ik heb net als zovele hier een lekkere puber zitten.
haar streken nemen bijna met de dag toe, de meeste heb ik geen problemen mee..
maar ik moet toch zo om haar lachen.
ik heb echt heel veel moeite om mn lach in te houden.. maar het schiet niet op met corrigeren.
ik zal de situatie schetsen:
ik loop op ons hondendijke, -> losloos gebied, maar ivm met veel broedende vogels in het riet, zit zena aan de flexi-lijn (rest van het jaar loopt ze los)
mevr heeft het nu 4 x gepresteerd om het riet in te rennen, en zit daar heel stil voor mij te verstoppen.. en met het broedseizoen erbij is het helaas aan de lijn daar.
nu roep ik haar naar me toe.. ik word genegeerd.. ik geef een kleinrukje aan deriem... mervr komt langzaam in beweging met tegenzin.
er komt een grote hond aan.. ik wil haar even laten zitten om deze voor bij te laten gaan.
ik zeg: Zena ZIT.. en ze draait gewoon haar hoofd weg alsof ze zegt: ik voel me NIET aangesproken..
ik zeg het iets strenger..
ZENA ZITT.. en ze draait haar hoofd de andere kant weg..
op dit punt verlies ik het dus en moet ik er om lachen...
wie heeft er tips voor mij om me lach in te houden, en hoe met deze situatie om te gaan..



3 doggies





