Dan denk je te weten hoe de wereld in elkaar zit, gaat het bij ons compleet anders..
Bij het begin beginnen.. en soms haast nog verder terug en in nog kleinere stapjes dan bij mijn puppen tot nu toe..
Zelf nadenken? Gewoon 'wachten' tot de oplossing komt.
Commando? Jaaaaaa!! Graag!!
Contact maken? Gewoon mijn eigen gang gaan.
Bal gooien? Ik sta klaar maar kijk niet waar je de bal heen gooit, naar voren toch gewoon? Ik wacht wel tot ik hem zie vallen.
De ontmoeting met andere honden? Heel erg spannend.
Grommen? Lip optrekken? Dat doe ik niet. Die stap sla ik over.
Vlees eten uit een bak? Dat durf ik moeilijk.
Speuren/snuffelen naar voertjes onder gekke dingen? Dat ken ik niet, dat doe ik niet.
Het alleen thuis leren zijn? Net als met een pup, maar dan nu met een hond die 'in de steek gelaten' en 'totale paniek' al kent.
Net een pup, maar dan eentje die al gewoontes heeft..
Zo anders 'opgevoed' als mijn eigen honden.. Ook flink wennen voor mij. Zulke kleine stapjes, nog zoveel hulp geven.
Esther heeft mij weer wat tips kunnen geven hoe ik hem verder kan begeleiden. En dat is anders; zoveel hulp geven, ben ik niet gewend. Hem kan ik niet zo lang laten nadenken, dan verzuipt hij.
Hij is zo'n schat, zo'n lieverd. Hij wil het zo graag goed doen.. Doet zo zijn best te begrijpen hoe het bij ons gaat.






3 doggies



Veel geduld, begeleiden, begeleiden, rust, rust, rust.. 









