In de ochtend van 05-08-2011 hebben we onze lieve trouwe Guus thuis in laten slapen.
Na de operatie van 8 juni jl.(verwijderen ruggemergtumor) zag zijn herstel er hoopgevend uit, elke week ging hij een stukje beter lopen en werd in zijn maniertjes weer onze oude vertrouwde lieve Guus. Tot afgelopen week, ging hij weer slechter lopen en bleek hij ook weer pijn te hebben. Hij was erg onrustig en blafte en piepte voortdurend. Ook kreeg hij last van een soort epileptische aanvallen. Hij kreeg valium en nog meer pijnstilling maar dit hielp niet. Erik is gisteren nog naar de specialistische kliniek geweest waar hij op 8 juni jl. geopereerd is, en de arts daar vermoedde dat de tumor weer terug was en nu ook in zijn hersenen zat. Guus zou volgens de arts nog enkele weken hebben. Om hem verder lijden te besparen hebben we deze vreselijke moeilijke beslissing genomen, want eigenlijk kunnen en willen we niet zonder onze Guus. Het is beter voor Guus maar verschrikkelijk voor ons, wat een leegte laat hij achter en het doet letterlijk pijn. Vraag me af of de pijn ooit weggaat.
















2 doggies












