hallo,
een week geleden is onze raisa kruising chihuahua /dwerg pincher op tragische wijze overleden.Nu pas kan ik het hier echt rustig onder woorden brengen van wat er gebeurt is.
vorige week zondag was ik aan het wandelen met mijn 2 doggies dobermann thirza en kleine raisa. met mij liep een vrouw met haar hond - bij het verlaten van het park kwamen we een man uit onze straat tegen en die vertelde ons dat hij zaterdags zijn kleine hond had moeten laten inslapen met een tumor. hij had nu zijn 2 rottweilers bij hem. kleine raisa stond achter mij zo als hij van moet als we stil staan. op een moment dat de man de riemen goed in zijn handen wil doen schiet er 1 los en spurt recht op kleine raisa af, tikt haar omhoog en neem haar in haar bek. de man dook gelijk boven op zijn hond en ik stond van shock genageld aan de grond. men vertelde me later dat ik die hond wel 10x getrapt hebt, maar daar weet ik niks van net als dat er enkele mensen gepasseerd waren die ik niet gezien heb. wat doet een hond als je iets van hem afpakken wil....die bijt daar nog harder in.
na voor mijn gevoel zeker langer dan het zal geweest zijn krijgen we raisa los uit haar bek en ik pak haar voorzichtig op - van shock bijt ze me in mijn duim ( en van de enorme pijn die ze gehad moet hebben)
ik bloed en wil raisa overgeven aan een ander en merk daarbij dat ze bloed - ik raak nog meer in een shock - deze vrouw houd raisa tot aan de DA vast ook zij word gebeten in een vinger. de man brengt zijn honden naar huis en komt gelijk terug naar ons en gaat mee naar de DA. na enige tijd weer thuis gewacht te hebben gaat de telefoon met de mededeling van de DA dat alles inwendig kapot is en raisa niet te redden is.
wij de man en zijn vrouw hebben de hele middag samen gezeten met het verdriet wat we hebben. hij zei - die van mij laat ik morgen ook inslapen daar kan en wil ik geen risico meer mee lopen. en zo liet hij dit ook maandag morgen gebeuren. zij zijn in 1 weekend 2 doggies kwijtgeraakt en wij kleine raisa. het is een horrorscenario dat je wel in een film ziet, maar niet verwacht dat zelf mee te maken en al zeker niet met je eigen hondje. de eerste dagen geen oog dicht gedaan en mijn dobermann was ook helemaal de weg kwijt - niet eten/ drinken - niet spelen met andere honden en bang van enkele honden. zo ook van een herder die ze normaal zelf uit lokt tot spel. de 2 jongens die er mee lopen blijken ook alles gezien te hebben - de jongste had een nachtmerrie gehad te hebben en moeders allerlei vragen gesteld - de oudste die heeft samen met zijn klas er een gesprek over gehad.
de vrouw die kleine raisa vast hield tot DA had haar klein kind bij haar en die wilde de volgende dag niet naar de hondjes. de vrouw waarmee ik aan het wandelen was had gelukkig haar 2 dochtertjes niet bij - die hadden raisa wel eens mee uit wandelen in hun poppenwagen.
moet er niet aan denken wat er allemaal had kunnen gebeuren - als ik raisa op mijn arm had - als kleinkind of de 2 dochtertjes van de vrouw raisa vast hielden.de oudste van die 2 meisjes kwam de dag er na een tekening brengen voor raisa, ik zakte opnieuw door de grond, maar vond het tevens zo\'n lief gebaar van haar - we hebben haar een grote foto van raisa mee gegeven en die hangt nu op haar kamer.
vandaag rond 11 uur is het een week terug en dat voelt nog steeds klote.
wat we altijd doen en zo ook nu halen we binnen een week altijd een nieuw leven in huis om het verdriet beter te kunnen verwerken.
opnieuw hebben we een chihuahua pupje in huis en gelukkig komt thirza ook weer tot leven zo als voorheen. ondanks het verdriet is het nu ook weer genieten van de pup samen met thirza en met ons zelf natuurlijk.
we hebben deze pup de naam AKIRA genoemd - na 7 namen noemen reageerde ze alleen als we deze naam riepen.
R.I.P. raisa we zullen je nooit vergeten - je mocht slechts 3,7 jaar bij ons zijn en je gaf ons ontzettend veel liefde - je leeft in onze harten voor altijd.





























