Het verdriet en gemis is nog zo groot

Het is nu 7 weken en 1 dag geleden dat ik Blondie heb laten inslapen en het verdriet/gemis en de schuldgevoelens zijn zo ontzettend groot nog!

Ik mis haar zo enorm veel!

Ik vraag me steeds meer af waarom ik haar heb laten inslapen, het gevoel dat ik fout zat met deze beslissing wordt steeds sterker. Blondie was altijd zo trouw aan mij en ik ben haar niet trouw gebleven. Ik heb een beslissing gemaakt die eigenlijk niet mijn beslissing was. Nu pas merk ik hoe zwaar ik onder druk stond van mijn familie en vrienden. Hoe iedereen constant riep dat ik haar moest laten inslapen terwijl ik daar niet achter stond, terwijl ik het nog niet nodig vond. Ze zeiden maar dat het mijn hond was en en mijn beslissing moest zijn, maar ondertussen deden ze niets anders dan roepen dat ik haar moest inslapen en luisteren naar wat ik te zeggen had konden ze niet.

Mijn man zei dat we het moesten doen ook omdat ik zo gestressd was ervan. Maar ik was gestressd van het eindeloos aan moeten horen dat ik haar moest laten inslapen.
Ik was gestressd door de gedachte haar te moeten missen.

Ik voel me zo enorm schuldig en ben overtuigd dat ik de foute beslissing heb gemaakt. Ik had toch nog meer kunnen doen, meer kunnen proberen. Ik had mijn andere honden weg kunnen doen, ik had gewoon meer willen doen.

Elke x als ik de honden uit ga laten dan roep ik Blondie nog, elke x als mijn dochter een hond ziet roept ze Blondie....

Ik weet het niet meer, ik mis haar zo erg en voel me zo ontzettend schuldig....

Ik moest het gewoon even kwijt......

Weet niet waarom je Blondie heb moeten inslapen..maar wens je heel veel sterkte..
En ja je hebt er niets aa..maar een schuldgevoel brengt haar niet terug..daar voel je, je alleen maar nog meer rot onder..maar goed schuldgevoel kun je helaas niet zelf laten verdwijnen

Hey Chocomel,

Kan me goed voorstellen dat het niet uit je hoofd gaat maar het is en was toch echt beter voor haar, hoe moeilijk dit ook valt te begrijpen.

Nu heeft ze haar rust, wat voor haar ook fijner is.

Over een tijdje zul jij er ook meer rust mee krijgen, je zult haar nooit vergeten maar ook jij zult begrijpen dat dit voor haar en ook voor jullie het beste was.

Veel sterkte met het verwerken van je grote verlies.

hoi,
ach jeetje wat een verdriet ik heb met je tedoen.
was dat jou hond die een stoornis had (met alle respect hoor}
Dan heb je toch gedaan wat het beste voor haar was en je eigen niet schuldig gaan voelen hoor.
het is heel begrijpelijk dat je zo denkt dat komt omdat je haar zo mist.
Denk maar dat hij in de hondenhemel is en dat zij het daar heel fijn heeft.
heel veel sterkte hiermee.
groetjes,
maria

Heel veel sterkte meer weet ik er even niet van te maken op het moment.

Ik heb toen ontzettend met je meegeleefd en nog......Toch denk ik, dat je de goede beslissing hebt genomen voordat het uit de hand gelopen is. Stel je voor dat zij je kindje had gegrepen.......

Maar ik snap dat je verdrietig bent, heel veel sterkte en ik hoop dat je het snel een plekje kunt geven!!!

Meis ik leef ook nog steeds ontzettend met je.
Ik heb je net ook een pb gestuurd dat je moet proberen om je schuld gevoel los te laten. Je schiet daar echt niks mee op.

Ik snap het allemaal wel. maar het had totaal uit de hand kunnen lopen, je andere honden wegdoen, had misschien gekund maar wat kunnen die schatten er aan doen? en je kinderen kan je ook niet weg doen.

meis je hebt echt een goede keus gemaakt ook al voel je dat op het moment niet zo. Het moet allemaal zijn plaatsje nog vinden. En met de tijd zal het langzaam zijn plekje krijgen.

