krijg je dingen aangerijkt waar je wat mee kan, maar soms kan je daar helemaal niets mee.

Shai ligt ook bij ons en we vinden het heerlijk , maar de bank is voor ons. Niet omdat we het niet gezellig vinden, maar wel omdat ik geen zeur hond wil als er een keer mensen langskomen en ze er niet op kan. Plus, ze heeft voldoende andere plekken in huis Ieder heeft z'n eigen regels en ik denk dat we dat moeten waarderen

Momenteel twijfel ik enorm aan mezelf.
Het lijkt wel hoe meer ik lees over hondentaal, gedrag en de omgang met honden, hoe meer ik me afvraag of ik het allemaal wel goed doe.

Zo herkenbaar hoor! 16 jaar geleden hadden we onze eerste labrador pup en groeide op samen met de kids, hele makkelijke hond.Forum,bench etc nooit van gehoord toen.Sinds vorig jaar een chocolabje.Ik alles lezen en dacht ook: ik doe het niet goed.....Nu merkte ik dat ik zo krampachtig alles wilde doen "zoals het hoort" dat het niet ging.Ben nu wat losser, let niet te veel meer op hem maar probeer hem wel te sturen en het gaat nu veel beter.Wat veel mensen zeggen, DE methode is er niet.Doe wat je zelf een goed gevoel geeft.

In het topic over Nelis Verhoeven staan er zoveel dingen die me aan het twijfelen maken.

Rune is echt gek van haar balletje, ze daagt me uit om met haar te spelen, maakt een spelboog. Is dat dan obsessief gedrag of wil ze echt spelen en vindt ze het fijn?

Wandelen doe ik soms 2 uur of langer. Als ik het lees, zou ik korte wandelingetjes van 20 minuten moeten doen... met speurspelletjes. Die spelletjes doe ik al, maar wel in de tuin. De reden hiervoor is dat ze van mij op straat niks mogen pakken en opeten. Hoe maak je dan duidelijk dat ze dat tijdens het speuren wel mogen. Pixie pikt alles wat ze maar kan. Koppel je daar dan een bepaald 'commando' aan?

Minder praten, dat doe ik nu al, ik had ook de neiging om te lopen kwekken tegen de honden, nu gebruik ik vooral mijn lichaam om dingen te vertellen, ook tijdens het wandelen en ze begrijpen me wonderwel goed. Dat vind ik dus heel positief, het brengt ook rust.

En zo stel ik me 1001 vragen en twijfel ik dus...

Da's nog zoiets, honden mogen eigenlijk niet in bed, maar als Paloma 's nachts tegen me aan komt liggen, met haar hoofdje op mijn buik, dan voel ik me echt verbonden met haar. Als ze bij me op schoot komt liggen als het onweert, dan kan ik haar echt die veiligheid geven die ze op dat moment zoekt. Dat kan toch niet verkeerd zijn?




neee ..natuurlijk is dat niet verkeerd je gevoel volgen ..doen waar je je lekker bij voelt en je niet teveel aantrekken van andere mensen .....

Waarom zou dit mogen Adinda? Van wie niet? Wat ik hierboven al schreef raakt een mens meestal van de wijs van het oerwoud aan (opvoed)meningen van anderen omdat je zelf onzeker staat in dingen. Dat kan tal van redenen hebben. Als het je lukt om dicht bij jezelf te blijven en je eigen kracht en je ziet hoe goed dit doet dan is er helemaal niemand die tegen jou kan zeggen 'eigenlijk mogen honden niet op bed'.

Daarnaast is het ook 'maar' een stroming die deze mening toegedaan is, honden mogen niet op aan de 'baas' toebestemde hoge ligplekken. Vele andere opvoedvisies zien er geen bezwaar. In de regel beinvloed het delen van deze plekken de relatie helemaal niet negatief en het kan vaak zelfs een geweldig positief effect hebben. Als leidraad kun je nemen >>> als je hond jou uit bed jaagt door grommend boven je te staan of grommend uit te halen als jij de hond van het bed af leidt, dan is het tijd om jezelf eens achter je oren te krabben en te overwegen of het misschien tijd is om even paal en perk te stellen aan de privileges en de relatie in ogenschouw te nemen op zoek naar waar het mis gaat.

Quoten lukt niet dus maar even zo:

Rune is echt gek van haar balletje, ze daagt me uit om met haar te spelen, maakt een spelboog. Is dat dan obsessief gedrag of wil ze echt spelen en vindt ze het fijn?

Wandelen doe ik soms 2 uur of langer. Als ik het lees, zou ik korte wandelingetjes van 20 minuten moeten doen... met speurspelletjes.


Als ik mij niet vergis was dit ook info op maat van een hond die erg uitvalt naar andere honden.
Dit is dus geen kant-en-klare informatie voor eender welke hond.

Het gaat erom dat je uit verschillende methoden en informatiebronnen bruikbare dingen haalt.

Ik kom ook net terug van een lange boswandeling. Ze vinden het geweldig en ik kan dat duidelijk zien aan heel hun houding. Waarom zou ik dat dan moeten beperken tot 20 minuten?
Als er geen probleem is moet je er ook geen maken.

Probeer er gewoon wat soepeler mee om te gaan. Pas als er zich een echt probleem stelt dan kan je op zoek gaan naar de juiste methode. En die verschilt van hond tot hond en van mens tot mens.

