ik heb zelf ook een herplaatser opgehaald en sluit me volledig aan met wat hier boven staat.
Buiten het feit dat ze in een kennel heeft gezeten dus ook niet beter weet dan dat ze haar behoefte in haar "huis" mag doen. Dus terug naar de basis en op nieuw beginnen met zindelijkeheidstraining. De angst op straat ken ik ook, Dusty was in het begin bang voor alles!
Als er maar een scooter langs reed wilde hij het liefst in me kruipen. Wat ik deed is gewoon lopen, niet reageren op verschillende geluiden, een leidende houding aannemen, en laten zien dat de wereld niet eng is. bij goed gedrag werd Dusty beloont door knuffels, koekjes en gesproken beloningen. (braaf, goed zo etc) De verlatingsangst is ook zeer normaal, je moet je ook indenken je hond wordt uit zijn vertrouwde omgeving gehaald, in een vreemd huis, vreemde omgeving, vreemde geuren, vreemde mensen, en ze moet dan maar er op vertrouwen dat jij er voor haar bent. en haar ook niet in de steek zal laten. Vergelijk het maar met een peutertje die je voor de eerste keer naar de kinderopvang brengt, ze voelt zich verlaten, in de steek gelaten, eenzaam, bang ... noem t maar op die moet ook maar er op vertrouwen dat mama en papa hem weer komen halen, jou hondje moet er ook maar op vertrouwen dat jij haar niet in de steek zal laten en weg zal doen!. Aan jou de taak om haar te leren dat jij haar niet zal verlaten, dat even alleen zijn niet erg is en dat je ALTIJD weer terug komt! Kost tijd maar veel doorzettingsvermogen kom je er wel. hier hielp de bench heel goed in het begin bij de plasjes die hij liet lopen als ik even weg was.
Maar weet niet of dit bij jou beagle zal helpen omdat ze in de kennel zat en haar behoefte mocht doen. voor de beloningen neem iets wat je zeker weet dat ze niet zal begraven, stukje rodi worst, stukje kaas etc.
Ook leuk en goed voor jullie beiden is een cursus volgen dit versterkt ook de band tussen jullie omdat je toch zult moeten samenwerken. Zoals ik al zei je moet haar niet vergelijken met een hond van 4 die je vanaf pup hebt gehad maar vergelijk haar maar met een peuter die bang is en je aan de hand mee zal moeten nemen en de wereld zal moeten laten zien, want die is zo eng nog niet.
Hier zijn we nu 5 maanden verder en zie langzaam resultaat. Dusty kan nu zonder bench en verlatingsangst en de plasjes in de huis zijn.
Langzaam zie ik hem groeien tot een evenwichtige hond. Elke dag leert hij nog bij, en ik ook. Dit mannetje blijft me verbazen. En ik moet eerlijk zeggen dat ik zo blij ben dat ik voor hem ben gegaan en niet voor een nieuwe pup! Want onder zijn angst etc zit een hondje met een hart van goud!
Het is een lang verhaal geworden en ik hoop dat je er wat aan hebt .
Het belangrijkste is dat je je verplaatst in het gevoel van je hond en daaruit redeneert.
Dan zal je heel snel merken dat het niks te maken heeft met niet willen, maar nog niet weten hoe !