Anoniem (gast)
ik woon bij mij ouders en jammer genoeg is de liefste hond die ik kende overleden afgelopen vrijdag op bijn 13 jarige leeft tuurlijk is het en geweldige leeftijd voor hem door tumoren en kanker alleen nu voel ik me schuldig omdat ik er niet eerder mee naar de dierenarts ben gegaan dat ik die lieve hond al die pijn had kunnen besparen op het laatst liep die overal tegen aan en at niet meer zoveel meer maar drinkte minimaal 4 bakken per dag dus ik voel me er erg schuldig over dat ik niet goed afscheid heb kunnen nemen want de vorige dag was ik boos op em doordat die mij greep omdat ik prongelijk op hem stond en hij had een grote bult op et gezicht en stonk heel erg maar het is en blijft me vriend al is die nu wel beteraf ik ben er echt al 3 dagen helemaal kapot van veel huilen en spullen van de beestje zijn weg zoals de mand waar die inlag is weg maar natuurlijk houden we de riem wel en de balletjes waar die mee speelden mijn vader en moeder en ik konden niet onder blijven omdat er zo leegte was dus hebben we maar besloten om de dag er op en nieuwe hond kopen heel lief beestje is het genaamd sammie alleen ik voel me toch raar ben blij dat die er is maar ik voel me heel erg raar er door mijn lieve kameraad er niet meer is waarmee ik altijd dee praten als ik thuis kwam van school het leek wel of die of die em begreep ik mis die schat
maar het leek ook wel of vlekje geen pijn had dit moest ik echt even schrijfen ik voel me er nu veel beter door ik hoop nu dat ik dti de komende minimaal 13 jaar niet hoef mee te maken







kaarsje aangestoken voor me vriend de laatste dagen





