Misschien is dit een goede:
Ik hoor heel vaak van mensen om me heen dat ze ook, net als je moeder, heel graag een keer een nestje willen. Ook altijd hondjes net als jullie hondje. Kruisingen, geen medische testen, maar gewoon voor de leuk, of omdat ze zelf een pup van hun hondje willen. Er is geen praten tegen, het nestje komt er, want ze willen dat nou eenmaal. En na afloop zeggen ze altijd hetzelfde:
Ik vond het een hele belevenis (let wel, dat kan je op veel manieren vertalen, ze zeggen nooit dat ze het heel leuk vonden), maar ik doe het nóóóóit meer!
Tja, zagen ze dat nou maar voor de tijd in...
Dingen waar je moeder rekening mee moet houden?
Je kan 8 weken lang amper de deur uit, boodschapje doen gaat nog net, werken kan niet!
Je hebt 8 weken lang visite over de vloer, pupkopers, buren, kennissen, noem het maar op en op de meest vervelende tijden, als het je net niet uitkomt.
Pupjes voeren is schattig. Maar 5 keer per dag, dan wordt het toch wat minder.
Elke ochtend heel vroeg op staan, werpkist uitbikken (want onder de poep!) pupjes buiten zetten, schoonmaken en na een uur kan je weer opnieuw beginnen, tot 's avonds laat.
Het zou een kruising worden. Dus pupbemiddeling en hulp van een rasvereniging heb je niet. Van te voren zegt iedereen dat ze een pup willen, maar zijn ze geboren dan haken diezelfde mensen net zo snel af. Wil je dat je pupjes op Marktplaats komen? Of op een briefje bij de supermarkt?
En tenslotte, als alles goed gaat bij de geboorte en daarna is het leuk. Als de moeder een keizersnede moet, de pupjes verstoot, er dode pupjes geboren worden, de moeder borstontsteking of eclampsie krijgt, zelf niet de pupjes voeden kan?....Dan is het absoluut niet leuk meer.
Ik heb in totaal 9 dode pupjes moeten begraven, waaronder een compleet nest van 7. Dat komt voor en is beslist niet leuk!