Wie heeft wel eens zijn/haar hond moeten herplaatsen en waarom?

Hoi,

Mijn honden zijn altijd herplaatsers ook Silver, Silver blijft gewoon bij ons hoor, maar ik vraag me af of mensen hun hond hebben moeten herplaatsen, of naar het asiel hebben moeten doen?

Groetjes.

gelukkig heb ik dat nog nooit hoeven doen.
ik ben er ook van overtuigd dat ik dat ook niet zou kunnen.

dat zal ik cht nooit doen een hond herplatsen of weg doen
ik heb zelf twee kids wie astma hebben en ik ook maar gelukig niet voor honden of katten maar als het wel zo is doe ik ze nog niet weg .
ik zeg je doet je kids toch ook niet weg?

Vandaag in het asiel heb ik de volgende oorzaken op de briefjes gezien:

- scheiding
- verhuizing
- baas kon niet meer voor de hond zorgen
- baas kon de hond niet meer aan
- hond was dominant

Zelf hebben we 2 katten uit het asiel. 1 vondeling en 1 verwaarloosde mishandelde kat.

Ik zou het zelf denk ik nooit kunnen, maar dat weet je pas als je zelf in de situatie zit denk ik. Het lijkt me wel heeeel erg moeilijk

http://zideo.nl/index.php?option=com_podstart&action=zoek&limit=0&tag=de+herplaatsertjes

Ja, heb ooit 1x een hond herplaatst,is wel al 34 jaar geleden, maar wat heb ik daar een spijt van gehad.

Ik heb ook een herplaatser in huis.. Ikzelf zou niet mijn hond willen herplaatsen, maar ik ben er wel van overtuigd dat soms je geen andere keus hebt..

Gelukkig niet. Ik heb juist zelf 2 keer een hond in huis genomen, de eerste kwam uit het asiel en de tweede ( Rosco )kon niet bij zijn eerste baasjes blijven, ze konden niet meer voor hem zorgen , zeiden ze.
Ik heb er nooit geen spijt van gehad, zou het zo weer doen

Ik heb ooit een keer een hond herplaatst.
Kon door verschillende dingen hem niet bieden wat hij nodig had, hierdoor was hij vele malen beter af bij een ander baasje.

Spijt heb ik er nog elke dag van, vooral nu mijn situatie gewijzigd is en ik hem nu mogelijk wel had kunnen bieden wat hij nodig had. Maar dat ik weet dat hij goed zit doet heel goed voor mij. Maar kan er elke dag nog wel om janken.

Ik heb de langhaar zie profiel moeten herplaatsen. Ze blijft op mijn naam staan maar woont ergens anders. Wij zitten heel veel in de auto met ze en ze kon er beslist niet tegen. Wat wij, dierenartsen en vele andere ook probeerde het wilde niet lukken. Zelfs een andere auto niet. (Denk dat we meer dan 10 duizend euro kwijt waren inc. de nieuwe auto dan. Toen kwam ik via de fokker een stel tegen die een herplaatser zochten. Ze woonden op een boerderij, tegen een groot bos aan, bedrijf aan huis, paarden. Ik zeg is Arwen niet wat voor jullie om op te passen. Dus als wij naar Frankrijk enzo gingen ging Arwen daar heen. En tja ze heeft het zo naar haar zin dat ze daar is blijven hangen.Missen, ja elke dag, ik zou er mee vrede mee hebben als een hond dood zal zijn dat dat ze bij een ander zit maar ze heeft het daar zo super en dat gaat toch echt voor.

gelukkig nog nooit

maar we hebben wel een tijdelijke hond in huis gehad
we hadden op dat moment 2 cane corso reuen van een jaar en 2jr

bij ons in het centrum liep een junk met een kruising
van ongeveer 6md dat beesie was zo bang voor hem
kon het niet aanzien
thuis gekomen vertelde ik het aan mijn man
die zag hem de volgende dag ook in het centrum
mijn man vroeg of hij koffie (want dat verkocht hij )
tekoop had ,ja zei die junk en liep mee naar onze auto
toen heeft mijn man de hond afgepakt en mee genomen

dat beesje was zo dank baar was zwaar verwaarloost en versoonde ook gedragsproblemen
we zijn met hem op les gegaan en verzorgd ,maar ik wist wel dat we hem niet konde houden ,was ook een grote hond kruising argetijn nog iets

we wouden hem wel bij iemand herplaatsen die hem echt een thuis kon geven
dat is naar ruim een half jaar gelukt ,iemand van de club heeft hem genomen
,ik vond het zo zwaar om hem weg tedoen en nu ruim 13jr gelden denk ik er nog aan ,ik weet dat hij het fantasties daar heb gehad is inmiddels op 13jarige leeftijd overledenmaar ik zal het niet snel nog een keer den zo moeilijk om hem aftestaan

Gelukkig nog nooit. Er kunnen redenen zijn. Ik vind vaak dat mensen die herplaatsen neer worden gezet als gemakzuchtig.

Ons eerste Markiesje is door zijn vorige vrouwtje herplaatst omdat 2 werkende volwassen met drukke banen, 2 kinderen en zwangerschap niet te combineren bleek met een jonge hond. We hebben soms nog contact.

Wij hebben een keer een kat herplaatst. We hadden hem opgenomen toen mijn vader op hem paste en hij na een jaar nog steeds niet was opgehaald. Mijn vader had al een kat en wilde niet nog een jonge kat erbij. Wij hebben Boo toen opgenomen maar hij kon hier niet aarden. Hij was van een junk die nogal ruw met hem kon zijn. Hij was erg bang en werd gepest door onze andere kater. Met Boo had ik geen band, met Djingiz wel.

