Castreren?

Omdat geen enkele diersoort zo dicht naast je leeft als een hond. Geen kat, geen paard, niets is zo als een hond. Zijn of haar gedrag heeft veel meer invloed op het dagelijks leven dan een andere diersoort. Zo raar vind ik dat dus niet.

@Kitty; achteraf kwam het bij Flex ook door de puberteit. En ook hij heeft last van voorhuidsontsteking gehad.

Nu kan ik wel degelijk zeggen dat ik een grote, sterke maar bovendien onwijs moeilijke reu heb gehad (hij heeft me zelfs eens geprobeerd aan te vallen) en met welke hond dan ook zou ik het precies zo doen. Wetende wat ik er voor terugkrijg, alle tijd en energie die ik heb geinvesteerd krijg ik nu terug.

maar jou aanvallen heeft niets met castreren te maken, dat nu net weer niet.
daar zou het ook niet voor helpen. uberhaupt voor agressie naar mensen niet.
naar honden soms, dat ligt aan de motivatie, als de agressie naar honden door angst en onzekerheid komt, zal castreren het meestal niet beter maken.

castreren laat een overmatige hormonaal gestuurd (volledig volwassen!!) dier weer enigsinds op aarde landen, er blijft genoeg testoteron over om hem reu te laten zijn, maar ze worden beter bereikbaar, trainbaar, vrolijker, speelser, minder scherp, minder 100% gefocused op andere honden: of zoals wij het toen bij die reu ervaarden: ipv boven op het toppen van zijn zeneuwen en tenen te lopen, ontspande hij en liep hij weer op zn voeten, niks doetje, niks in rang gedaald in de roedel (ook zo'n onzin verhaal), maar zoveel fijner.

ik zou trouwens nu eerst een chip laten zetten om te zien of het castreren geeft wat je hoopt dat het geeft, bestond toen helemaal nog niet, tis ook al even geleden.

wat dat dicht bij mensen leven als motivatie dat castreren van honden opeens zo'n doodzonde is, snap ik niet, je bent er tegen of niet, dan moet je een paard of kat geen andere maatstaven opleggen, soms denk ik dat mensen zich zo vereenzelvigen met hun hond, dat ze de castratie als iets heel persoonlijks gaan zien, iets waar ik totaal niets van begrijp, maar wel vaak tegen komt, de heer des huizes staat gewoon angstig te kijken als het woord maar valt, heeft op onze hondenclub heel wat hilariteit opgelevert

Mij aanvallen was compleet gestuurd door zijn hormonen maar het is nogal lastig uit te leggen vanachter een beeldscherm natuurlijk. In ieder geval zat hij zichzelf gigantisch in de weg, laat ik het daar maar op houden. Het was ook geen agressie naar mensen, het was agressie naar mij als baas. Eenmalig maar het is wel gebeurd. Overigens was dit om aan te geven dat iemand met een onwijs moeilijke reu ook kan kiezen om niet te castreren.

Dichterbij de mens, ik snap je punt maar het gaat mij er eigenlijk om dat mensen veel meer nadenken over de hond omdat ze met hem of haar het meest te maken hebben. Ik ben in principe niet tegen castratie zolang dit maar weloverwogen is. Mijn katten zijn bijvoorbeeld alle 4 geholpen, puur om het feit dat het allemaal familie is en ik me geen ongelukje kan permiteren. In het geval van de TS ben ik absoluut tegen, het gaat namelijk nergens over in mijn ogen. Op het moment dat je castreert om medische redenen of simpelweg zodat je teefje niet continu "oeps nestjes" heeft dan begrijp ik dat heel goed.

Die van mij trouwens ook hoor haha, die krijgt bijna zelf al pijn tussen zijn benen op het moment dat hij er aan denkt

dat van jou aanvallen vind ik inderdaad lastig te begrijpen omdat dat meestal rangorde gestuurd is en niet hormonaal, maar inderdaad, achter een beeldscherm valt het uitleggen lang niet mee, en geschreven taal is altijd beperkt in uitdrukkingsmogelijkheden en nuanceringen.