Meis ooit zie je je maatje weer terug en sluit je Blondie weer in je armen. Ze zou niet willen dat je je eigen zo schuldig blijft voelen.

Meis ik wens je heel erg veel sterkte met je verdriet.

Liefs natascha

Sterkte! Probeer te denken aan de vele mooie momenten samen. groetjes Romy

Beste Chocomelk,

Ik begrijp je heel goed, te goed misschien, en dat kan je alleen omdat je het zelf hebt meegmaakt en gevoeld.
Ik weet niet wat ik moet zeggen maar ik probeer elke dag weer om het van me af te zetten, ondanks het feit dat het schuldgevoel zo ontzettend immens blijft. Tijd heelt, maar het lijkt niet te werken bij mij heb ik de indruk, ik heb het gevoel dat het alsmaar erger wordt. Zelfs in mijn slaap ben ik er nog mee bezig. Dromen, nachtmerries....verschrikkelijk.
Ik kan je alleen maar sterkte wensen en hopen dat het ooit beter gaat.
Ik begrijp ook die "druk" waarover je spreekt. Sinds ik Sasha heb laten inslapen heb ik tegelijkertijd met het verdrietige gevoel ook een woedend gevoel op iedereen die het niet begrijpt of toen niet wilde begrijpen. Ik ben ook zo kwaad op iedereen bij wijze van spreken.
Nou ja, echt opbeurend was dit niet, ik wilde je eerder laten weten dat ik mij ook nog steeds zo voel als jij, bij mij is het geleden van 26 januari 2009.

groetjes, rinny

Hallo Chocomelk.

Ben het helemaal eens met Natascha. De pijn die je voelt is behoorlijk hevig en het heeft tijd nodig om een plaatsje te krijgen.

Ik wens je dan veel sterkte,
Jannie

Lieve chocomelk!

Ik begrijp hoe je je voelt. Het doen pijn, maakt boos, verdrietig, twijfel. kortom veel gevoelens door elkaar en middenin het grote verdriet om het verlies van een vriend.

Wat het misschien zo moeilijk maakt is dat Blondie niet de hele tijd "ziek" was, maar er ook veel goede momenten waren. Voor zover ik je verhaal heb gelezen, heb je alles geprobeerd wat in je mogelijkheden lag en heb je de beslissing niet over 1 nacht ijs genomen.
Toen onze Kyra ziek werd en duidelijk werd dat we haar binnenkort moesten laten inslapen, heb ik met de fokster gebeld. Zij vertelde me dat je voelt wanneer je je hond moeten laten gaan en dat het dan ook het goede moment is.
Dit maakt de pijn er niet minder om. Ook ik heb schuldgevoelens, misschien had ik nog een andere medicijn moeten proberen, de dosis cortisonen moeten verhogen...misschien...maar het nee, mijn gevoel was op dat moment heel sterk en diep van binnen weet ik dat het juist
was om te doen en ook het tijdstip het juiste was.

Geef je pijn de ruimte, neem tijd om te rouwen. Er zijn verschillende fasen in een rouwproces, een van de eersten is geloof ik woede en schuldgevoel...

Je gaat het een plaats geven, maar dat heeft tijd nodig.

Heel veel liefs,
Jacqueline

Dit gedicht heeft mij erg veel steun gegeven, misschien helpt het je een beetje...je bent Blondie trouw gebleven chocomelk, je hebt het beste voor hem gedaan, ook al voelt het nu anders....

