vriend wil geen hond in huis

Lieve mensen,

Ik woonde tot kort bij mijn ouders thuis en heb al 9 jaar een Westy. Mijn vriend houd niet van honden, hij werktfull time vanuit huis en ik heb nogal een blafferige hond, reageert overal op, postbode, kinderen die langs het huis rennen...

Nu willen wij gaan samenwonen en ik dacht, ach, die hond gaat gewoon mee, ik praat hem wel over...

Nou meneer wil het niet, hij zei altijd dat hij geen hond wil hebben en nu dus ook niet. In begin zal het wel goed gaan maar daarna gaat hij zich er aan irriteren. Ik werk full time buiten huis dus ga half 9 weg en ben half 7 thuis .

Hij moet hem dus ook uitlaten en dit wil hij niet. Hij vindt het erg voor mij, maar hij kan gewoon niet met honden opschieten.

Mijn ouders willen nu gewoon voor de hond blijven zorgen maar nu komt het: Ik woon in Spanje en mijn ouders in Nederland. Nu komen ze heel vaak naar spanje, wel 4 x per jaar en de hond gaat mee en ik ga er zelf ook nog eens 2 x per jaar naartoe.

Ik heb de voordelen opgeschreven ten opzichte van de hond¨: in Nederland zijn huis waar hij al 9 jaar woont, grote tuin wat ik niet heb, mijn moeder werkt niet meer en laat hem wel 5 x per dag uit, hij is dus bijna nooit alleen thuis, zijn hondenvriendjes, parkjes wat ik niet heb waar ik woon, en in Spanje is het natuurlijk erg warm in de zomer, zo´n 5 maanden achter elkaar en daar heeft hij een hekel aan, alleen maar hijgen en niet willen spelen. In de winter daarentegen is het klimaat heerlijk, gewoon lente.

Zijn nadeel: hij moet steeds in de kennel onderin in het vliegtuig zodat ik hem kan zien.

Mijn nadeel: ik mis hem, hij is al 9 jaar, dierenarts heeft gezegt dat hij rond de 11 jaar gaat worden vanwege zijn diabetes en andere kwaaltjes. Dat is dus nog ongeveer 2 jaar

Ik vind dit zo lastig, ik wil mijn hond graag maar weet al 1 jaar dat mijn vriend dit niet wil, in nederland heeft hij het beter... Maar dan mis ik hem weer..

En vind het erg frustrerend dat iemand zo voor mij gaat beslissen dat die hond er gewoon niet bijkomt.

Als ik me erover druk maak denk ik wel eens om de relatie te beeindigen.. zo oneerlijk vindt ik dit.

ik heb al vaker gezegt dat ik de hond wil.. en ben erg boos geworden, dat ik hem egoistisch vindt. Mijn vriend zegt dat hij dan voor de hond moet zorgen hele dag, ik ben er immers 9 uur niet... en dat 5 x per week. En dat wil hij niet. Hij zegt dat de hond beter af is in Nederland. Ja, zou ik ook zeggen als ik niet van mijn honden hou...


Heeft iemand zoiets meegemaakt

Ik hoor het graag, alvast bedankt voor de reacties, voel me opgelucht nu ik mijn verhaal kwijt kan op een forum waar allemaal hondeliefhebbers zijn.

Groetjes Nathalie

Hoi,

Eigenlijk is dit een heel drama. Je moet er één weg doen. En ik vind het persoonlijk erg oneerlijk voor je westie als je hem laat stikken. Hij is al oud en hij houdt heel veel van je. Je mag hem toch niet veraden?

Verder heb ik het volgende in mijn hoofd, omdat ik helemaal hondengek ben; hou je niet van honden? Hoef je je ook niet hier te vertonen.

groetjes

Hoi Nathalie!

Ik zou zeggen: kies wat voor je Westy het beste is, en dat is in Nederland zijn en blijven, want dat schrijf je zelf ook.
En als ik het goed begrijp zit je nu in Spanje zonder de hond, je woont nog niet samen maar wilt dit gaan doen?!
Zo ja, dan wil ik teruggaan naar de keuze die je hebt gemaakt om naar Spanje te gaan. Dat had je dan mss niet moeten doen en bij je hond moeten blijven, omdat je na kon gaan dat je vriend zich niet meer om zou laten praten. Ik vind dat je nu eigenlijk al een keuze hebt gemaakt door naar Spanje te gaan...mijn mening...
Je vraagt of iemand dat heeft meegemaakt. Ik niet, maar mijn man moest er wel 100% achter staan dat ik Spike heb, anders was ik niet getrouwd...dus zover ging het bij mij wel!