Ik heb ook al eens een GT om raadt gevraagd. En dat heeft mij niet verder geholpen. Uiteindelijk heb ik van Petra een gouden tip gekregen. Dus dit wil zeggen dat eenzelfde probleem soms toch een andere aanpak vraagt.

Als je meer over dat apporteren wilt leren moet je ook het andere topic even lezen. Sporten met je hond.

Want het is niet per definitie het apporteren wat slecht is, het is de manier waarop het meestal gebeurd.

Minder praten, ach ik lul soms de oren van der kop af hoor, heb niet het gevoel dat kaily dat vervelend vind. maar wil ik iets duidelijk maken, dan geef ik korte zinnetjes \"commandos\"

Verder is lange wandelingen op zich niet slecht, dit ligt aan je hond. Jij hebt windhonden, als die niet kunnen rennen, tja dat is gewoon zielig. Toch?

Ik lees dit topic en lees eigenlijk niets verkeerds aan jou aanpak.
Ik ken de twijfel wel, niemand is perfect, jij niet, ik niet en diegene die toevallig commentaar leverd niet.
Ik kan erg onzeker worden van commentaar van andere, maar dan blijf ik altijd even kijken naar hoe die gene met zijn of haar hond is. En dan voel ik me al snel beter, want mensen met de grootste mond, hebben de grootste problemen.

En kaily heeft ook nog problemen, ondanks dat ik me gedragsdeskundige noem, je kan niet alles oplossen, zeker niet met honden die traumas hebben.

Deze reactie had ik over het hoofd gezien. Het is logisch, ik denk dat heel veel mensen zich dingen gaan afvragen als ze dit soort behandeplan besprekingen lezen. Het staat er namelijk als feit, maar je moet voor ogen blijven houden dat het een individuele case is. Slurp de dingen op en gooi ze door jouw eigen 'persoonlijk ervaringen filter'. Alles wat je aan informatie opdoet moet je eerst weer terug vertalen naar dicht bij jezelf en jouw leven met de honden. Informatie is mooi want het verbreed je perspectief en de blik waarmee je naar de dingen kijkt. Het kan je dus heel veel opleveren. Maar pas nadat je ze door je persoonlijk filter hebt gegooigd (en daar gaat het vaak mis door onzekerheid in jezelf).

Voor mij was het opvallend dat er herkenningspunten zaten in de het verslag over NV. Door eigen ervaring wijs geworden, dus dicht bij mezelf. Maar ik ben gaandeweg mijn (soms wanhopige) proces met Jip tal van dingen tegen gekomen die me soms behoorlijk van de wijs konden brengen. Gaandeweg geleerd om alles eerst te laten bezinken en terug te brengen naar mijn persoon en mijn leven met mijn individuele honden.

Dan ga ik naar je voorbeeld van de bal en het apporteren. Ik denk dat veel mensen hierdoor van de wijs gebracht zijn omdat het heel erg ongenuanceerd gebracht werd. Tussen bal en geen bal zit een heel groot grijs gebied. Intuitief heb ik altijd geweten dat het repeterend gooien en apporteren met de werpstok voor mijn niet goed voelde, niet voor mezelf en niet voor de honden maar ook niet als ik andere honden met de tong uit bek eindeloos obsessief zag apporteren op die manier. Dus in die zin valt voor mij de opmerking wel. Maar mag je dan helemaal niet meer spelen met de bal? Die gedachtengang veroorzaakt *fatal error* als ik het door mijn filter gooi. Er zijn tal van verschillende honden met tal van verschillende valkuilen en behoeften. De kunst is dus om je eigen individuele hond goed te leren kennen, info als een spons op te nemen en door je filter te gooien en vervolgens in perspectief berengen in je eigen individuele situatie met je eigen indivduele dieren.

je kan niet alles oplossen, zeker niet met honden die trauma's hebben. Gerdine, je slaat de spijker op z'n kop

Honden met een rugzak vol trauma, daar kan je soms heel wat aan veranderen, maar sommige dingen kan je gewoonweg niet oplossen. Ook Shai heeft problemen ondanks dat ze mega goed is in het werk en daar dus een totaal andere hond wordt. Het gewone leven in de maatschappij heeft ze nooit meegekregen, dus ik werk daar behoorlijk aan om haar iets meer vertrouwd te maken met de maatschappij, maar of het ooit een hond wordt zonder problemen, als ik eerlijk ben, ik denk het niet!

Ja natuurlijk ken ik dat!!!
hallo, ik heb me toch een berg kritiek gekregen toen ik Fedor net had.
Vooral van (tuin)mannen, die ook ene hond hadden gehad, dat ik Fedor 'niet onder controle' had. Ik heb daar heel veel last van gehad.
Nu heb ik ondertussen geleerd dat ik heel veel dingen per ongeluk, op mijn gevoel, goed heb gedaan, en een aantal goedbedoelde adviezen vooral niet had moet opvolgen. Ik ben zelf opgegroeid met een Landseer in huis, altijd veel dieren om me heen gehad, maar deze is toch weer anders. Ik denk dat ik dat vooral geleerd heb. Luisteren naar mijn hond. Hij leert mij veel, ook over mezelf