Spijt van je huisdier?

mensen mogen elkaar zo graag veroordelen, want zij zijn perfect. wat ik me dan afvraag is hoe komt het dat elk jaar de dierenasiels weer overvol zijn,

ja ik hou ook vol. al is het soms heel zwaar. dank voor je lieve woorden gr myriam

Nee ik heb geen spijt dat we Spike hebben genomen.
Ik zou hem niet meer kunnen missen

Heel erg graag gedaan joh, en gewoon vol blijven houden. Er komt een keer iemand die de perfecte match is voor Prada. En als je een keertje lekker van je af wilt schrijven, stuur je gewoon een pb-tje.

ok dank je wel hoor gr myriam

Hier geen spijt, wel eens mindere dagen. Maar daar komen we wel doorheen

Ik kan me voorstellen dat er gevallen zijn waarin je wel spijt kan hebben om wat voor reden dan ook. Kan met voorbereiding te maken hebben, maar ook met veel andere dingen. Geen klik, problemen, gezondheid die onverwacht veranderd bij jezelf etc.

Ik heb nog NOOIT spijt gehad van geen één dier wat ik in huis heb genomen. Het zijn mijn maatjes, mijn alles, (naast mijn kinderen) en ik zou ze voor geen goud willen missen!!! Dus spijt? Nou echt niet!!! Ook al word ik af en toe gek van de haren, het eeuwige stofzuigen en dweilen en de modderpoten op mijn pasgedweilde vloer, als ze niet bij me zijn dan word ik pas écht gek!

Denk dat mensen zich voordat ze tot de aanschaf van een dier overgaan eerst maar eens heel goed moeten verdiepen in wat het allemaal inhoudt om een dier te hebben.

Bepaalde dingen kun je nooit voorzien, en dan kun je je nog zo goed verdiepen in een bepaald ras, en ook al heb je ervaring met dit ras en heb je zelfs al een aantal in huis, dan kan één bepaalde hond toch voor veel problemen zorgen. Er is binnen hetzelfde ras namelijk nooit één hond gelijk.....

Spijt kan ik het niet noemen, maar de overgevoelige Rex komt me soms wel mijn oren uit Maar als hij dan weer last heeft van zo'n reactie gaat hij heel lief en zielig doen. Lekker knuffelen en zijn kop op je schoot of onder je oksel gooien en je zooo lief aankijken.. Tja.. Dan smelt ik toch weer

Ik weet ook dat het arme dier er niets aan kan doen. Wellicht als zijn vorige eigenaren hem niet elke maand een ander merk voer hadden gegeven, dat hij dit niet had gehad..

Spijt nee, soms denk ik wel eens, goh als ik haar nu niet had had ik dit wel kunnen doen.
maar ja, dan gaat dat moment voorbij en knuffel ik nog even met Kaily

Met mijn katten heb ik nu wel zoiets van, die hoef ik nooit meer, ik vind ze geweldig maar ik heb er wel plots 2 bij gekregen toen mijn moeder overleed.
Dan is het opeens veel als je niet echt een kattenmens bent.

En 1 daarvan is 19, doof en dement dus aardig wat werk. Dan ben je het wel eens zat, maar spijt nee dat niet.

Spijt van de dieren zelf nee!
maar wel eens van sky zn formaat! Ik had zelf liever twee kleinere hondjes gehad, maar mn vriend wou echt een grote hond. Maar aan de andere kant is zn formaat met fietsen wel heel lekker! Van de poes heb ik alleen spijt als ie op zn bak gaat hahaha wat kan die stinken!!! maar nee echt spijt heb ik zeker niet, ben stapel gek op mn beesten..

Kan me wel voorstellen, dat als je geen band krijgt met je hond, dit kan natuurlijk, bedoel t dier heeft ook zn eigen karakter, dat je dan wel spijt hebt van je hond..

Dat je een hond wel eens bijna achter het behang
wilt plakken, kan ik me heel goed voorstellen.
Maar veel onhebbelijkheden van de hond hebben een oorzaak of er wordt niet goed mee omgegaan.
Misschien reageer je wel op het geblaf en weet
de hond dat hij de aandacht heeft als hij blaft.
Want het moment dat je tegen hem roept dat hij stil
moet zijn, heeft hij al jouw aandacht.
En blaft hij weer.
Ik heb in elk geval nooit gedacht, dat hij maar
weg zou moeten.
Ik heb met twee vechtende honden in huis gezeten.
Maar nooit heb ik gedacht, wat velen zeiden, dat
er eentje weg zou moeten, dat ik er eentje weg zou doen.
Ik heb nog nooit spijt van mijn jongens gehad.

