de ochtendschrik door onze rot 'labrador'

oh ja, we hebben nu een teefje, en de fokker van de mastiff raadde aan om opnieuw voor een teefje te gaan. Ik heb wel wat schrik, omdat ik altijd gehoord heb dat twee teefje samen nogal wat kunnen vechten...maar mits een goede toepassing van de roedelregels zal dit wel loslopen denk ik!

Wendy, ik denk zeker een beter keus dan een Berner wat gezondheid betreft. En als je witje goed is opgevoed kan jullie Tibetaantje er wel het nodige van overnemen.

Krijgen jullie de pup van bij Esther?

Marijn: Borr hebben we terug gekregen door fulltime met vier personen eraan te werken. Twee middels internet, twee 'in het veld'. Tenslotte hebben we hem middels de opgehangen pamfletten terug'gekregen' (hij was anderhalf uur rijden van hier).

pfff wat een verhaal!Gelukkig met goede afloop

"St.Antonius"...ik moest terugdenken aan mijn grootmoeder!

Wendy, ik zou liever voor de combinatie reu teef gaan. Teven kan goed gaan, maar als het mis gaat, gaat het ook echt mis.

Tamara, st. Antonius heeft een hele drukte met ons.

We kregen eens van een vriendin een st. Antoniusbeeldje en je raad het nooit: Mijn man raakte st. Antonius kwijt!
We hebben hem opgeroepen en hij was weer terecht. Hij viel en...raakte zijn hoofd kwijt.
In ons huishouden een hoofdje van een kubieke centimeter vinden is als een speld in een hooiberg. Maar..... een hele poos later dook zijn hoofd weer op. Nadat de katten het zowat door het hele huis gespeeld hadden.

We hebben dus weer een complete set st. Antonius (zijn hoofd moet echter wel nog gelijmd)

nee, niet bij Esther, die hebben we wel gecontacteerd maar zij fokt twee honden door elkaar en we wilden liever iets kleinschaliger. We zijn gegaan voor de familie in Houthulst. Ik weet niet of ik hier de kennelnaam mag zetten?

Ik twijfel dus ook sterk he, over het geslacht. Maar de fokker zelf heeft ook drie teefjes en dat gaat perfect. We hebben ons eigenlijk een beetje door haar laten ompraten, en nu staan we dus eerste voor een teefje en pas op de vierde plaats voor een reu. Maar op zich maakt het mij ook niet veel uit. Een bang reutje is bijvoorbeeld bij ons, met twee kinderen + vier poezen + een hond, niet echt op zijn plaats. Ik hoop dat de fokker daar ook een beetje naar kijkt. Maar we hebben wel een heel goed gevoel bij hen!

heel verhaal, goed einde. uhhh is afzetten geen optie zodat er niets kan verdwalen ?

tis toch de angst van iedere hondenbezitter.. je hond kwijtraken en niet weten waar hij/zij is

wat zal dit een opluchting zijn geweest, pfffff

Ik mag er niet aan denken dat ik er eentje zou missen. Maar gelukkig is alles goed afgelopen. Alleen spijtig van de bange momenten .

Willemijn, ook al zijn onze 85.000 vierkante meter afgezet, kun je je er altijd nog prima verstoppen.

Wendy, Esther fokt inderdaad twee rassen, maar niet veel en is zeer serieus.

Een bange reu is bij kinderen niet geschikt, maar lijkt me bij goed gesocialiseerde Tibetanen een zeldzaamheid. Kijk heel goed naar de karakters van beide ouderdieren.

Drie teven bij een fokker kan, maar is dit familie van elkaar, hoe oud zijn ze enz. Mischien probeert een fokker je over te halen omdat hij wel kandidaten voor reuen, maar niet voor teven heeft?

Ik raad mensen meestal aan te wachten totdat de pups er zijn en dan naar het individu te kijken wat het best bij hun situatie past. Hier wordt pas met zeven weken oud gekozen. Voor sommige situaties is echter inderdaad vooraf al bekend dat het perse reu of teef moet zijn. Belangrijk is inderdaad dat je een goed gevoel moet hebben bij de fokker. tenslotte moet je ook nadien op hem terug kunnen vallen met vragen ed.