Gedicht

Als ik straks oud ben, ziek en zwak,
en pijn verjaagt de slaap,
als onrust neemt van mij bezit,
doe dan wat onvermijdelijk is,
en laat me gaan.....
de laatste goede daad.
Beslis voor mij en wees niet laf.
Past eigenliefde bij de vriendschap die ik gaf,
of uitstel.... tot het beter past bij een verloren strijd?
Ik ben niet bang tijdens die laatste gang.
Jij loopt niet weg: je kijkt me aan,
je noemt me bij mijn naam en houdt me stevig vast.
Vandaag voor het laatst groet ik je met mijn hondenstaart.....
wat jij liet doen, deed je voor mij:
je hebt me nog meer pijn bespaard,
voor zinloos lijden mij bewaard.
Een zwaar besluit?
Nee, ....huil nu niet.
Een wijs besluit dat werd gegrond op een oud en uniek verbond:
jij bent mijn baas en ik jouw hond.

Bron: onbekend

Aan deze tekst heb ik inderdaad ook veel gehad toen ik het las....en nu nog steeds...vond het een steun in het verwerken van mijn verdriet! Enne....ze leven toch steeds verder in ons hart!

Sterkte chocomelk en dank kyra

Liefs

Martine

Bedankt allemaal voor jullie lieve berichtjes! Ik weet ook dat ik niet verder kom met deze schuldgevoelens, ik weet dat ik haar er toch niet mee terug krijg, maar ik heb ze wel....

Kyra, ik weet dat je gedichtje goed bedoeld is, maar het geeft mij juist een hoop meer verdriet. Alleen al de eerste zinnen vind ik verschrikkelijk, ze is nooit oud geworden, ze was nooit zwak en heeft nooit pijn gehad en vertrouw me zij wou nog niet dood!

Echt ik voel me zo rot, ik voel me nog schuldiger als ik dat gedicht lees. Dat ik haar niet oud heb laten worden, dat ik haar dood heb laten gaan terwijl zij echt nog niet dood wou.....

Toch vind ik het lief hoor dat je me zo probeert te helpen Kyra, dus voel je niet rot ofzo hoor!

Ik ben gewoon niet meer overtuigd dat het echt in haar koppie zat. Nu niemand er meer op hamert haar te laten inslapen krijg ik eindelijk zelf de kans alles te overdenken en dan kom ik gewoon tot de conclusie dat ik het nooit had moeten doen, maarja daar kom ik gewoon niet verder mee

Lieve Choco,

Ik begrijp je twijfel heel goed.
Het was de tijd om een beslissing te nemen, maar jou tijd nog niet.
Nee Blondie is niet oud geworden,maar ze heeft het wel heerlijk bij jou gehad.
Nu weet ze van niets meer en zal het je ook niet kwalijk nemen.
Je hebt Blondie de rust gegeven.
Nu komt de tijd dat je ook jezelf die rust moet geven.

Je komt hier niet verder mee, dat weet jezelf.
Meis... pijnig jezelf niet langer. Je hebt gedaan wat je doen kon, en ik ben van mening dat je het goed hebt gedaan.
Juist uit liefde voor Blondie.

Ik leef met je mee.

Liefs Jolanda

PS:

Kyra,

Je gedicht deed mij wel goed. Bedankt

Lieve Choco,

O, ik kan je verdriet hier voelen. Een beslissing zoals deze wens ik nooit te hoeven maken. Het is en was de moeilijkste beslissing die je als hondenbaas voor je kiezen kan krijgen.

Natuurlijk voel je nu nog je verdriet. Eigenlijk zou ik heel erg vinden als dit niet meer voelt want nu weten we dat je deze beslissing met je hart nam en in ogenschouw voor je lieve vriendin. Er is een gezinlid weg door een afschuwelijke reden. Maar juist om die reden moest je haar verliezen.

Kijk naar de foto's en steek een kaarsje aan. Huil je ogen uit je hoofd en kijk met opgeheven hoofd naar de foto. Je hebt gedaan wat je kon.

Sterkte in deze moeilijke tijd.

