Leegte is inderdaad het beste woord om het verlies te beschrijven. Alles voelt zo leeg aan.
Het huis zonder die vrolijke kameraad die overal achterloopt. Of dat zo schattig slapende snoetje dat je met liefde vergeeft dat ze weer eens in de weg ligt. Geen hondje meer om even tegen te praten of even te knuffelen.
Je dagdagelijkse gewoontes: na het ontbijt geen hondje meer dat vrolijk staat te wachten voor haar eten, geen hondje meer wat pilletjes krijgen moet. Idem na middag- en avondmaal. Geen welkomstcomité meer als je weggeweest bent. Niemand die het potje van je ijsje of yoghurt uitlikken wil. Niemand meer die je voor het slapengaan nog even buiten laten moet. Niemand meer die oefeningen doen moet voor haar gewrichten.
Je gaat nog gaan wandelen (ik toch) maar zelfs je wandelingen voelen leeg aan. Geen snoetje wat opgetogen reageert op jouw "Mee?", geen opgewonden hondje wat niet snel genoeg uit de auto zijn kan, geen gezelschap dat af en toe genietend naar je omkijkt, geen hondje meer dat je aan het lachen brengt met al haar capriolen. De natuur is nog steeds even mooi. En toch is het leeg.
Mijn hondje is vandaag 6 weken dood. En nog steeds is alles zo leeg.
Zelfs die dingen die je minder leuk vond, mis je. Als het buiten al de hele tijd een plensbui van jewelste is en het bedtijd is: bedenken dat je nog in die gietende regen naar buiten moet met je hondje. Meteen erna beseffen dat dat nooit meer nodig is. Toch niet voor dit hondje. En meteen wensen dat je nog één keer in de gietende regen kon staan wachten op een hondje wat duidelijk niet gehaast is. Beloven dat je je nooit meer ergeren zou. En beseffen dat er niets maar dan ook niets is wat je hondje terugbrengen kan, hoeveel beloftes je ook maakt. Opgelucht zijn dat je geen zware Labrador meer de trap opdragen moet en tegeljkertijd weten dat je het zo graag nog jaren aan een stuk gedaan had.