Spijt niet echt maar ik heb vaak wel het idee datik misschien wat later had moeten beginnen aan mijn honden. Financieel gezien dan. Toch hebben ze tot dusver een prachtig leven hoor, maar het is meer dan eens voorgekomen dat ik op mezelf moest bezuinigen voor mijn dames.

Maar nee, zolang ik met een beetje bezuiniging ze een prima leven kan bieden, zou ik ze voor geen goud willen missen.Ze zijn mijn allesjes

ooh nee echt niet
als ik naar dat brave koppie kijk smelt ik altijd weer!

Soms heel soms heb ik wel eens spijt van mijn hond.
Maar dat heb ik ook van mijn man

Whawhawhawhawhawhawhawha
Ik lig wederom onder de tafel en kom niet meer bij.

In mijn eerdere reactie gaf ik aan het gevoel van spijt wel te kennen, hoewel ik me afvraag of spijt het goede woord is.

In reactie op mensen die aangeven dat spijtgevoelens niet mogelijk zijn als je maar goed genoeg had nagedacht van te voren of voldoende investeert wil ik aangeven dat dit helaas niet altijd op gaat. Je kunt niet alles in totaliteit voorzien hoe het zal gaan en welke impact het zal hebben op je leven.

Ik heb in mijn leven nu 4 herplaatsers gehad. Met een herplaatser kies ik bewust voor een verrassingspakket met alles erop en eraan. Allemaal honden met een eigen verhaal en de wetenschap dat het tijd en investering vraagt om een band te krijgen en te leren samenwerken met deze specifieke hond.

Toen Jip er ruim 3 jaar geleden bij kwam wist ik dat het een hele klus zou worden, maar de impact die zijn komst in mijn leven had ik nooit kunnen voorzien.

Jip heeft dermate veel aan ontwikkeling gemist en is dermate beschadigd dat vrijwel alles dag in dag uit om hem draait. Juist omdat zijn problemen zo verstrekkend zijn. Mensen die mij af en toe gevolgd hebben weten dat hij in mijn hart zit en dat ik (buiten de dips om) 100% inzet om hem kwaliteit van leven te geven. Ik klaag zelden over wat het me kost en hoeveel Lily en ik moeten inleveren ten behoeve van Jip.

Jip is echt super heropgevoed wat betreft de basisdingen, heeft een enorme will to please. Maar Jip is een overprikkelde hond zonder zelfcontrole, Jip kan niet alleen zijn, Jip kan niet bij anderen zijn, Jip kan niet met het minste beetje spanning omgaan. Alleen zijn is te trainen, maar niet als de hond door zijn vicieuze stress-cirkel dagelijks behoorlijk overspannen is en dus keer op keer terugvallen heeft. Terugvallen die veroorzaakt worden door onder andere bij een oppas moeten zijn wat noodzakelijk is omdat hij tijdens de training niet alleen thuis kan zijn. Behoorlijk vicieuze cirkel. Mijn sociale leven staat vrijwel stil. Jip zijn overspannen gedrag brengt veel onrust in huis. Iedere dag opnieuw is het roeien met de riemen van die dag. Hem 100% begeleiden bij ieder stapje omdat veel dingen niet beklijven of omdat hij toevallig net een slechte dag heeft. Iedere dag opnieuw zorgen dat hij rust en regelmaat krijgt omdat hij zelf de zelfcontrole mist. Zelden meer kwaliteit-tijd met Lily omdat Jip niet alleen thuis kan zijn. De band tussen Lily en mij is veranderd, de vanzelfsprekende rust tussen ons en de fijne relax wandelingen zijn er niet meer.

Jip maakt nog steeds stapjes vooruit en nog steeds ben ik onderweg om rust en balans te creeeren. Wijs geworden door ervaringen met Lily heb ik beide honden verzekerd, maar het overgrote deel van de kosten rondom Jip zijn problematiek zitten niet in het pakket en de bodem van de spaarpot is bereikt.

Spijt? Nee, want het mannetje zit in mijn hart en wat had er van hem terecht moeten komen. Maar dips, JA! En ik ben wel zo reeel om te zien dat dit niet nog 10 jaar zo door kan gaan. Ik heb ook een eigen leven en dingen die ik graag zou willen doen staan allemaal stil. Wat Jip echt nodig heeft kan ik hem eigenlijk niet bieden en ik weet inmiddels voldoende om te zien dat een gemiddeld gezin/persoon hem dit niet kan bieden. Een prikkelarm leven met dagelijks vaste routine. Niet alleen thuis hoeven zijn, niet naar een oppas hoeven, , niet mee hoeven boodschappen doen of op visite, dagelijks dezelfde voorspelbare wandelingen.