Liefs Esther

Helpt het misschien ,om eens op te schrijven voor jezelf waarom het wel beter was dat ze in sliep?Daar zijn ook redenen voor geweest. Nu denk je heel begrijpelijk alleen aan het mooie en goede ,en verstopt de reden,waarom je het wel hebt gedaan.Het is verschrikkelijk moeilijk,om je schuldgevoel,geen hoofdrol te laten geven,,,Heel erg veel sterkte in deze moeilijke tijd voor je.

hoi

ik heb mijn hond ook in laten slapen mijn hond had milt tumor en vocht in haar borst met bloed ze had kanker het was echt hartverscheurend toen het zo ver was ik had nog hoop en ik zei tegen mijn hond het komt wel goed maar het was niet goed ik ben ook verdrietig en voel mij ook schuldig ondanks alles het is nu een maand geleden dat ze is ingeslapen maar ik heb elke nacht verdriet mijn hond was 14 jaar geworden en er echt alles aan gedaan maar het kon niet meer veel sterkte met het verlies van jou hond en ik weet wat je voelt groejes van joi

ik weet zeker dat je de goede keuze hebt gemaakt.dat weet ik omdat je van haar houdt dan maak je alijd de goede keuze

hoi,
ik weet niet waarom je je hond moest laten inslapen, ik denk alleen dat je op het moment dat je de beslissing nam, zeker wist dat het moest. Alleen dat gevoel ben je nu even kwijt. Volgens mij zou je het nl. nooit besloten hebben als je toen niet zeker had geweten dat je er goed aan deed!
Wanneer je je andere honden had weggedaan, dan zou je je nu waarschijnlijk daarover schuldig hebben gevoeld. Het is altijd een vreselijke beslissing en het feit dat je je nu zo rot voelt betekent alleen dat je de beslissing om je hond te laten inslapen zeker niet lichtvaardig hebt genomen.
Veel sterkte en je komt er echt weer bovenop!
liefs,
Josine

Ik herken dat gevoel dat je in eerste instantie denkt niet de goede beslissing genomen te hebben. Ik heb mijn Chico op 16 juni laten inslapen en als ik nu zie hoe mijn nieuwe, jonge, Golden Dobby beweegt... ja, het is duidelijk nu. Chico had pijn en voelde zich grote delen van de dag niet okee.

Het kost tijd, maar dan kun je alles weer wat objectiever zien.

Sterkte

hai Chokomelk,

ik weet de reden niet waarom, maar als ik je verhaal lees krijg ik gewoon de tranen in mijn ogen!!

Ik kan geen gevoel bij je weg halen, maar leef erg met je mee. Heel erg dat er iets is gebeurd nav. het gepush van je fam. en vrienden. Herken dat gevoel!!!!

Succes meid!!! En hoop dat het gevoel ooit een ander gevoel kan worden!!!


Liefs

wens je veel sterkte

Dit topic heb ik in mei geopend, dus het is wel al een wat ouder topic. Ik had een krabbel gehad van iemand waardoor ik weet dat er hier weer gereageerd werd, anders had ik dit niet eens gezien want ik mijd dit hoekje eigenlijk een beetje.
Toch vind ik het nog steeds heel lief, jullie reactie's!

Nog steeds heb ik veel verdriet om haar, ik denk nog steeds elke dag aan haar en voel me nog steeds regelmatig schuldig. Maar het gaat wel beter met me dan toen. Het gemis blijft en zal denk ik nooit meer weggaan. Voor mij is er geen 1 hond die ooit aan haar zal kunnen tippen.

Wat betreft de reden waarom ik haar moest inslapen. Er zijn wel een aantal topics hier ergens die over Blondie gaan, maar in het kort: Blondie had een kronkel in haar koppie waardoor ze zonder reden en zonder waarschuwing aanviel. Als ze aanviel raakte ze in een soort trance waardoor ze zichzelf niet meer was. Ze bleef aanvallen totdat ik haar er dan vanaf haalde, soms met geweld.
Ze zou een maand na haar inslapen 2 jaar worden....