Groetjes, Anita.

Ik zou zeggen kijk waar je meer om geeft je hond of je vriend. Als je tegen je vriend zegt als de hond niet meekomt (en jij laat hem niet uit) dan kom ik ook niet.
Ik heb er zelf niet zo veel ervaring daarmee maar als het bij mij zou gebeuren dan zou ik er wel zo mee omgaan.
Succes ermee

Danielle

sluit me volledig aan bij ik en roos
een vriend is iemand die voor jou en je beesten kiest
zo niet is het ook geen vriend
heb het ook gehad
ik had toen een jacky en het was of de hond of de vriend
ik heb gekozen voor mijn hondje
hier is er maar 1 van
vrienden die wel om dieren geven zijn er ook en meerdere
maar ja hoe veel geef je om je vriend om je hondje op te geven ???????

wetend dat je hondje wel goed zit gelukkig
zou er goed over na denken voor je spijt hebt van een te snelle beslissing

groetjes en sterkte
elly en spikey

Nog even een berichtje van mij.. Ik woon sinds een jaar opmezelf in Spanje, was de bedoeling dat ik maar 3 maanden zou blijven maar ja, werd toen verliefd op mijn huidige vriend. Mijn hond kwam iedere keer met mijn moeder mee, die soms wel 2 maanden bleef met de hond. Ik dacht als we gaan samenwonen trekt hij wel bij en gaat hij van de hond houden, nou, daar wil hij dus niks van weten...

De hond is van mijn moeder en mij, het is dus niet dat ik hem zeg maar bij mijn ouders dump, hij staat op mijn naam en mijn moeder.

Erg lastig hoor!

Maar eigenlijk zeg je het zelf al een beetje.
Hij heeft het beter in Nederland.
Je moeder zou de hond waarschijnlijk ook missen net zoals jij en zoals je beschrijft heeft hij gewoon meer in Nederland dan in Spanje.
Dat je vriend niet van honden houdt, dat kan. Het is natuurlijk niet ideaal maar ja, zulke mensen bestaan ook.
Ik moet zeggen dat ik het een beetje makkelijk vind om te zeggen: als je voor je vriend kiest hou je niet van je hond oid.
Die hond is er nog een paar jaar en die vriend misschien wel voor de rest van je leven!
En natuurlijk hou je van je hond! Geen twijfel over mogelijk maar ik denk dat het voor beide beter is als je hond in Nederland blijft.

Je vriend wist toch dat je een hond hebt.
Ik vind het het zelfde als een moeder met kinderen een nieuwe vriend krijgt en zegt je kinderen komen het huis niet in. Mijn honden zijn mijn kinderen.
Dan is mijn keuze toch echt de honden (ondanks dat hij misschien nog maar 2jaar leeft).

Ik zou ook niet zonder kunnen en als de ene er niet meer is toch een andere willen, dan zou ik opzoek naar een vriend die wel van honden houd.
Of er voor zorgen dat hij je neemt zoals je bent (met hond).
Maar goed als jij nu al in Spanje woond en de hond nog bij je ouders, wordt het lastig.
Succes ermee en we horen wel wat het is geworden.

Groetjes Veronique

Hoi,

Ik ben het met Anita eens.

Je zegt zelf je hond heeft niet heel lang meer te leven en het beste voor hem is in Nederland blijven....

Jij wist van te voren al dat je vriend niet van honden houdt, je zal het dan ook wel gemerkt hebben in de periodes dat je moeder met hond bij je was...
dus dan is er eigenlijk al geen sprake meer van voor wie je moet kiezen lijkt me.....

Moeilijk voor je, gelukkig heb ik zelf nooit zo'n keuze moeten maken......

succes met je beslissing!

Liefs,Alie

Ik heb mij hond ook bij mijn ouders thuis gelaten
Hij was het er helemaal gewoon en voelt hem niet volledig thuis bij mij hier!