Momenteel zit hij weer in een traject in de hoop om de vicieuze cirkel te doorbreken. Het is niet ondenkbaar dat we zo langzamerhand afstevenen op levenslang medicatie.

Dit is een verhaal van hoe het ook kan gaan. Van te voren is niet altijd in te schatten hoe omvangrijk de problematiek is. Het grootste slachtoffer is hijzelf, een optelsom van vele ongunstige factoren, gecreeerd door mensen. Ja ik heb bewust gekozen voor Jip en neem heel bewust mijn verantwoording. Maar dat er momenten zijn dat ik wel eens verlang naar de rust van voor zijn komst ga ik niet ontkennen.

@Petra: dat herken ik. Heb jij ook wel eens het gevoel dat je een dagje "vrij" wilt?

Dit is de 3e herplaatser, maar het is lastig. En helaas dan ook nog op een hele andere manier lastig dan het "standaard" probleemgedrag van angst, onzekerheid of agressie. Angst heb ik ervaring mee, onze eerste hond was angstig. Agressie dan weer niet, maar zo'n hond zal ik ook niet nemen.

Maar ongeremde hyper hyper blij blij stuiter stuiter leuk leuk ruk ruk (aan de lijn) zwem zwem doing doing doing doing doing doing... nee. En héél weinig mensen hebben daar ervaring mee op die manier, want zelfs onze trainster zei dat roedelregels en deurtraining tot nu toe altijd geholpen hadden. Bij Dobby dus niet. Hij is dus heel uniek, en dat maakt het soms gewoon zwaar.

En ja, het gevoel van "alles draait om Dobby" dat ken ik. De trainster zei zelfs dat ik het nooit gered had als ik een baan of gezin zou hebben gehad. Je moest eens weten hoeveel mensen baan, gezin en hond combineren, maar met Dobby kán dat gewoon niet. Nu kan ik ook niet werken, dus dat scheelt. Nadeel is dus wel dat je de hele dag op elkaars lip zit en alles dus om de hond draait.

Ik heb het met mijn hond niet, maar wel met mijn kat. Die is weggehaald bij z'n gezin waar hij waarschijnlijk mishandeld en verwaarloosd is. De kat vertoont enorm gestoord gedrag. Piest de hele boel onder als hij schrikt, hij is een keer in m'n gezicht gesprongen vlak voor een sollicitatiegesprek waardoor ik een blauw oog had, ik heb littekens op m'n lijf door hem, hij jat alles wat los en vast zit en hij krijgt soms een soort jankaanval. En ja, sorry als sommige mensen het zwak van me vinden, maar het wordt me afentoe echt teveel als hij weer zo'n slechte periode heeft waarin ie praktisch onhandelbaar is. Maarja...even tot tien tellen en nadenken wat hij allemaal heeft meegemaakt en dan gaat het wel weer. Naast de spijt die ik afentoe voel, hou ik toch enorm veel van die kat en zou ik hem nooit meer kwijt willen.

Yup, herkenbaar. Inderdaad heerlijk om eens een dagje vrij te hebben....of vakantie (of is dat teveel gevraagd?)

Inderdaad alles draait om Jip. Bij iedere stap hem aan de hand nemen bij wijze van...iedere dag opnieuw omdat die vicieuze cirkel blijft bestaan. Ongeremd, ongecontroleerd, geen zelfcontrole en ook niet aan te leren in de zin van dat het beklijft. Het gaat goed zolang ik de prikkels beperk en juist dit in onmogelijk gezien de overige problemen en het feit dat ik ook wel eens weg moet, boodschappen moet doen, bezoek wil ontvangen etc. Dus dan maar gezellig met ons 3en achter de geraniums?

De angsten zijn voor een groot deel afgenomen en zijn uitvalgedrag ook. Maar hij heeft vreemde angsten die zomaar toeslaan, 'achtervolginswaanzin', is altijd alert op gevaar, schrikt teveel en te gemakkelijk. Dus is het altijd alert zijn, altijd 100% bezig zijn met hem. Er is al zoveel verbeterd gelukkig, dus het was nog veel erger.

Ik werk ook niet, maar ik zou ook niet weten hoe dat moet met Jip. Ik kan niet eens een activiteit doen, of cursus of scholing. Dus inderdaad, alles draait om de hond.

hier ook geen spijt. tuurlijk zijn er problemen en dingen waar ik tegen aan loop met honden. en vooral met een herplaatser. en soms denk ik. waar ben ik aan begonnen. Maar dan doen we wat leuks met de honden. en dan weet ik het weer! Ben echt super blij met ze.

