Spijt van je huisdier?

Ik heb nog NOOIT spijt gehad van mijn honden.
Moet er ook niet aan denken om ze te moeten missen.
Ze geven je zoveel liefde en gezelligheid.

@ Gerard.
Dit vind ik niet fijn om te lezen.

vroeger wel, ik verzorgde mijn cavia niet goed Daar heb ik nu zo ongeloofelijk veel spijt van Het was eigenlijk niet dat ik spijt had van mijn cavia, maar spijt had dat ik niet goed mijn verantwoordelijkheid heb genomen. Ik snap ook niet waarom niet eigenlijk... Maar nu wordt mijn cavia uitstekend verzorgt hoor, ze is nu echt mijn maatje

misschien niet,corrie,maar hij is tenminste eerlijk.

Ik moet er niet aan denken om mijn beestjes te missen,, er zijn wel veel mensen in mijn omgeving die zoiets hebben; waar zijn jullie aan begonnen?!
We hebben namelijk nogal wat beestjes hihi maar nee hoor ik heb zeker geen spijt wil ze voor geen goud missen!

op 1 moment had ik spijt dat ik m'n hondjes had, en dat was toen ik en 'mn ex juist uit elkaar gingen, en ik voor de keuze werd gesteld.

Yuna bij m'n ex laten, en haar naar het asiel zien vertrekken, maar wel bij m'n moeder kunnen gaan wonen,

of, yuna meenemen en alleen gaan wonen.
Ik heb voor het tweede gekozen, en heb er soms 'spijt' van , in die zin dat ik heel erg ongelukkig word hier zo alleen...

gelukkig heeft m'n moeder m'n stiefvader overtuigd, en mogen m'n beestjes nu wél meekomen! 18 maart verhuis ik

Idd fortuna, zo denk ik ook.
Ik heb in het begin zoveel gehuild om Yuna, ik zat hele dagen met haar in huis en ze sloopte de boel en probeerde me iedere minuut weer uit en hapte erop los, handen voeten wat dan ook...
Ik kon echt niet meer, toen is mijn vriend gestopt met werken om mij te helpen (we zijn beiden student, dit betrefte de zomervakantie). ze was trouwens ook niet overprikkeld want we zijn hele rustige mensen ze krijgen hier echt hun rust. Soms wou ik niet uit mijn bed komen om niet er geconfronteerd mee te worden..
We hebben ook heel hard aan haar gedrag gewerkt, en ze is nu echt een voorbeeld, zo braaf! Ik heb geen spijt van Yuna, zij is mijn oogappeltje.
Soms ligt het niet zozeer aan de hond, zoals wij dan op zo'n moment denken. Maar aan onszelf, misschieen zit je nu gewoon niet in je vel, of zijn er andere problemen en je hoofd zit gewoon bordevol stress... tja dan ga je de schuld geven aan de hond.
Ik denk inderdaad dat als die baasje zijn hond niet bij jou komt ophalen dat het tijd word dat je hem naar het asiel brengt, of probeert te herplaatsen. Want je gunt het beestje wel het beste.

Ik zelf heb nooit spijt gehad van de aanwezigheid en verzorging van mijn dieren.

Echter heb ik wel momenten heel sporadisch dat ik het spijtig vind op moeilijke momenten waarom juist ik degene ben die zoveel van dieren houdt dat ik geen grenzen ken en me daardoor wegcijfer. Alles maar ook werkelijk alles gaat naar de dieren, waarbij aan mezelf denken er niet in zit.

Nogmaals ik heb zekers geen spijt van ze, maar het zou soms een verlichting zijn voor mezelf om al dat dierenleed en ellende niet te hoeven dragen. En dat trekt ik me juist enorm aan.

Mijn dieren zijn mijn kinderen en owee als er iets mee gebeurd, ik verkoop alles wat ik heb als het moet om mijn dieren te laten overleven bij wijze van spreke.

Doordat ik mij alles aantrek van dieren heb ik nooit en te nimmer een diertje aan geschaft van eigen keuze, maar alles wat gedumpt werd en overbodig. Vandaar dat Tiamo in ons leven is gekomen naar eigen keuze.

Nee heb ook geen spijt vind het heerlijk mijn lieve hondje.

Nee, nooit spijt gehad. Van geen enkele hond. Bij Denzel wel eens gedacht " waar ben ik aan begonnen " maar nooit spijt nee.

nee totaal geen spijt

NOOIT spijt gehad van mijn honden, en katten ook wel vroeger, me nooit afgevraagd waar ik aan begonnen was.