Mijn Dobermann reu heb ik ook nooit laten helpen, hij vocht niet met andere reuen, die liepen gewoon met een grote boog om hem heen. Ook teven deed hij geweldig verwennen en had de bijnaam gigolo (alle teven gingen liggen op hun rug en hij ging dan lekker zacht knabbelen en likken, maar rijen deed hij nooit).
Als ik met een vriendin van mij ging lopen (haar reu was wel geholpen), dan was hij vaak de klos bij andere reuen, maar met mijn hond erbij, deed geen enkele hond wat proberen. 1 keer is het voorgekomen dat een reu wel een poging deed (Rottweiler reu), maar die kreeg lik op stuk door die van mij en eindigde dan ook op de grond met z'n poten omhoog! Daarna was alles weer goed tussen de honden, maar toen de eigenaar de Rottweiler aan de lijn wilde doen greep hij haar (totaal geen overwicht, maar dat had ze al nooit). Mijn reu was van nature dominant en had van nature overwicht!

Ik vind het apart dat sommige mensen zo vel tegen castratie of voor castratie zijn. Het is wel je eigen keuze en als het niet hoeft dan hoeft het niet. Tenminste dat denk ik nu. We hebben het rij gedrag er trouwens bij Cooper af Er was een hond waar hij het man en macht op af ging om op te rijden haha. We hebben het baasje gevraagd of hij mee wilde komen en we hebben de honden los gelaten. Als Cooper ging "rijden" hebben we hem eraf gehaald en afgestraft. Een kleine oefening met een groot resultaat.Na een weekje was het er af. Nu kunnen Cooper en Buddy (de andere hond) uren rennen en spelen zonder dat er iets gebeurd. En niet alleen Cooper en Buddy, maar Cooper en alle honden. We zijn er super blij mee en dit maakt Cooper de perfecte hond haha Echt super bedankt voor de mensen die me hierbij geholpen hebben.

Dat woord afgestraft is toch neem ik aan wat overdreven?
Helaas lees ik dan hieruit, dat het symptoom wordt "afgestraft" en niet de oorzaak wordt aangepakt

Maar goed, het is zoals je zegt: iedereen maakt keuze's voor zijn/haar hond en die zijn ook voor eigen verantwoording, zo simpel is het uiteindelijk.

@ gorby
wat is dan de oorzaak van het probleem volgens jou?
Want ik denk als ik het ongewenste gedrag niet afstraf dan blijft ie het doen hoor.

Welk idee heb jij bij afstraffen dan?
Want wij haalden hem van de hond af,
hadden hem vast bij zijn nek en zeiden "nee"
Pas als hij rustig was mocht ie weer los. En als hij het niet deed kreeg hij uiteraard wat lekkers na het wandelen

het woord afstraffen klinkt alsof je hem alle hoeken van het veld hebt laten zien.
vandaar mijn vraag.

hoewel ik de hond er ook zeker vanaf gepakt had aan de halsband, in het nekvel grijpen.... is niet mijn ding, maar ik weet natuurlijk niet hoe jullie dat gedaan hebben.

als het mijn hond was geweest denk ik dat rijden niet het enige probleem was met gedrag wat misschien voor verbetering vatbaar is/was, en dus had ik in het algemeen eens eerlijk had gekeken of de hond misschien meer behoefte had aan leiding, of bv traning waarbij het koppie ook gebruikt moet worden, of meer op mij richten en minder spelen met andere honden, een reu van 1 jaar zit midden in zijn puberteit, spel is dan allang niet altijd spel meer.

maar aangezien je aangeeft dat je nu de perfecte hond hebt (bestaan die, zo 1 wil ik ook )

belonen na de wandelen zonder rij gedrag vind ik prima hoor, maar de hond zal de combinatie daartussen totaal niet leggen, zit veels te veel tijd tussen

@gorby
Ik denk niet dat Cooper leiding mist angezien we eerder een Duitse Herder hebben gehad, die naar mijn mening een echt uitdaging was. Cooper is erg onderdanig naar ons toe in ieder geval. Misschien is hij gewoon andere honden aan het uitproberen? Ik weet het niet maar het is er in ieder geval af. Maar ik snap waarom je dat denkt. We doen behendigheid met hem en dat gaat super. Alleen die wipwap vind hij nog een beetje eng. Daarnaast nog gehoorzaamheid. Maar spelen met andere honden vind hij echt super. De situatie was namelijk dat eerst, als we de bal gooide en de honden erachteraan gingen Cooper ineens stopte en ging rijden. Daar zaten ook teefjes bij, en ook loopse, en we wilden geen puppies. Om hem meteen te laten castreren vonden we ook zo extreem. Hebben we niet gedaan, in plaats daarvan het gedrag afgeleerd. Daarom zijn we er blij mee.
Wat de perfecte hond betreft, voor ons is hij de perfecte hond met af en toe zijn streken, maar dat mag. Misschien niet voor jou de perfecte hond, maar wij zijn er super blij meee