En mijn ouders zijn ook zijn ouders zeg maar
Met spijt in het hart heb ik hem daar gelaten, maar het is het beste voor hem en dat is het belangrijkste

Heb inmiddels zelf wel een hond gekocht :p

Ik zou hem ook bij je ouders laten..
Hij heeft het daar goed en bij jullie zal hij voor problemen zorgen waar hij zeker wat van gaat merken.

Ik heb het ook ooit gehad, in mindere mate.
Ik wilde ook Mexx meenemen toen de vriend en ik gingen samenwonen. Hij hield niet echt van honden maar was wel dol op Mexx. Alleen heeft hij vanaf het begin duidelijk gemaakt dat het niet de verantwoordelijkheid voor een hond wil.
Dus als ik Mexx wilde meenemen moest ik er alles voor doen, hij bemoeide zich er niet mee.
Nu woonden mijn ouders in dezelfde stad dus als ik een dag veel les had bracht ik mexx naar mijn ouders, of mijn vriend er nu was of niet.
Als ik om 8 uur op de uni moest zijn stond ik om 4:45 op ging met Mexx fietsen, en dan kwam mijn moeder hem ophalen later die ochtend. Normaal had mijn vriend makkelijk voor zijn werk Mexx kunnen uitlaten (9 uur) maar hij was nu eenmaal heel duidelijk geweest vanaf het begin.

Heel af en toe als ook mijn ouders niet konden maakte hij een uitzondering, of hij boodt het soms aan (hij was gek op Mexx maar wilde niet vastzitten), maar ik mocht er nooit op rekenen.

En ookal baalde ik soms wel van het heen en weer gesleep (Mexx vond het allemaal prima ), hij was duidelijk geweest.

Ik denk dat je in jou geval je ook erbij moet neerleggen dat hij een hond in jullie leven niet gaat accepteren.
Het is erg vervelend maar zo te horen was hij er altijd al duidelijk over.

Hopelijk kan je wel vaak bij je hondje op bezoek..

hey,

ik heb mijn hond ook bij mijn ouders gelaten (nouja niet alleen van mij:P), maar gelukkig kon deze nog vaak op bezoek komen. Mijn vriend wilde eerst ook geen hond, maar heb hem omgepraat en nu hebben we er twee waar hij dol op is. Als hij geen dieren zou willen zou ik niet weten of ik met hem zou blijven. Anders is het natuurlijk met allergie o.i.d.. Ik kan simpelweg niet zonder dieren.
Nu lijkt het me in jouw geval voor je hondje beter om in Nederland te blijven, maar bedenk je wel goed voordat je gaat samenwonen of je zonder beesten kan leven alleen maar omdat meneer dit niet wil.

succes met de beslissing en tsja aan de andere kant je weet dat je hond het super heeft dus ga ook proberen te genieten van het samenwonen . Mannen kunnen zich immers ook beestachtig gedragen (grapje hoor).

groetjes Nikki

Ik hoor zo vaak dat meisjes en vrouwen door
mannen voor de keus worden gesteld, of de hond of ik.
Een hondje die je al zoveel jaren trouw is geweest,
aan de kant zetten voor een man, lijkt mij niet goed.
Hij houdt van jou en dan neemt hij ook de hond.
Want jij houdt van die hond.
Bij mij op de hoek van de straat woont een vrouw
die een kat had, die altijd binnen zat en waar ze
gek op was, ze kreeg een nieuwe vriend, met hond,
de kat ging naar buiten, de hond nam de plaats van
de kat in en de kat zat buiten zonder eten, zonder
beschutting in de regen.
Flinke vriend die mij mijn boys laat wegdoen.
Als hij niet de verantwoordelijkheid draagt voor een
hond, kun je je misschien afvragen als je ooit kinderen wil of hij daarvoor de verantwoordelijkheid
wenst te dragen.
Een hondje dat je jarenlang zijn liefde heeft gegeven
en een man die dat niet begrijpt, zou voor mij niet de
juiste zijn.
Als hij veel van je houdt, gaat hij overstag.

