Best wel een beetje trots op mezelf....

Zoals ik in andere topics eerder ook al eens genoemd heb is Joey 2 jaar geleden gegrepen (toen hij aan de riem zat) door een loslopende herder. Joey heeft hier een behoorlijk trauma aan over gehouden maar na 2 jaar trainen traine trainen hebben we dit redelijk kunnen doorbreken...
Maar om eerlijk te zijn heeft het ook gigantisch iets met mij gedaan, misschien nog wel meer als met joey...
Een trauma, ja denk dat we het best zo kunnen noemen....
Vreselijk bang ben ik geworden voor andere (vreemde) honden, en de ontmoetingen daarmee.
Naar het park ga ik zelf überhaupt al niet meer met mijn honden. Dat doet mijn vriend. En soms, als ik me goed voel en het aandurf, samen.
Als ik mijn honden uitlaat, doe ik ze in 2 keer. Meestal de teven samen (die zijn vrij rustig aan de riem) en Joey apart. Dan heb ik meer overzicht en kan ik, mocht er wat gebeuren, beter zelf in grijpen.
Het gebeurde op een warme zomerdag, we hadden Demy toen nog niet.. Allebei kiene we op slippers en in een korte broek, onderweg naar een park om de hondjes lekker te laten zwemmen.
NOOIT ga ik meer in een korte broek en zonder stevige schoenen de deur uit met mijn honden.. Het is toch ook enige bescherming voor jezelf op moment dat je kans ziet in te grijpen..
Als ik loslopende honden tegenkom op straat bedenk ik me geen moment en keer ik direct om, probeer uit het zich van de hond te blijven om te voorkomen dat hij naar ons toekomt. voor andere honden aan de lijn steek ik de straat over. (oké met 3 honden over de stoep een andere hond moeten passeren is ook iets aan de krappe kant haha)
Bij iedere wandeling ben ik steeds alert, kijk constant om me heen, zoekend naar andere honden.

Maar! Mede door het slechte weer, hopend dat niemand echt zin heeft in de regen een stuk te gaan wandelen (en zelf geen hekel hebbend aan regen) ben ik net voor het eerst de lange wandeling (drie kwartier à een uur) wezen lopen met.... alle drie mijn honden tegelijk!!!!
En dat ging best wel goed! We zijn 1 keer andere honden tegengekomen en hebben een klein omweggetje gemaakt maar verder was het heerlijk rustig en heb ik heerlijk relaxt kunnen wandelen met mijn roedeltje!
En tjonge wat kan een mens daarvan genieten!
En ja, ik ben daarom best wel een beetje trots op mezelf mijn angst is nog lang niet voorbij, maar dit is zeker weer een stap in de goede richting. Ik probeerde mezelf al een paar dagen zover te krijgen om op een rustig moment met alle drie de hondjes naar het park te gaan, maar dat is me nog iets te spannend. Wie weet word dat de volgende stap.
Maar deze mijlpaal heb ik weer bereikt.

Misschien dat het voor anderen een kleinigheidje is maar zo voelt het voor mij niet...

Trouwens, zijn hier meer mensen die zulke angsten hebben of hadden door iets wat je meegemaakt hebt?
Hoe ga je daarmee om?

Helemaal niemand?

jeetje... wat een verhaal... kan het mij helaas niet voorstellen.
Maar vind het wel dapper van je en hoop dat je nog meer van zulke mooie momenten
mag beleven, want het zou toch heerlijk zijn als je altijd zo zou kunnen
wandelen. Wens je heel veel kracht toe!

Hoi,

Ik maak het ook dagelijks bijna mee...
De confrontatie met hondeneigenaren die in mijn ogen geen rekening houden met andere mensen.
Ik kan gewoon niet begrijpen waarom ze de hond zo nodig los moeten laten lopen.
Koop dan gewoon zo'n langloop lijn van 8 meter ofzo...
Dat ik niet meer naar plekken kan, waar veel mensen hun hond graag los laten rennen, heb ik al enigszins geaccepteerd, maar vandaag kwam ik er weer zo een tegen gewoon tijdens mijn dagelijkse rondje.
Mijn hond is niet zo goed met andere honden, is in dr jeugd niet goed gesocialiseerd en nu nog altijd bangig voor andere honden. Dus wanneer een andere hond te dichtbij komt, hapt ze zonder waarschuwing. Of ze begint te grommen.
Dat is waarom ik haar ook aangelijnd hou. maar wat moet ik in vredesnaam beginnen, wanneer een andere hond die los loopt te dichtbij komt. Regelmatig zijn de baasjes niet eens in de buurt, dus ik moet schreeuwen om te zeggen dat ze de hond terug moeten roepen omdat de mijne niet aardig doet of toe laat dat ze komen kennis maken.
Inmiddels ben ik zelf al twee keer gebeten omdat ik uit reactie mijn been re tussen stop, wannneer er dus ruzie ontstaat. Dit heeft ook geleid tot dat ik nu in paniek raak zodra een grote hond loslopend op ons af stormt.
Laatst durfde zon baasje van een loslopende hond zelfs te zeggen dat mijn vriend hun hond niet moest proberen aan te raken ( toen hij probeerde de andere hond te verjagen) omdat ze de hond hadden geleerd om dan te bijten...
Dus als ik hun hond wat aan doe omdat ik mijn hond wil beschermen, ben ik de boef???

Maar Loes, ik ga zeker proberen om de volgende keer te reageren zoals jij deed, ik hoop dat het lukt en werkt, want soms heb ik visioenen over de toekomst (figuurlijk gezien dan..) waarin ik geen andere mogelijk heid zie om met een grote stok of iets gewapend te gaan om me veilig te voelen bij het uitlaten...

Met Ceasar Milan in gedachte, heb ik het laatste jaar al veel geoefend en heb ik al bereikt dat Kyra niet meer direct uitvalt, maar idd voor mij blijft het naar. Meestal sta ik een uur na zo'n gebeurtenis nog te trillen op me benen. Zelfs wanneer het allemaal goed is afgelopen.
De laaste tijd voel ik me ook erg boos worden, omdat het voelt alsof je er helemaal niets aan kunt doen. Ik kan immers niet iedereen verplichten om in de toekomst zij n hond vast te doen. En ik weiger om niet meer naar buiten te durven om het zo te voorkomen.

Maar vooral de machteloosheid blijft hangen ja...

ja sinds diva is gegrepen ben ik bang van iedere herder en zodra ik ze zie, ga ik weg of loop om, durf er niet langs. dus je bent niet de enigste hoor.