Sara sukkelt al een tijdje met haar gezondheid. Ze is in een halfjaar tijd ineens heel oud geworden.
Sindsdien gaat het alleen nog maar bergafwaarts. In het begin heel langzaam, maar de laatste twee weken lijkt het heel snel steeds slechter te gaan. Af en toe heeft ze wat betere dagen, waarop ze nog redelijk goed kan lopen, maar ze heeft soms ook hele slechte dagen, waarop ze amper kan bewegen.
Sinds 2 weken heeft ze heel erg moeite met opstaan. De spieren in haar achterhand zijn zo verzwakt dat ze zichzelf optilt met haar voorpoten. Soms kruisen haar achterpoten en dan zwabbert ze helemaal... Draaien lukt ook niet meer zo goed; ze maakt kleine huppelsprongetjes om te draaien. Soms zakt er daarbij een poot in, of zakt haar hele achterhand even in. Dit is pas sinds 2 weken...
Ze lijkt geen pijn te hebben (ze krijgt ook anderhalve pijnstiller per dag) en is nog heel vrolijk (gelukkig!!). Ze kwispelt en ze zwemt nog heel graag.
We weten allemaal dat het einde nadert en daar baal ik verschrikkelijk veel van... Het zal een kwestie van maanden of misschien zelfs weken zijn, zei de DA. En eigenlijk weten we dat zelf ook wel, gezien het tempo dat ze achteruit gaat.
Maar ik vind het gewoon zo ontzettend moeilijk om afscheid van haar te moeten nemen
10,5 jaar lang heb ik van haar mogen genieten, en nog steeds geniet ik elke dag van haar. We zijn samen opgegroeid.
Ik heb het er al wel met mijn ouders over gehad, maar we weten allemaal niet zo goed waar de grens voor ons ligt... Als ze pijn lijdt, zeiden we. Maar wanneer is dat? Sara laat dat helemaal niet zo snel merken. Bovendien krijgt ze pijnstillers. En als de pijn dan iets erger wordt, dan kunnen we toch ook 2 pijnstiller op een dag geven? Of is dat weer te veel?
Ik vind het aan de ene kant heel fijn dat ze zo vrolijk nog is. Het is een fijn idee dat ze een gelukkig einde zal hebben. Maar aan de andere kant vind ik de keuze die we moeten maken zo nóg moeilijker. Wij moeten voor haar beslissen dat haar leven voorbij is, terwijl zij nog zo vol met vreugde zit...
Ik denk dat we maar gewoon moeten afwachten. Ik denk dat we het diep van binnen wel weten, wanneer het tijd is om haar te laten gaan.
Sara zal het ons vertellen.



3 doggies











.
)