Op 27 augustus 2008 is mijn mooie Bijou geboren. Het leukste en liefste pupje wat je je maar voor kunt stellen.
Al heel slim, snel alles onder de knie, maar ik had er ook regelmatig mijn handen vol aan. Maar dat gaf helemaal niets, want ik had haar dan eindelijk, mijn eerste hond.
Zoals jullie weten is Bijou veelste vroeg overleden. De vraag is nog steeds waarom, waarom hoorde zij bij die hele kleine risicogroep waarbij een narcose misgaat? Waarom ging het al die vorige keren met narcose wel goed?
Dit soort vragen spoken nog zo af en toe door mijn hoofd heen.
Vandaag zou Bijou 3 jaar geworden zijn, nog zo jong, nog in de bloei van haar leven. Ik had nog vele plannen met haar, vaker weekendjes weg waarbij we heerlijk konden wandelen, misschien een leuke sport beoefenen met elkaar, ga zo maar door.
Vandaag is geen fijne dag. Ik heb weken opgezien tegen deze datum. De verjaardag van Bijou vierde ik namelijk altijd, voor Bijou was het een dag als alle andere dagen want ik begreep dat een dier daar niets van snapt.
Maar voor mij was het een feestje, ik versierde het huis, bakte een taart en Bijou kreeg wat lekkers.
Ik vierde dat zij weer een jaar had mogen leven en daarbij weer een jaar mijn leven had mogen verrijken, ik was dankbaar daarvoor. Helaas heb ik dit maar twee keer mogen vieren.
Er gaat geen seconde voorbij dat ze niet in mijn gedachten is, nooit niet. Het een plekje geven, haar loslaten, allemaal uitspraken waar ik niet in geloof.
Bijou is uit mijn leven weggerukt, en daarmee is ook een stuk van mij mee gegaan. Zij was een onderdeel van mij, wij waren een hecht team, en dit zal altijd zo blijven, zelfs de dood kan niet tussen ons komen of deze bijzondere band verbreken.
Lieve Bijou, waar je ook bent, ook vandaag ben ik weer dankbaar. Dankbaar dat jij 2,5 jaar bij me mocht zijn, dankbaar voor de tijd die we samen gehad hebben, de lol die we konden hebben.
Op een dag zullen we elkaar weer zien, en tot dan blijf jij altijd in mijn gedachten.



3 doggies

