Spannend hoor Wendy, houd me maar op de hoogte.

Heel goed dat jullie het nemen van een hond zo serieus nemen en je goed informeren en voorbereiden op de komst van jullie pup.

Heb je foto's van de ouders?

Oeps we gaan wel of topic geloof ik. Ik wilde immers ook aandacht vestigen op honden die meegenomen worden en honden die kwijt zijn.

Om even terug on topic te komen, dit was mij lieve kanjer die ik kwijt raakte.

sorry, een slechte gescande foto uit de oude doos.

het is al ruim 20 jaar geleden maar ik ben hem nooit vergeten. Zo een schat.
Maar dat was nog voor de tijd van de chip, het internet enz...
Ik ben toen naar de politie geweest, de asiels in de buurt en heb het op de locale radio laten omroepen maar het mocht niet baten. Na een jaar heb ik het opgegeven. Ik hoop enkel dat hij nog een mooi leventje heeft gehad want hij was een echte huishond. Ik mag er niet aan denken dat ze hem in een ren of zo gestopt hebben, dat is altijd door m'n hoofd blijven spooken.

pff schrikken zeg

haha uiteindelijk kan je er wel om lachen maar ik zou me idd. rotschrikken!

pfff ik kan me voorstellen dat je erg geschrokken bent.
Gelukkig dat het toch nog goed is afgelopen met je 'rot labrador' *hahaha*

Marleen, wat een prachtige lieve uitstraling heeft jouw hond.

Ik kan me heel goed voorstellen dat er altijd vragen door je hoofd blijven gaan, en hij altijd een plek in je blijft hebben.
Belangrijk is echter dat je weet dat hij in ieder geval bij jou een goed leven gehad heeft, dat heb jij hem gegeven.

Mijn man houd erg van gevlekte dieren, ik was er nooit zo voor. (als schilder ben ik dan altijd in mijn hoofd de open witte vlekken aan het 'inkleuren').
Zijn argument is echter (buiten de veiligheid, door zichtbaarheid), dat een gevlekt dier altijd makkelijker te herkennen is door zijn individuele vlekkenpatroon en dus ook beter aan te tonen is dat het jouw dier is. En ook middels een foto voor onbekenden makkelijker te identificeren is.
Voor veel mensen lijkt immers elke zwarte labrador hetzelfde, veel mensen vinden zelfs onze honden hetzelfde uitzien (terwijl net de Laiki heel individueel getekend zijn door mijn ogen gezien).

De chip vind ik overigens een minder goed identificatiesysteem (ik ben toch eerder voor de tatoeage). De chip kan vaak door verschillende systemen niet gelezen worden, de chip gaat door het lichaam zwerven en wordt dan niet gevonden en daarbij kan de chip verwijderd en vervangen worden.

Daarbij heb ik ook slechte ervaringen met het functioneren van regsitratiediensten en asiels. Ik zou mij daar niet op verlaten en denk dat men echt zelf actie moet ondernemen.
Chips die gewoon niet afgelezen worden enz. Mijn zusje is eens haar hondje kwijt geraakt, vroeg na in het asiel, die zeiden dat er geen hond was binnengebracht, en er geen hond aan de beschrijving voldeet, terwijl achteraf bleek dat het hondje daar al dagen was. Men het hondje wilde doorverkopen en mijn zusje vervolgens een fikse rekening kreeg en een kwade mevrouw die vond omdat zij een optie op dat hondje had, dus nieuwe eigenaar was. Ook door mij gevonden honden en gemeld bij de registratiedienst en asiel, bleken niet genoteerd, dus werd aan de informerende eigenaar doorgegeven dat de hond niet gevonden was en aan mij niet doorgegeven dat de hond vermist was enz.

Even een plaatje van onze 'rotlabrador'

En zo ligt ze er nu ongeveer bij

Phoe zat op het puntje van de bank...! Dat is schrikken...het 'treinverhaaltje' zorgde inderdaad even voor verwarring , dacht even 'nou ja...wat is dat nou voor vreemde gedachte' ! Haha, gelukkig een happy end...jullie 'rotlabrador' is wel echt een plaatje!!!!