Ze geven liefde, vrienschap en geven altijd een stukje mee in mijn hart, ook al zijn ze er allang niet meer, voor altijd... kan je van mensen niet altijd zeggen

En wat erg dat je....ik zeg niks maar...

Hoop voor je dieren dat ze snel herplaatst worden, vind dit schrijnend

Ten eerste: Ik vind het knap en heel eerlijk dat je dat durft te zeggen. Ik zeg het soms ook wel eens, vooral ik boos of geiriteerd ben over mascha, omdat zij iets heeft gedaan wat niet mag, bijvoorbeeld laatst in de schutting een gat in heeft gebeten.
Of dat ze weer eens is ontsnapt, grrrr.
Dan ligt ze weer in haar mandje te slapen en denk, zo nu ben je weer lief hondje.
Maar dan realiseer ik dat ik het niet echt meen, want hoe vaak komt het voor dat ze iets doet wat niet mag of ontsnapt.

Het is een schatje van een hondje, Het past bij ons gezin. Zeker als ik zie hoe onze zoons er mee omgaan, alsof het hun zusje is, hihihihi.

Zij is wel mijn maatje, want ik haal ook wel troost uit haar.
Als we haar moeten missen dan zal ik zeker verdriet van hebben.

Ja ik moet eerlijk bekennen,heb op een bepaalde manier wel spijt gehad dat ik fynn in huis heb genomen als vierde hond.
Ik heb voor Fynn gekozen en ga er voor.
Het is een hardstikke lief hond, maar yeh wat een moeilijke hond. Mij was verteld een enorme lieverd, goed met alles en iedereen, echt een lieverd. Daardoor heb ik voor hem gekozen, de praktijk is anders. Fynn is zeker geen schatje, erg vocaal, 1 van mijn andere honden zal nooit vrienden met hem worden.Heel bveel gedragsproblemen
Als ik dat eerlijk geweten had van te voren was ik er niet aan begonnen, dus kan je noemen dat ik er spijt van heb, maar neemt niet weg dat ik er voor ga!!

Ik vind het schokkend, ook de vraag vind ik raar.
Waarom zou ik spijt hebben ,ik vind het "spijtig" dat mijn honden zijn overleden.

nee ik heb ook nooit spijt gehad van mijn honden ben er altijd gek op geweest.en nu nog ze zijn mijn leven zonder hun is het gewoon stil in huis.

ik heb wel een kat gehad die aan kwam lopen bij de buren.maar hun konden hem niet houden en zouden hem dus naar het asiel doen.en dat vondt ik zo zielig dat wij hem in huis hebben genomen.toen heb ik later wel eens gedacht waar ben ik aan begonnen.hij miaauwde ook heel vaak.en sprong op de deur klinken maakte alles open.daar werdt ik wel eens gek van.of hij plaste gewoon tegen de bank of deuren.maar toch is die bij me gebleven.en op een dag was die ineens weg heb hem nooit meer gezien of iets van hem gehoort.
maar spijt nee dat nooit.

Het enige waar ik spijt van heb is dat ik niet eerder een hondje heb genomen! Wow wat kan een huisdier veel liefde geven! Ik heb die liefde zo gemist toen onze vorige hond was overleden! Voor mij geen leven meer zonder hond!

Nee hier ook geen spijt. Simba is enkele dagen geleden erg ziek geweest en we hebben weinig geslapen en dan nog hou je zielsveel van hem. En hoopt dat hij snel weer beter wordt.. Ik zou ze geen een van de twee kunnen missen ...

Ik kan me heel goed vinden in het verhaal van Helma.
ook wij hebben ooit in zo'n situatie gezeten. Het was een herplaatser waarvan de informatie in het geheel niet klopte. Maar net als Helma zijn we er toch voor gegaan, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik er regelmatig spijt van had dat we er aan begonnen waren. Maar of je wilt of niet, je gaat toch van zo'n dier houden, en wegdoen is dan geen optie meer. Maar als ik toen alles van te voren had geweten.......nee, dan waren we er nooit aan begonnen.

Ik heb spijt dat ik heb ingestemd toen mijn ex een tweede Witte Herder wilde. Omdat ik toen al ziek was hebben we hele duidelijke afspraken gemaakt. We zouden de opvoeding en verzorging delen. Achteraf bleek dat hij niet veel zin had in de opvoeding en 2 honden vooral heel stoer vond. Na 2 jaar is de hond teruggegaan naar de fokker. Zij hebben hem herplaatst.

