Vannacht om half 1 ging ik met mijn vriendje en vriendinnetje slapen. Rowan komt dan altijd gezellig naast me op het kopkussen liggen en Myla ligt bij mijn benen. We knuffelen nog even gezellig en dan langzaam aan hoor ik de honden smekken en zuchten van tevredenheid. Ik zucht zelf nog eens diep en dan is er rust in de slaapkamer. Normaal gesproken dan!
Gisteren avond was het anders. Zoals gewoonlijk waren de honden nog een laatste keer naar buiten geweest voor ik ga slapen en hadden ze allebei geplast. Maar eenmaal boven bleef Rowan super onrustig. Heel erg hijgen en op en neer draven door mijn kamer. Op mijn bed, van mijn bed af, d'r op, en weer d'r af ... voor de deur zitten, hijgen, rondje draven, op het bed, af het bed ... ik kreeg echt geen kans om te gaan slapen. En hoewel ik in de eerste instantie niet van plan was om toe te geven en dacht "hee vriend, als jij moet poepen had je dat verdorie vijf minuten geleden moeten doen!". Maar ja, met zijn mooie trouwe kop kreeg hij het voor elkaar. Myla op bed gelaten en samen met Rowan toch weer naar beneden, in mijn pyama samen weer naar buiten en gelukkig ... na even gesnuffeld te hebben ging hij zitten en deed wat hij moest doen. Althans ik dacht dat het daarom ging! Dus weer samen terug het huis in en weer naar boven.
Daar begon het weer van voor af aan. Rowan bleef verschrikkelijk onrustig! Langzaam aan werd de onrust alleen maar erger en ik begon er van overtuigd te raken dat hij ziek was ... zo onrustig had ik hem nog maar zelden gezien. Hij kwam tegen me aan gekropen en als ik over zijn buik aaide trok hij met zijn poten. ALARM! Het hijgen bleef maar doorgaan en ik begon mezelf zorgen te maken of hij misschien een maagtorsie had. Snel naar beneden gegaan weer, temperatuur opgenomen maar die was heel normaal. Gevoeld bij zijn maag en ik kon toch niet echt meer spanning opmerken, maar ja, ik was zelf vreselijk moe dus mijn bezorgdheid ging niet weg. Rowan was intussen in zijn bench gaan liggen en leek wel wat rustiger te worden daar. Dus ik ben bij hem gaan zitten en heb hem zitten observeren. Myla lag naast me en observeerde haar grote vriend ook. Zij wist ook niet wat er aan de hand was ... we gingen toch slapen?
Naarmate de tijd verstreek hield het hijgen op, Rowan smekte weer, zuchtte eens heel tevreden en ging slapen. Niets meer over van de onrust die hij boven had en nu wilde ik wel eens heel zeker weten of de onrust die ik gezien had bij hem niet kwam omdat hij ziek zou zijn. Beneden was het een hond die lekker ging liggen, niet onrustig was, gewoon ging slapen ... wat ook wel kon inmiddels want het was half 4!
Dus ik heb Myla en Rowan bij me geroepen en we hebben weer een poging ondernomen om boven te gaan slapen en eenmaal daar aangekomen deed Rowan weer normaal. Wachtte netjes tot ik hem op bed uitnodigde, Myla kwam op haar uitnodiging er gezellig bij liggen en weer even knuffelen. Ik blij want het leek allemaal normaal te gaan. Tot ineens Rowan weer verschrikkelijk begon te hijgen en weer van mijn bed af wilde springen. Nu hield ik hem tegen en hij kwam daarop helemaal in me gekropen en ineens hoorde ik iets ... het zoemen van een mug!
Nu viel ineens het kwartje ... Rowan vertoonde al deze onrust voor dit! Hij is bang van alles wat vliegt en steken kan en wat zoemt. Grote dikke bromvliegen, wespen, bijen, hommels en dus ook muggen kunnen aan dit rijtje worden toegevoegd. Mijn grote stoere witte herder werd dus zo onrustig door een mug! Even kon ik hem wel wat doen ... maar mijn humor overwon toch en ik moest in mezelf grinniken. Oke, het slaapt niet fijn maar ik was te moe om achter de mug aan te gaan vangen en ik besloot mijn grote witte vriend tegen me aan te houden om hem zo van wat steun te voorzien. Hij legde zijn snuit op mijn borst zo net onder mijn kin en met mijn hand heb ik hem heerlijk tussen zijn oren gekriebeld tot ik merkte dat hij wat rustiger werd. Langzaam aan won zijn vertrouwen weer en met een diepe zucht van tevredenheid gaf hij zich over aan de slaap die hij wel had. Myla liet me helemaal lachen op het moment dat ik doorkreeg waar Rowan nu zo onrustig van werd.
Zij leek ook bezorgd om hem te zijn en toen ik doorkreeg dat het om een mug ging, gooide Myla haar hoofdje omhoog in haar nek en rolde al klappend op en neer over het bed. Zij leek Rowan finaal uit te lachen en van haar eerdere meelevendheid was niets meer te zien. Heerlijk die reactie!
Uiteindelijk zijn we alledrie boven op mijn bed gewoon in slaap gevallen en vanmorgen rond kwart voor 10 zijn we opgestaan ... Rowan heeft zijn angst zover overwonnen dat hij lekker geslapen heeft ... de mug heeft mij lekker gestoken dus ik heb nog even een paar herinneringen aan deze nacht ... en laat ik maar hopen dat we vannacht weer zonder zoembeest kunnen slapen!
(Mijn onruststokertje)







hahaha


















