Déru.... al twee maanden zonder jouw....

ANNELIES toch. je houdt je zo groot, voor iedereen, niet nodig .

rouw hoort hier bij, niemand wil zijn geliefde maatje grootste vriend/vriendin verliezen of kwijt zijn, helaas het gebeurt als je in je gezin het besluit neemt om een levend iets te nemen.

onthoudt Annelies, bij ieder verlies, dood, wordt er een herinnering geboren, leef daar mee voort.

Annelies, dit wil ik je toch nog even zeggen, jouw schrijven, ik kijk achterom mijn schouder, en ik huil vol verdriet om je......

heus Annelies, geloof me, straks komt er een tijd dat je over je schouders kijkt en er een grote glimlach op je gezicht komt, de HERINNERING van Deru.

Wat een koppie had ze toch, Déru lief meisje, wat zal je haar missen, maar wat een geweldig leven heeft ze gehad bij jullie.

Mooi geschreven Annelies.

Heel raar,maar nu ik die foto zie bedenk ik me dat ik die eigenlijk wel mis bij jou antwoorden.
Verdriet kan zo lang duren,het kan je na jaren weer ineens verrassen.

Ik snap dat je ineens zo moest huilen,je houdt je al die tijd groot,en Ixy maakt veel goed,met haar heb je de toekomst ,maar met Dèru het verleden en een grote berg mooie herinneringen.

Ik jank wel met je mee Annelies.

Knuff.

Heel veel sterkte Annelies het is vreselijk zwaar .
Ik moet mijn kleine Billy ook al 2 maanden en 1 week missen .

Prachtige woorden over een maatje voor het leven.
Ik hoop dat de mooie herinneringen gaan overheersen boven het trieste gevoel.

Héél veel sterkte.

Daar is de foto weer.. van de witte dame. Je zou bijna zeggen dat ze lacht.
Twee maanden nog maar Annelies, twee maanden op zoveel fijne jaren, het is nog zo kort.
Zo fijn dat je Ixy nu hebt, en straks ook nog het menneke. Toch.. Déru is nog zo aanwezig in hart en gedachten, verweven zoals je zegt, dat gaat niet weg.
De pijn zal slijten, de mooie herinneringen nooit.
Veel sterkte.

Zo'n dag dat het je echt weer overvalt... Er zullen er nog komen. Laat het verdriet dan maar toe.

Het gemis is een feit. Ixy kan haar plaats niet innemen. Maar let op hoor, want die maakt zich weer op een andere manier "onmisbaar"!

Sterkte.

Bedankt voor al deze ruggensteuntjes!
Gisteren was een rot dag! De tranen bleven stromen...... ik was niet in staat om mijn gedachten écht te verzetten. Déru was zo aanwezig, alsof ze niet weg was geweest!
Het huis hangt vol met "witten". Overal zag ik haar! Ze was zo dichtbij!..... bereikbaar..... maar niet tastbaar!

Dit hoort er denk ik een beetje bij...... het verleden ..... iets wat je zo dierbaar is loslaten...

Ixy had donders goed in de gaten dat er wat aan de hand was! Mijn man nam haar mee naar het bos... liet haar tussendoor even plassen... ik kon even stilstaan bij mezelf!

Het is niet alleen het afscheid van Déru , maar ook het afscheid van het ras kuvasz. Dit heeft voor bijna 30 jaar mijn leven gevuld, en ik was me hier gisteren voor het eerst écht van bewust!

Met de puli's, met Ixy en haar toekomstige vriendje maken we een nieuwe start. We springen weer in "het diepe". Onzeker over wat het ons gaat brengen , maar ook hoopvol uitkijkend naar nieuw geluk.

Ixy is nu al niet meer weg te denken... ze hoort bij ons..... ze rekent op ons... voelt zich veilig bij ons,.... . Het is fijn haar te zien groeien..... hoe ze welbewust haar plaatje inneemt!

Ik dwing haar nergens toe, geef haar overal alle tijd voor... ze heeft nog een héél leven voor zich!
Zolang als we haar hebben , hebben we nog geen jank, piep,grom of blafje gehoort. Langzaam verhuisde haar slaapplaats van naast het bed naar de woonkamer, werd ze zindelijk, leerde haar omgeving kennen. Langzaam leert ze onze regels en gewoonten. Ze is super sociaal met alles wat leeft. Altijd vrolijk, danst ze letterlijk de dag door. Het leven is voor haar een feestje, en dit willen we graag zo houden. Een echte blije vogel!

Zelfs ik heb moeten wennen aan een andere profielfoto! Ik kon ook niet zo snel wisselen.....

@ Hanne..... ik wens jouw ook veel sterkte met je verlies... Het is echt niet gemakkelijk.... loslaten is een beetje sterven... zeker als iets je zo dierbaar was!

Het besef van verlies komt vaak later. Als het komt, laat het komen, laat de tranen stromen. Het moet er toch uit, op wat voor manier dan ook. Fijn dat je man naast je staat en Ixy voor zijn rekening neemt, zodat jij even lekker jezelf kon zijn en lekker je eigen ding kon doen.
Wat natuurlijk ook fijn is, is dat Ixy zo'n mooi dametje is. Dat alles goed gaat en dat jullie van haar genieten. Ze heeft een hartstikke goed (t)huis bij jullie! Déru zal nooit weg zijn bij jullie, al is ze niet tastbaar. Ze waakt over jullie. Annelies, doe rustig aan en doe lekker wat je moet doen. *hug*

Heel veel sterkte met het verwerken van dit enorme verlies, ik kan je beloven het slijt op den duur.

THE DOGS WHO HAVE SHARED OUR LIVES

The dogs who've shared our lives.
In subtle ways they let us know
their spirit still survives.
Old habits still make us think
we hear a barking at the door.
Or step back when we drop
a tasty morsel on the floor.
Our feet still go around the place
the food dish used to be,
And, sometime, coming home at night,
we miss them terribly.
And although time may bring new friends
and a new food dish to fill,
That one place in our hearts
belongs to them...
and always will.

Veel sterkte Annelies en het is zo herkenbaar.....

Erg veel sterkte!!!

Ik zit al deze verhalen te lezen ik weet niet goed waarom, ik voel met jullie mee en vind het ook heel hartverwarmend dat zovele mij een lief berichtje hebben achtergelaten, en heb echt wat aan de bemoedigende woorden, die tegengas geven tegen de soms vervelende gedachten van schuld en spijt.

Wat merkwaardig is nu is dat de illustratie hier boven, van die hond op die wolk, door mij gemaakt is.. ik illustreer wenskaarten, dat wilde ik toch even melden, zonder dat ik verder de aandacht op mezelf wil vestigen.

Heel veel sterkte. Wat toch ook wel een mooi idee is, is dat de sterke gevoelens en het verdrit die blijven of je soms overvallen een compliment is aan de hond en wat die voor je heeft betekend.