Hoi Natascha,

Kijk je bent nu al een jaar in Spanje, zonder je hondje. Met tussenpozen van 2 maanden.Je werkt 9 uur per dag en je vriend houd niet van honden. Je hondje heeft het goed in Nederland. Je moeder zou wel weer bij jullie komen voor 2 maanden, in principe verandert er dan niet zo veel voor je. Je hondje is al 9 jaar bij je ouders inclusief het afgelopen jaar.
Mijn mening is dat je het beste de situatie kan laten zoals hij nu is. Met het bovenstaande ben ik het absoluut niet mee eens dat je je misschien moet afvragen als je ooit kinderen wil of hij daarvoor de verantwoordelijkheid
wenst te dragen. Dit zijn 2 heel verschillende dingen die je ook niet met elkaar kunt vergelijken. Iemand die niet van honden houdt en dit ook pertinent niet wil(je hondje woonde immers al niet bij jou)wil niet zeggen dat je dan geen verantwoordelijkheid wil dragen voor een kindje.

Meis ik begrijp je echt wel,het is zoals Anita al heeft geschreven wat is voor jou het allerbelangrijkste je relatie in Spanje en dus jou toekomst of je hondje die het goed heeft in Nederland.
Denk er heel goed over na en laat je gevoel spreken.

Lieve groet,
Wilma

Hallo,

Wat Wilma zegt ben ik het mee eens!

Je moet alleen wel voor jezelf bedenken of je je hele leven zonder een hond om je heen te kan,want het zou natuurlijk in de toekomst zomaar kunnen dat je toch graag een hond wil.

Veel sucses met je dilemma.
En ik wens je een leuke tijd (verder) in Spanje,lijkt me heerlijk daar wonen!!En vooral ook omdat ze daar zoveel honden hebben!(mijn hond komt er vandaan)
Groetjes Soraya

Lieve mensen,

Hartstikke bedankt voor al jullie reacties! Ik heb er heel veel aan maar idd zoals de meeste zeggen, je moet zelf een beslissing maken maar deze reacties helpen mij veel.

Momenteel is mijn moeder nu bij me en ze blijft tot half Juli, daarna ga ik weer in Augustus - September naar Nederland en daarna komen mijn ouders samen voor lange tijd met de kerst,uiteraard in hun eigen huisje hier met de hond!

Ik hou jullie op de hoogte, fijne avond en nogmaals bedankt!

Liefs Nathalie

Hoi,

Ik weet het is moeilijk voor te stellen, maar er zijn buiten dit forum ook mensen die niet zo dol op honden zijn als wij...

Ik zelf hou bijvoorbeeld helemaal niet van fretjes. Vind ze een beetje eng en kan me niet voorstellen ermee te knuffelen. Als mijn vriend zou zeggen: hoi, ik kom bij je wonen en neem mijn fretje mee en verwacht van jou dat je er de hele dag voor zorgt, zou ik dit niet kunnen.

Ik vind het eerlijk van je vriend dat hij dit zo zegt. Stel je voor hij zegt niets en zorgt dan niet goed voor je hond.
Ik kan me jou positie wel heel goed voorstellen hoor. Het zou mij ook immens verdriet doen om mijn hond achter te moeten laten, maar aan de andere kant heeft je hondje het bij je moeder goed en verwacht je vriend niet dat je hem naar een asiel geeft. Dan zou ik ook zeggen: weg met de vriend.

De vergelijking geen verantwoordelijkheid voor de hond is gelijk met geen verantwoordelijkheid voor een kind, daar ben ik het ook niet mee eens. Eigenlijk gedraagt je vriend zich heel verantwoordelijk door zijn grenzen aan te geven.
Aan jou is dan de moeilijke keus, of je deze grenzen kunt accepteren.

Wat Soraya schrijft vind ik ook heel belangrijk, kun je je voorstellen in de toekomst geheel zonder hond te leven?

Ik snap hoe moeilijk je het op het moment hebt en wens je het allerbeste!

Groetjes,
Jacqueline

Hoi,

Ik zou al gepikeerd zijn als hij niet met mijn honden ging wandelen, dat moet hij toch voor je over hebben als hij echt om je geeft!!! Maargoed, luister maar niet naar mij want ik ben nog vrijgezel
Wat Jaqueline zegt over die fret en grenzen, daar zit ook wel wat in.
Als hij in andere opzichten goed en lief voor je is, zou ik hetgene doen wat het beste is voor je hond, dat lijkt me dan bij je moeder.

succes, groetjes Jeske

Ik sluit me aan bij Anita en Natascha.

Ik zou ook niet bij iemand blijven waarvan ik weet dat hij geen honden wilt. Als je bij mij wilt zijn zal je honden om je heen hebben, ik kan werkelijk niet zonder.
Maar in deze situatie zou ik het hondje zeker in nl laten. Je moet ook kijken naar wat het beste voor het hondje is, dit is belangrijker dan je eigen gevoel enzo vind ik.

