Je dusdanig goed verstoppen dat hij helemaal van slag is tegen de tijd dat hij je vind!
We waren vandaag weer aan het trainen in het bos, en... op het laatst ging Dobby er weer vandoor. Ik en de trainster slaan een paadje in en wachten 7 meter verder. Ongeveer 5 minuten later is Dobby klaar met meerkoetjes achterna zwemmen en hij komt het water uit. We springen snel achter een boom. Vervolgens rent Dobby naar waar hij ons het laatst gezien heeft, toen terug van waar we vandaan kwamen, en bleef lang weg. Daarna weer terug, langs de oever waarlangs hij gezwommen had, weer terug naar waar we vandaan kwamen. Hij bleef nog langer weg. En toen weer langs ons heen en heel hard richting de auto. Maar: daar hing onze geur niet, want daar waren we niet heen gelopen.
Vervolgens blies de wind onze geur richting Dobby en na wat spoken tussen de bomen had hij ons eindelijk gevonden. Hij was niet blij, zijn staart hing helemaal omlaag en alleen het uiterste puntje kwispelde. Kortom, hij stond STIJF van de stress. Ik heb hem getroost en geknuffeld (nat, bah!).
Hij herstelde binnen een halve minuut toen we weer gingen lopen. Maar nu de hele rest van de dag is hij mijn schaduw. Als ik in de tuin sta, staat hij een halve meter achter me. Loop ik naar de woonkamer, dan volgt hij me. Hij staat zo dichtbij dat ik regelmatig zijn neus tegen de achterkant van mijn been voel. Ben je er nog? Ben je er nog?
En zo verziek je de dag van je hond. Grote verdwijntruc en hij heeft de hele dag geen rust meer...
Nu ook maar hopen dat het effect heeft en hij gaat denken "water, baasje weg
"



3 doggies


