Met Daan heb ik wel zoveel struikel punten gehad en nog wel wat dingen
maar 1 zijn wij samen keihard aan t overwinnen;
De verlatingsangst! 
Er zijn veel moeilijke keuzes aan vooraf gegaan om dit punt nu te hebben bereikt ( ik kan ein-de-lijk 20 a 30 min weg zijn om wekelijkse boodschappen te doen)
Ik heb het met zo veel kleine nuances en dingetjes weten te bereiken dat ik niet eens zo kan aanwijzen wat nu door slag gevend is geweest, behalve de onrust gevende/veroorzakende factor verwijderd te hebben *mn ex* 
en dat heeft al voor zo'n enorme verbetering in D zn gedrag te weeg gebracht.
Mn ex past steeds minder en minder op, maar als hij nu dan nog eens oppast merk ik het zooooooooooooo enorm aan Daan..
Het wordt dan (daan) een ongeleid projectiel 
Constant blafferig en vaker hard blaffen, veel meer trekken aan de riem en agressiever, veel drammerige ook door drammen, slechter tot erg slecht luisteren en veel, veel alerter op buiten geluiden ook heel veel nerveuzer in het algemeen 
Ik voelde mij net Harry Potter die dat vlieg dinky moest zien te vangen, maar net als HPotter ben ik er (nu dan) wel geweldig goed in geworden 
Daan kon tot 3 weken geleden nog geen 2 min alleen zijn, nu woon ik dicht bij alle mogelijke voorzieningen maar in 2 minuten kan je werkelijk niets, ja je kapot irriteren aan de situatie 
Mn ex heeft echt wel het beste met Mr Daan voor, maar kan niet/ziet ook niet in waarom het nodig is om Daan stabiliteit te bieden. Dit krijg ik hem ook niet duidelijk 
Maar ik zie nu wel met welke enorme sprongen Daan vooruit gaat in van alles
en ik ben super trots op mijzelf maar ook op Daantje want ik kon zonet boodschappen doen!!!!!!!
en dat moest ik even kwijt 
PS: Mn moeder had (alweer) gelijk
die had dit maanden geleden al 'voorspeld'
ik ben verder gegaan met trainen uit noodzaak maar ook op hoop van zegen, en die hebben we gekregen 
ik kan eindelijk weer boodschappen doen..feestje feestje!! 



3 doggies