Maargoed ik hoef er niet meer aan toe te voegen denk ik .

Succes!

Hoe moeilijk het ook is, ik zou voor je hondje kiezen. Hij kan nog een poosje een prima leven krijgen in Nederland, terwijl als hij bij jou in Spanje krijgt, sorry dat ik het zeg, geen leuk leven krijgt. Hij moet samenwonen met iemand die hem niet leuk vindt, en dat voelt zo'n beestje echt heel goed. Hij zal dus sowieso verdrietig worden. Bovendien ben jij de hele dag aan het werk.

Ik begrijp heel goed dat dit je heel erg veel pijn gaat doen, maar meid, bezorg je hondje nog een paar jaar een gelukkig leven!

Ik zou zelf absoluut niet met iemand samen kunnen leven die niet van honden houdt, dus heb ik er helaas voor jou geen ervaring mee. Bij mij zou de vriend gewoon geen goede vriend zijn.

Ik wens je heel veel sterkte!

nathalie,
ja heel jammer dat je vriend niet van honden houd, die keuze is dus aan jou wat je er mee doet.
zelf ben ik 36 jaar getrouwd geweest, mijn man houd ook niet van honden, en wil dus ook geen hond in huis, altijd toch honden gehad, en hij deed er niets mee, en accepteerde het toch wel.
maar nu komt het, mijn hond ging dood, en nee er mocht geen pup meer in huis komen, mijn man ging met pensioen, toch wilde ik graag nog een hond, en die kwam er dus toch. na drie maanden was hij het zat, een jonge hond vergt veel tijd en aandacht, dus na een spetterende ruzie was het, jij eruit of die hond eruit, inmiddels was ik al van deze hond gaan houden, dus ben ik na 36 jaar weg gegaan. helaas. op het moment woon ik dus alleen, en mijn inmiddels exman komt nog dagelijks over de vloer, heel langzaam gaat tie toch de hond accepteren. maar of dat voldoende is om weer bij elkaar te komen ?
inmiddels is mijn hond alweer twee jaar, drie maanden is tie bij mijn man geweest, dus mijn hond is gek op hem, dat streelt zijn ego ook weer.
de toekomst ziet er belabberd uit, want een hond is best kostbaar, maar voor de kosten ga ik niet weer met mijn exman samen wonen, ik red het net zonder hem, je ziet wat een hond allemaal kan beinvloeden, spijt ? nee hoor, ik ben gek op mijn hond, en ik zal het nooit haar verwijten dat ik het best eens moeilijk heb. goed nadenken is mijn advies.
niet zomaar over een nachtje ijs gaan. je hond is afhankelijk van jou. en als je vriend geen dier in huis wil hebben en jij wel, goed over nadenken. mensen die niet van dieren houden daar zit toch een steekje bij los, tenslotte heb je de hond al. dat is wat anders dan dat er helemaal geen hond is.

gr. willemijn

nienke, ik ga al een beetje uitkijken naar jouw reacties, je ziet het met bijna alles heel goed, zie dat je veel honden hebt, zelf heb ik een newfoundlander, inmiddels twee jaar oud, stapel ben ik op dr. zou ze nooit aan de kant zetten voor een man of vriend, vandaar dat ik nu ook alleen ben met haar, en het gaat super geweldig, in het begin best moeilijk mee gehad, maar nu niet meer, van rebelleren van een jonge hond is nu geen sprake meer van, een goed maatje voor me, nooit alleen.
misschien kan jij mij wel helpen hoe ik een foto van mijn hond ook kan toevoegen , iedereen heeft een foto van zijn of haar hond, wel heb ik een foto van mijn hond in het profiel, maar weet niet hoe ik een foto moet plaatsen als ik reageer op anderen .
vr. groet, willemijn.

Wow wat een verhaal Willemijn!! Goed van je zoals je het aangepakt hebt.

Ik heb dit topic gevolgd en wist niet goed wat ik in Nathalies geval zou doen eerst.
Nu ik nog eens alles nalees, zou ik proberen te doen wat de beste oplossing is. En naar m.i. is dat het hondje bij je ouders te laten, het is zijn thuis, hij voelt zich daar goed en in Spanje blijkbaar niet.

