
Hoi Lieve Pongo,
Ik kan niet slapen. We weten beiden waarom niet. De nacht.
"s middags kregen we het afschuwelijke bericht dat er geen hoop meer was, we hadden gehoopt, maar wisten het eigenlijk beiden wel. Je gaf je over toen we terug kwamen van de dierenarts.
We konden je nog één dagje meenemen. Je kroop in je geliefde tuin onder de struik Machic flowers, en draaide je om. Het was goed zo, je wilde rust. Je viel in een diepe slaap, en je ademhaling was rustig...zonder aangeven van pijn. We waakten met z'n allen over je. Het werd avond, je maatjes en ik gingen steeds even bij je kijken. Het was die dag een prachtige zonnige dag. We lieten je op het plekje wat jij had uitgekozen...Het werd nacht..je was nog steeds rustig maar al heel ver weg.
Ik lag naast je in je geliefde tuin. Waken ......hadden we toch nog hoop. De hele nacht heb je daar gelegen..we hoopten dat je zelf overging. Helaas de band was te sterk, je kon ons niet loslaten. Na uren waken, stond je op..je kon niet meer op je poten staan, wankelde en toen besloten we je te helpen...dit alles met de dierenarts in je geliefde tuin. Waar je altijd was..jouw plekje. Je mocht nooit 's nachts buiten blijven...dat zinde je niet en gaf dit dan ook altijd met een blik aan.
Lieve Pongo...je bent nu met je vriend Astor achter de regenboogbrug. Deze nacht beleef ik nu weer....in tranen...ik mis je.
Knuf ook van Shiva.




3 doggies



