Na de scheiding mocht ik onze eerste Witte Herder houden. Hij heeft zelfs nooit meer gevraagd hoe het met haar ging. Ze heeft hier een flinke klap van over gehouden. Ze verloor me geen moment meer uit het oog. Heel soms, als ze tijdens het spelen achterbleef raakte ze helemaal in paniek als ze me niet meer zag. De tijd dat mijn ex haar grote held was, was voorgoed voorbij. In de tijd dat ik nog geen vervoer had waren er dagen dat ik niet met haar kon lopen, dan kwam ze een paar knuffels extra halen en was het goed. We hebben nog 3 jaar intens van elkaar genoten.

Inmiddels heb ik Spikkel alweer 5,5 jaar. Ook geen seconde spijt van gehad. Wat ik altijd veroordeelde doe ik nu zelf. Spikkel slaapt in bed onder het dekbed. Het is ook zo lekker als er zo'n warm hondenlijfje tegen je aan kruipt. Ik hoop dat ik nog heel lang van haar mag genieten.

ik heb nooit geen spijt gehad van mijn diertjes. tuurlijk wel de bijbehorende irritaties.

Wat veel reacties in een korte tijd...

Ik vind mijn situatie niet zo schokkend zoals sommigen van jullie beschrijven. Ik zorg voor al mijn dieren; krijgen hun eten, gaan naar de dierenarts, worden geborsteld, gewassen en zijn klitvrij. En omdat ik mijn eigen hond show durf ik ook wel te zeggen dat ook mijn 'zorg'hondje er beter uitziet dat de gemiddelde hond die ik op straat tegen kom. Daarnaast krijgen ze genoeg beweging en worden ze netjes getraind op het hondenveld.
Het is niet dat ik ze in een bench stop en er de hele dag niet naar om kijk. Als dit kan worden opgemaakt uit mijn eerdere verhaal wil ik dat bij deze rechtzetten.

Aan de mensen die mij begrijpen en dit gevoel ook wel eens hebben (wat kan in een opwelling) merk ik dat jullie je direct willen verdedigen voor je gevoel. Waarom is dat? Zijn we zo bang om andere forumgasten over ons heen te krijgen?

Spijt, nee. Maar ik snap je zeer zeker.

Soms wil je zo graag iets van je dier maar ze doen het niet.

Je kunt ze niet uitleggen dat je even weg gaat maar zo weer terug bent.

Of uitleggen dat het behang van de muur af trekken NIET leuk is!

Is soms heel fustrerend. En zeker inderdaad als je hond niet luisterd. Maar stiekem maakt dat wel je hond jouwn hond en die streken zijn wel vreselijk op dat moment maar achteraf moet je (ik in iedergeval) er zo hard om lachen dat het alles weer goed maakt.

Het is denk ik vooral de manier waarop je geschreven hebt.

Bij de 'logeerhond' hoop je dat ie maar snel weer weg is, er lopen twee katten waar je niets mee hebt en die je , naar het klinkt, ook liever kwijt dan rijk bent.

Dan denk je, terecht, dat ze elders beter af zijn en vervolgens stel je dat je het bent aangegaan dus ook moet volmaken.

Steekt inderdaad nogal schril af tegen je laatste zin;
Dol op mijn eigen hond ben ik absoluut en steek veel tijd en liefde in haar. De anderen krijgen ook aandacht maar het is anders...

Waaruit ik opmaak dat de anderen verzorging en aandacht krijgen, maar geen liefde. Denk ik dan goed?

Dat vind ik schrijnend om te lezen.

Dan naar je vraag over spijt. JA , dat gevoel ken ik goed. Maar niet vanwege gebrek aan liefde of puur irritatie over het gedrag. Met de wetenschap vooraf dat ik met een herplaatser een verrassingspakket in huis haal, had ik nooit kunnen voorzien in welke mate Jip mijn leven zou gaan beinvloeden en bepalen en dat is zeer omvangrijk en gecompliceerd. Aan de andere kant totaal geen spijt, het is een heerlijk ventje en als hij niet met mij was mee gegaan vrees ik dat het slecht met hem afgelopen zou zijn.