Dan zou ik met mijn vriend gaan praten, en zeggen dat hij in dit geval wel gelijk heeft, hij is eerlijk geweest naar jou toe om te zeggen dat hij er geen zin in heeft. Beter dat dan dat hij steedst geirriteerder werd naar jou en de hond.

En dan zou ik hem duidelijk maken dat jij dus echt heel graag een hond wil hebben, misschien kan hij langzaamaan aan de gedachte wennen, en dan over een tijdje als jullie er aan toe zijn samen een hond gaan uitzoeken. Ik zou hem vertellen over de spaanse dodingsstations voor honden en dat ik daar ooit graag een hond vandaan zou willen halen en hem een leuk leven geven.

Nou ja dat zou ik dus doen, er samen nog eens rustig voor gaan zitten en overleggen, en duidelijk maken (met vrouwelijke tactiek , laat het geen machtsspelletje worden)dat je dus ooit samen met hem echt naar een leuke geschikte hond voor jullie wil kijken.

succes ermee hoor!!

Hoi Nathalie,

Ik ben net nieuw hier en lees dus nu pas je verhaal, ik heb ongeveer dezelfde situatie meegemaakt want mijn huidige vriend had ook liever niet dat Kyra niet mee ging naar zijn pas gekocht huis, toen heb ik hem gezegd dat hij mij niet voor de keuze kon stellen, dus dat het mij beter leek om dan maar niet samen te gaan wonen, want als hij niet kan begrijpen dat Kyra heel erg belangrijk is voor mij dan houd het voor mij ook op.

Ik hou ontzettend veel van mijn mannetje maar ook van Kyra en ze is net als een kind voor mij en een kind zet je ook niet zomaar opzij.

Kyra is ook een blafferd maar daar zijn altijd wel oplossingen voor.

Bij jou maakt het alleen wat moeilijker omdat jou vriend absoluut niet van honden houd, want mijn vriend heeft zelf ook een hond dat dat maakt het toch wat makkelijker dus kan die zich ook meer inleven hoe ik me voel wanneer hij me voor zo'n keuze zet, dus uiteindelijk zijn we er samen wel uitgekomen en gaan we toch samenwonen.

Niemand kan voor jou beslissen wat je moet doen want dat kun alleen jij doen, je moet doen waar jij het meest lekker bij voelt en waar jij denkt aan goed te doen, zorg alleen dat je nooit spijt zal krijgen van je keuze.

Succes met het maken van een beslissing...

Sorry dat ik dit ga zeggen maar ik ga het toch doen! Die hond is van jou dus hoort bij jou, en dat heeft je vriend gewoon te accepteren! Ik woon nu ook nog thuis bij mn moeder, maar als ik ga samenwonen, en mijn vriend wil geen hond, dan heeft hij dus mooi pech! Ik vind dat je vriend dat voor je over moet hebben! Je laat je kind toch ook niet achter..Maar goed dat is mijn mening! Ik hoop dat je tot een oplossing komt! groetjes Romy

Ik hoop voor jou ook als je gaat naar spanje, dat je dan geen spijt ga krijgen als je de hond achterlaat! Want dat kan enorm gaan wringen! luister naar je hart en gevoel dan weet je wat juist te doen, maar stel iniedergeval de belangen van de hond en jou bovenop! groetjes

Ik zou niet met iemand kunnen leven die niet van honden houd !! Maar als je dan voor je vriend kiest betekend dat ook dat je nooit meer een hond kan nemen..tja liefde maakt blind.....

Alleen in haar geval zal haar vriend degene zijn die er de hele dag voor moet zorgen. Dat is wel anders. Dan moet je wel beide achter de 'keuze voor een hond' staan.

Natuurlijk is het niet leuk en erg moeilijk, maar haar vriend was duidelijk. Wij dames denken vaak; 'die veranderen we wel even'
Als ze werkelijk bij hem wil wonen zal ze der hondje moeten achterlaten wat in dit geval ook beter is voor het hondje.
Sommige mensen houden nu eenmaal niet van dieren, net als dat er mensen zijn die niet van kinderen houden.

Ik wil je niet aanvallen of kwetsen met mn reacties! groetjes Romy

Lieve mensen,

Ben een tijdje niet op het forum geweest, ga even jullie reacties lezen! Bedankt!

liefs Nathalie