hoi chocomelk echt zielig voor jou je hond pas 2 jaar ik wens je heel veel sterkte met het verlies van jou hond ook ik denk dat een andere hond niet aan mijn hond kan tippen ik mis mijn hond ook en inderdaad het wordt wat minder. het verlies maar alles in huis is leeg .gr van joi

dag allemaal,

Terwijl ik dit schrijf lopen de tranen over mijn wangen....ook ik moest mijn lieve hond "floortje" afgelopen maandagavond laten inslapen. Ik herken dit enorme schuld gevoel.
Een paar mnd geleden liet ik mijn hond uit en opeens bleef ze staan en wilde ze niet verder lopen,toen moest ik nog lachen want het was nogal warm op die dag.
Ik zei; kom op luilak! we zijn bijna bij het water dan kun je lekker even zwemmen! met moeite kreeg ik haar mee omdat ze zich vanaf dat moment toch anders gedroeg,ben ik met haar naar de dierenarts gegaan.
Ik had al wel ondekt dat ze opgezette klieren had...
De dierenarts zei meteen: dit ziet er niet goed uit,ze heeft leukemie en heeft nog maar een paar maanden te leven....Ik kon het echt niet geloven.Maar na een week of 4 lag ze ineens op de grond,slijm uit haar mond. Ik weer naar de dierenarts daar bleek ze 40 graden koorts te hebben,spuitje + antibiotica en binnen een paar uur was ze weer helemaal de oude.
We zijn 6 weken geleden nog naar een eiland geweest,ze heeft zich heerlijk vermaakt.Ik kon me niet voorstellen dat ze een lopende tijdbom was.
Laatste weken kreeg ze steeds meer bobbels op haar lichaam en kreeg ze 2 weken geleden een blaasontsteking en moest ik haar weer tabletten geven die ze amper weg kon krijgen ivm opgezette klieren.
En sinds vorige week at ze ineens niks meer,wat ik haar ook voor haar neus hield...Ze dronk nog wel maar hoe lang moet je hier mee doorgaan,ze moet toch heel erge honger hebben gehad....zo zielig.
Afgelopen maandag naar de dierenarts,dit was toch einde verhaal...zei hij. (een dierenarts is zo nuchter)Ze heeft geen pijn maar ze kan zich niet happy voelen als ze al een week niet heeft gegeten.
Ik vond het zo vreselijk moeilijk....nu naar een paar dagen heb ik een vreselijk schuld gevoel,had ik niet nog andere medicijnen moeten proberen? (omdat ze ook geen pijn had)Wat ik lees op het internet dat je ze op tijd moet laten inslapen zodat ze niet hoeven te lijden. Was dit de juiste tijd....mij gevoel zegt NEE.
Ik heb haar urn gisteren opgehaald en staat nu naast mijn bed,gisteren een kaarsje aangestoken. Maar toch heb ik een heel slecht gevoel,ik heb haar laten dood gaan en kan het nu niet meer terug draaien...

Ik ben er echt ziek van....
wie heeft dit ook meegemaakt?

liefs roetie

Dag mijn allerliefste floortje

oh wat mis ik je...
Nu zit je in een potje naast me,zo een mooie lieve hond in een potje...dit klopt gewoon niet.
8 jaar geleden heb ik je als klein puppy meegenomen uit Lesbos (Grieknland) en je lag lekker in mijn armen te snurken terwijl we hoog in de wolken vlogen!
Je bent mee op vakantie geweest met de camper en daar zat je het liefste op de voorstoel!
Je ging mee naar een eiland,lekker zwemmen in de zee en op het strand rennen.
Je bent altijd een verschrikkelijk lief beest geweest en als je een grote hond zag tijdens het wandelen,liep je een blokje om.
Maar ben je er niet meer,je mand staat nog in de kamer.En je bakjes staan gewoon nog in de keuken.
Ik zag gisteren dat er nog haren in je drinkbak zaten.
Ik kan het gewoon niet weg doen...
Lieve Floortje,ik hoop echt dat ik de juiste keuze heb gemaakt en hoop je ooit nog weer te zien....wie weet.
rust zacht lieve floortje....dikke knuffel