Ik ben letterlijk echt GEK van mijn beestjes.
Ik zou ze nooit weg kunnen doen of slecht behandelen.
Heb dus ook geen spijt en ook nog nooit spijt gehad van mijn vorige honden.

Toen Joy niet alleen kon blijven zeiden veel mensen, had je nou maar geen 2e hond genomen.
Waarop mijn antwoord was, ik had uberhaubt geen honden moeten nemen als ik had gedacht dat alles van een leien dakje zou gaan.
So what dat ze niet alleen kon blijven? tuurlijk is het vervelend maar haar daarom weg doen??? echt niet lekker mee werken en oefenen en het resulaat...Joy kan perfect alleen zijn dus probleem opgelost.
Iedere hond heeft een eigen karakter dus de een kan heel snel alles goed doen terwijl de andere moeilijker is. Echter ben je als baas verantwoordelijk voor je hond dus moet je aan dingen werken waardoor het deze het wel door heeft.
Op die manier kan je nooit geen spijt krijgen als je maar je energie erin stopt.

nooit 1 minuut spijt gehad,zou dr voor geen goud willen missen en staat voor mij absoluut op de 1e plaats

Tracht je beestjes te herplaatsen... zowel jij als de beesten zelf worden er niet gelukkiger van op elkaars lip te zitten. En ze voelen dat héél goed aan!

Alleen als ik en dip heb wat betreft de problemen van Dobby. Dan zakt de moed me echt in de schoenen, en misschien nog wel dieper ook. Ik ben geen geweldadig persoon, maar god ik zóu hem toch af en toe...

Ik het asiel zeiden ze "hij is heel druk hoor". Heel druk is naar mijn mening iets anders dan "een van de meest drukke honden die ik ooit gezien heb", zoals dierenarts, acupuncturist en trainer zeggen. Zeg dan "heel erg extréém druk". Dan weet ik tenminste hoe erg het is.

Ik bén niet het type voor een probleemhond, en had ik geweten dat het een probleemhond was, én dat hij epilepsie had (99% zeker al een verkeerd gediagnosticeerde aanval gehad in het asiel), dan had ik er nooit aan begonnen.

Sommige dagen denk ik aan een toekomstig hondje, wat geen probleemgedrag zal hebben. Die me geen gekneusde vingers trekt, waardoor ik niet constant blessures oploop. Dat ik ook gewoon een keer kan gaan wandelen, de hond lekker los zijn gang kan gaan en ik lekker eens een keer kan dagdromen en van de natuur kan genieten in plaats van verplicht voor Dobby-entertainment-system en/of anker tegen weglopen moet spelen.

Ja, tuurlijk hebben we ook vele leuke en blije momenten, en eigenlijk vaker dan de slechte momenten. Maar van die desperate machteloze jankmomenten, dat ken ik alleen van het moeten laten inslapen van een hond, als er geen uitweg meer is. Geen opties meer. Ik ken dat totaal niet van als je een hond nog hebt. Sommige dagen denk ik zelfs "als hij nou weer epilepsie krijgt, dan moet hij weer dat fenoral, en daar word hij lekker rustig van". Te idioot voor woorden, maar als je er doorheen zit ben je niet echt rationeel meer.

Spijt? Ja, op zulk soort momenten zeker. En ik weet het, HIJ kan daar niets aan doen, maar het asiel wel. De rotzakken. Intussen zit ik er maar mooi mee.

Overigens heb ik nu ook een flinke dip. Een paar uur terug sprong hij omhoog terwijl ik mijn schoenen aan deed. Bril zowat aan gort. En als je weet dat ik door een oogziekte geen goedkope glazen kan hebben... Ik hoop toch maar dat ik door die actie dalijk niet weer 600 euro armer ben.

*achter behang plak*

Ik heb geen enkel moment spijt gehad van mijn diertjes. Wel heb ik nu weinig contact met mijn familie doordat ik Joy heb genomen, ze staan er absoluut niet achter en we krijgen pas weer contact als ik haar wegdoe, nou mooi niet dus, dan maar geen contact. Ik hou heel veel van mijn familie. maar ik vind niet dat ze zo moeten redeneren!

Wel weet ik dat kleine hondjes voor mij niet geschikt zijn. Ik ben toch meer van de grote honden. maar dat is absoluut geen reden om kleine Rensje weg te doen. Mocht ik moeten kiezen is hij de gene die zoiezo blijft! Dat hondje is en blijft mijn alles.
Gerard, echt respect dat je hier zo eerlijk voor durft op te komen!