En is er iets wat ze doen wat ik echt niet leuk vind, dan leer ik ze dat af
Ik ben de baas, dus naar mij moeten ze luisteren.
Blaffen ze en ik wil dat niet. dan moeten ze stil zijn. Dat moet ik ze aan leren!

Fedor heb ik geen seconde, nooit spijt van gehad!
Spijt is misschien niet het goede woord, maar onze nieuw kat is op het moment echt vreselijk... Ik heb er lang voor gespaard, heb ook altijd katten gehad, en ik we wildne heel graag weer en Maine Coon erbij. Op het moment is hij echt een ramp. gooit echt ALLES van de kasten, hele fruitmanden, kandelaars, ook grote dingen, bloempotten, elke dag is er wel iets stuk, ik heb nu alles opgeruimd of vastgeplakt... Komt iedere nacht mij wakker maken, pfff, ik word er wel af en toe heel erg moe van, en vraag me wel eens af of het wel de goede beslissing was... Maar ja, ik hoop op beter tijden. Spijt is een te groot woord, maar af en toe achter het behang?? Ja!
(Bij gebrek aan behang heeft hij nu een buitenren, en als het echt TE erg wortdt gaat ie daar even in, kannie klooien wat ie wil.)

Ik heb nog nooit een seconde spijt gehad van welk dier dan ook, en ik mag zeggen dat we al veel 'erge' dieren hebben gehad.
Een witte dove kat die zo luid miauwde dat de overburen het konden horen en die telkens ziek werd van haar witte vacht. Een dove blinde hond die het alleen moest hebben van zijn geur, een veel te slimme kat die werkelijk alles kon doen en ons soms mateloos irriteerde.
Geen van allen heb ik verwenst, en ik was voor elk dier even verdrietig als ze dood gingen.

Ik snap wel dat je momenten hebt dat je ze achter het behang wil plakken maar die momenten zijn altijd snel over.

Op dit moment laat mijn huisbaas me kiezen tussen een huis of mijn dieren: ik heb een advocaat in de arm genomen voor het huis, want mijn dieren gaan voor. Dus spijt heb ik niet!!!!!!!!

Nee nooit spijt gehad , neem de minder goede eigenschappen erbij want je krijgt er veel liefde en vriendschap voor terug

spijt?nee en dat heb ik ook nooit gehad.ondankt de vele haren het eeuwige stofzuigen,poppy uit de tuin van de buren plukken 10000000 keer.maar spijt nee.het zijn de liefste honden.ze troosten me geven me zoveel liefde kijken me zo trouw aan en weten wanneer ik niet lekker ben en gaan dan ook niet lopen piepen of zeuren.jazzy en poppy zijn mijn leven mijn alles.ik kan ook gewoon weggaan en dan is er niets aan de hand.
de warmte en de liefde die je van ze krijgt kan je met niets vergelijken.ook ik had eerst geen band met poppy maar dat is gegroeid en nu vreet ik haar op. ik kan me geen leven zonder die twee voorstellen.als ik af en toe een traantje laat komen ze de tranen weglikken en dat doet dan zo goed.dan weet je,ja jullie zijn mijn alles.

grt noor en een pootje van jazzy en poppy

Ik heb nog nooit echt spijt gehad van mijn dieren.

Wel heb ik ooit eens bij mijn FB herplaatsertje gedacht: Waar ben ik in godsnaam aan begonnen?! Zij had het syndroom van down en dat was echt heel zwaar. Maar echte spijt, nee..

Ook wij hebben nooit spijt gehad van al onze huisdieren die we in de loop der jaren gehad hebben of van degene die we nu hebben.

ik kan ook nooit kwaad worden op mijn beesjes...
Ik zou dus ook niet meer zonder ze kunnen... helaas moet je op een gegeven moment wel..

SPijt ja dat we er niet eerder aan zijn begonnen maar spijt dat we een hond hebben nee geen seconde! zelfs niet als we er dingen voor moeten laten schieten. Hij heeft ons leven zoveel rijker gemaakt.

Maar ik kan me wel indenken dat als je er min of meer niet zelf voor gekozen hebt en je probeerd iemand uit de brand te helpen dat dat anders voelt als je eigen hond of welk beessie dan ook.

Baasje van BAs

Nee, nog nooit spijt gehad, eerder spijt dan we niet eerder aan honden zijn begonnen haha..