Whaah!! Hoe zwaar kan vrijwilligerswerk zijn...!?!

Even een verhaal, omdat ik het kwijt moet

Sinds kort doe ik vrijwilligerswerk bij een asiel bij mij in de buurt.
Ik ga iedere maandag lekker wandelen met de honden daar. Heerlijk de bossen in om lekker even uit te waaien.

Zelf heb ik geen hond, omdat ik nog thuis woon en mijn ouders geen hond willen aangezien ze er dan enorm veel rekening mee moeten houden (zij zijn nogal reizigers en ik zit nog op school, dus wie laat dan smiddags de hond uit?)

Een oppashond zo af en toe is geen probleem. Een weekend, dag, week of 2 weken vinden ze prima. Ik zorg er goed voor en ze weten dat ik ook voor een eigen hond prima zou kunnen zorgen.
Maar om zelf een hond aan te schaffen, daar moeten ze dan wel erg veel voor opgeven, en dat willen ze niet. Ik kan daar natuurlijk weinig tegenin brengen, alleen maar hopen dat ze ooit toch nog eens omslaan en zeggen: Iris, hier is jouw hond!
Maar dat zie ik voorlopig nog niet gebeuren..

Nu ben ik (helaas?) verliefd geworden op een super lief en mooi hondje in het asiel waar ik vrijwilligerswerk doe. Het is een lief mixje, met waarschijnlijk een rottweiler (aan de vachtkleur te zien) en een kleine hond (geen idee wat!?) En wat een schatje is dat hondje! Super aanhankelijk, mooi formaat, vriendelijk tegen iedereen, kan met honden, kan in de auto, is nog maar 3 jaar.. kortom: SUPER HOND!

Natuurlijk zit er een 'maar' aan dit prachtige hondje, want ze is, aan haar tepels te zien, waarschijnlijk 3 jaar lang gebruikt in de broodfok en heeft talloze nestjes geworpen. Ze is gevonden ergens op straat en naar het asiel gebracht. Ondertussen is ze 1 keer geadopteerd, maar binnen 2 dagen weer teruggebracht wegens 'sloopgedrag' in huis.
Of het nou zo erg was dat ze het echt niet aankonden, of dat ze er gewoon het geduld niet voor hadden? Dat is helaas niet duidelijk geworden uit hun verhaal. Ik weet wel dat 2 dagen wel erg kort is..

Het hondje heeft uiteraard nog niets geleerd in haar leven, en doet dus maar wat zij denkt dat goed en leuk is. Trekken aan de riem, tegen iedereen opspringen, kan niet alleen zijn, kent geen commando's etc. Natuurlijk kan zij hier niets aan doen, en zou ik het geweldig vinden om lekker met dit hondje aan de slag te gaan om haar een mooi en leuk leventje te geven.

Nadat ik de hele levensloop van dit hondje gehoord heb, voor zover ze die heeft sinds ze in het asiel zit, zou ik zó ontzettend graag met haar aan de slag willen gaan!
Ik heb het er uiteraard al met mijn ouders over gehad, en zij zeggen: Dat gaat mooi niet gebeuren.
Ik natuurlijk weer balen en toch doorgaan met proberen ze om te praten. Of in ieder geval mee naar het asiel te nemen om kennis te maken met 'mijn' hondje
Tot nu toe geen succes..

Ik heb zelfs al een heel plan bedacht hoe we een mooie, goedkope en vooral tijdelijke ren voor haar kunnen maken in de tuin totdat ze heeft geleerd dat slopen echt niet mag.
Ook heb ik bedacht wie eventueel smiddags de hond uit kan laten mocht dit nodig zijn (genoeg buren en uitlaatdiensten in de buurt) En ik wil nog even wachten tot de zomervakantie, omdat ik dan alle tijd heb om met haar aan de slag te gaan zonder dat mijn ouders er al te veel 'last' van hebben. Misschien heeft ze tegen die tijd al een ander baasje. Dat is ook prima! Maar zo niet.. Dan zou ik haar zó graag een kans willen geven!!

Hoe goed ik ook weet dat het me waarschijnlijk toch niet gaat lukken, blijf toch mijn best doen voor dit lieve hondje waar ik als een blok voor ben gevallen.
Niet alleen omdat ik zelf zo graag een hond wil, maar ook omdat ik erg bang ben dat dit hondje niet zo makkelijk een nieuw huisje zal vinden vanwege haar gedragsprobleem waar veel mensen geen raad mee weten.

Hoe dan ook, ik blijf mijn best doen om ook mijn ouders verliefd te laten worden op dit (b)engeltje!

Dus zoals de kop al zegt:
Vrijwilligerswerk is hartstikke leuk, maar op deze manier ook wel erg zwaar!

Ach meid, ik snap je helemaal!

Ik heb een aantal jaar terug ook in het asiel gewerkt, omdat ik geen hond mocht. Ik ben toen zo'n geweldige duitse herder tegengekomen. Net als jouw hondje wel wat gedragsproblemen, maar prima aan te werken. Als het aan mij had gelegen was hij zo met me mee gegaan.

Natuurlijk mocht dat niet van m'n ouders en hij is uiteindelijk herplaatst. Wat vond ik dat jammer zeg!

Maar het is allemaal goed gekomen! Ik woon nu op mezelf en heb de meest fantastische hond ooit! Dus houd moed, ook al wordt het deze hond niet, uiteindelijk zul je een superhond krijgen!

Ik snap je ook helemaal. Heb ook vrijwilligers werk in een asiel gedaan.

Het 'gevaar' daarvan is dat als je een klik hebt, het ook heel moeilijk is om de hond niet gelijk mee te nemen.

Je doet het nog kort, las ik, maar ik wil je wel één raad geven, bescherm jezelf een beetje. Je wilt, bij wijze van spreken, elke hond waar je een klik mee hebt meenemen.

Je kan in ieder geval nu heel veel voor je engeltje betekenen.

Een pluim voor je inzet als vrijwilliger in het asiel.

Haha, dankjewel

Ik weet het, ik moet me inderdaad wat meer in gaan dekken tegen al die schattige lieve snoetjes.
Maandag ga ik weer lekker met haar wandelen, en dan doe ik toch maar weer een goede en vreugdevolle daad voor haar

Ik hoop dat ze snel een baasje vindt! Want hoe vaker ik met haar wandel en speel, hoe leuker ik haar ga vinden en hoe erger ik het vind dat ik haar niet mee naar huis mag nemen omdat niemand anders het doet

Dus, muurtje bouwen en wandelen maar vrees ik!

Oooh ik herken dat gevoel helemaal!
Het hondje waar ik verliefd op werd in het asiel tijdens vrijwilligerswerk, ligt nu heerlijk op mijn schoot te slapen haha