IK ben als klein kind opgegroeid met honden, en weet heus wel hoe ik een hond moet aanzien, en ben zéker geen oen! Maar ik heb mijn hart laten spreken ùet als gevolg; twijfelen!
Misschien denk ik anders, ik weet het niet, maar ik voel deze ingrepen aan als zijnde onnatuurlijk, zowel bij een reu als bij een teef! Ik heb véél over castratie gelezen, over de gevolgen, toen Tobie hier arriveerde, en het blijkt dat er wel dégelijk negatieve gevolgen kunnen optreden die men niet kan inschatten! Het is een dubbeltje op z'n kant.Bo was hier eerst en ik kon haar niet op de operatietafel zien liggen, waarom moest zíj die ingreep ondergaan omdat een andere hond hier zijn intrede kwam doen?! In het geval van de Mechelaar, mijn toenmalige reu had maar één ingedaalde teelbal, was stúkken kleiner en ik was er steeds van overtuigd dat hij niet in staat zou zijn tot bevruchten, maar de natuur neemt blijkbaar rare sprongen! Ik heb niet naar m'n eigen belang gekeken, ik heb naar mijn hart geluisterd; en ik heb alles overwogen in het belang van de honden! Moest iedere mens zoveel over hebben voor zijn/haar honden, dan zou de wereld er véél beter uitzien! Ik ga in de korste keren naar de DA. en dan bespreek ik met hem wat ik kan doen, en het zal waarschijnlijk Bo zijn die de pineut zal zijn! En wat verdikken en lamlendig worden is van gecastreerde/gestereliseerde honden: ik ken er twee in één huishouden, allebei 'behandeld' en allebei dik en suf en lamlendig geworden: slapen de hele dag, er zit geen greintje spirit meer in, en dit wil ik nu nét mijn Tobie niet aandoen! Maar goed, gedane zaken nemen geen keer, ik laat geen honden hulpeloos achter, zoals soms pasgeboren baby's overkomt, en voor de rest is alles steeds ordentelijk en menselijk verlopen! En de honden waren/zijn gelukkig en móest het misgelopen zijn, dan zijn het nog maar blaasjes en is het tijd genoeg om te handelen! Voor de rest wil ik voor mezelf dit hoofdstuk afsluiten. Toch bedankt voor jullie medeleven, al kwam het eerder belerend over, maar soit...