Mijn reactie gaat misschien niet zo positief zijn, maar wil het ook eens van de andere kant belichten!
Mijn Dobermannen waren overleden en de muren kwamen op me af, ik ging dus op zoek naar een herplaatshondje zodat we troost bij elkaar konden vinden... Zo kwam Sammy op mijn pad, hij was door mensen gekocht (hadden twee kleine kinderen en werkte alle twee) als pupje en was toen ze hem te koop hadden gezet 4 maandjes! Die lieverd zat veel in een bench, bijna hele dagen vanwege werk en als hij er dan uit mocht moest de aandacht ook verdeeld worden... Ze deden hem weg wegen allergie (standaard smoes overigens)! Toen ik naar Sammy ging kijken was hij een stuiterbal, hyper actief, rijen tegen alles en iedereen, happen in alles... Duidelijk was dat deze lieverd gestresst was en ondanks dat ze veels te veel geld vroegen (400 euro) heb ik hem meegenomen... Hij was niet zindelijk en had niks geleerd... Twee dagen later was hij een wereld hondje geworden en binnen een week was hij zindelijk... Ik heb er even mijn werk aan gehad maar wat een schat van een hond is hij geworden, zou hem nooit meer kwijt willen! Ik heb tegen die mensen ook gezegt toen ik Sammy ging halen dat als ik een hond neem die nooit bij me weg gaat, pas als het dier is overleden... En ineens kreeg ik een mail, ze wilde de hond terug want ze huilde hele dagen en kon niet meer eten, ze miste de hond zo vreselijk! Het bleek geen allergie te zijn want hun kind had nog steeds last van de allergie klachten! Ik werd boos, hoe kun je een dier zo weg doen, eigenlijk er geen tijd voor hebben, niks geleerd hebben en dan de hodn terug willen??? Ik heb toen gemaild dat de hond nu beter zit, dat ik hun verdriet begrijp, dat ik ook veel verdriet heb maar dat ik mijn overleden honden spijtig genoeg niet terug kan halen middels een mailtje! Dat ik gezegt heb dat als ik een hond mee naar huis neem die nooit meer weg gaat en dat ik me daar aan zal houden, dus ook na hun mail!
Misschien rot voor die mensen, maar dan hadden ze beter na moeten denken! Je kind doe je ook niet zomaar weg toch? Sammy heeft nu gelukkig een veel beter leven en dat is ook aan zijn karakter te zien, mensen zijn altijd gek op hem, hij weet ieders hartje te stelen! Sinds hij hier is (7 maanden) is hij nooit meer alleen geweest en nooit meer in de bench gezeten... Hij is dol gelukkig en ik des te meer!
Eigenlijk is het verdriet die deze mensen hebben wel goed ook, ik hoop dat ze er iets van geleerd hebben namelijk! Een dier is een dier met gevoelens en emoties, het is geen tas die je zomaar te koop aan kan bieden of in kan ruilen voor iets beters.... Ik word altijd moe van de mensen die zeggen dat ze geen tijd meer hebben voor de hond of dat ze ineens kinderen hebben... Had dan niet aan een hond begonnen! Het klinkt hard, maar de honden zijn altijd de dupe en daar denk ik aan, niet aan de mensen die de hond missen.. Sorry!
Ik ben trouwens wel van mening dat je hondje nu beter zit, je hebt hem namelijk niet voor niks weg gedaan en zegt zelf dat het geweldige mensen zijn...
Sterkte met het verdriet, als het net zo voelt als de vreselijke pijn en verdriet na het overlijden van je huisdier dan kan ik niet zeggen dat het wel slijt, dat verdriet draag je namelijk eeuwig met je mee en dat kan ik weten!