Boo is naar mijn moeder gegaan. Wij hebben toen haar kater Rood meegenomen. Rood was een zwervertje die mishandeld is geweest. Hij kon heel erg agressief reageren, daar kon mijn moeder niet mee omgaan. Ik kon niet met Boo's schuchtere gedrag omgaan. Met Rood en Boo gaat het goed.

Ik heb het helaas wel een keer moeten doen . Hond was een kruising berner sennen X boxer/labrador. Een ontzettend cool beest. Toen we hem een keer in een pension hadden ondergebracht ivm vakantie, bleek hij bij thuiskomst ineens een hekel aan kinderen te hebben.
Na veel navraag en aandringen bleek dus dat de kinderen van degene die het pension had, mijn hond hadden lopen klieren en uitdagen. Heel fijn en bedankt. We hebben er een gedragstherapeut bij gehaald en een homeopaat.
Uiteindelijk greep hij op een dag Noa, die toen 2,5 was. Er ging niets aan vooraf, ze liep gewoon langs met haar poppenwagen, hij springt op en grijpt haar.
Helemaal in paniek was ik. Ik heb mijn moeder gebeld nadat we bij de huisarts waren geweest en die heeft Noa opgehaald.
Na een paar dagen mijn kind uit huis, hebben we uiteindelijk de hond herplaatst. Ik heb er nog steeds verdriet om, want het was echt de coolste hond OOIT.
Hij heet nu Chilly en woont bij een advocaat in Scheveningen . We hebben nog af en toe contact. Maar hij zegt ook dat als het druk is op het strand, dat hij nog steeds op moet letten met kinderen. En als zijn zus komt met de kinderen, gaat de hond in de bijkeuken.
Maar ik ben wel blij dat hij nu ergens is waar hij gewoon lekker hond kan zijn.


Let niet op mijn ex met z'n blauwe oog hihihi .

Hier ooit bijna,
en gewoon de gedachte was al ondragelijk.

Jammer genoeg heb ik de beslissing moeten nemen nu terug thuis te gaan wonen, en zal dinah ook naar 'n ander opvanggezin moeten :(
(pebbles, yuna en lucky mogen mee)

ik ben nu al stilaan afscheid aan het nemen, want ondanks dat ik haar nog maar twee wkeen bij mij heb, zal ik haar missen.

inderdaad Fanny, ik vind het ook grote onzin hoe hier naar gekeken wordt. ooit verandert een situatie zodanig dat je juist egoïstisch bent als je de hond houdt, maar weg laat kwijnen in een hoekje zonder aandacht. Ik heb zelf nog nooit mijn hond herplaatst, ben ik ook niet van plan. Demon en Rensje zijn allebei herplaatsers, Rensje is van een fokker gekomen en Demon is herplaatst vanwege tijdgebrek.

ik heb miss piggy,de mops,herplaatst.ze was heel agressief tegen mijn kinderen,als ze in mijn buurt kwamen.
ze was toen 8 maanden.6 maanden later overleed ze aan een hersentumor en begreep ik waar haar agressie vandaan kwam,maar zoiets verwacht je niet bij een pup.
ik heb er veel spijt van gehad,als ik had geweten dat ze ziek was,had ik haar gehouden.

Mijn moeder heeft vroeger onze vorrige hondje een keer naar het asiel gebracht omdat ik nog te klein was en mijn zus ook nog niet oud genoeg was voor hem en hij eigenlijk niet zo lief was (hellaas niet goed gesocialiseerd ) Dit had ze gedaan nadat ze mijn zus en mij naar school gebracht had. Toen we dus thuis kwamen was de hond weg en zijn we zo ontzettend boos geworden dat ze de dag erna de hond gelijk opgehaald had . Hij heeft toen nog vele jaren bij ons mogen wonen

Ik gelukkig niet en gaat ook niet gebeuren.

Inmiddels ben ik zelfs een aantal keer van baan gewisseld omdat het niet paste met de honden. Ik regel gewoon alles om de honden heen

Wel heb ik 2 herplaatsers in huis

Ik heb ooit 1x een hond over moeten laten plaatsen naar hele lieve andere mensen..
Omdat mijn moeder en vader gingen scheiden en mijn vader werkt op een tank schip en werkt dus week op week. en mijn moeder bij ikea en die is in die week dat ik bij papa ben werken.. dus we konden niet meer voor hem zorgen
Ik had echt heel veel verdriet!
Dat was in 2007/2008..
Het was een Bouvier:


Groetjes..

ne nog nooit hoeven doen
zou het verschrikkelijk vinden

maar zou mijn dochter of de baby war ik nu zwanger van heb een allegie hebben voor honden dat zou ik wel moeten

dit heb ik ook al besproken met me ouders dan nemen hun de reu zowiezo op en de teef gaat naar een nicht en de pup naar me oom en tante.
dit zijn dingen die had ik voor dat ik uberhoud zwanger was allemaal al geregeld.



wel hebben mijn ouders ooit een herplaatser gehad voor een korte tijd
die man had toen zoveel spijt dat die het hondje weer heeft opgehaald naar een korte tijd toen die alles weer op de rit had en weer helemaal gezond was
dus we waren toen eigelijk een tijdelijke opvang geweest.

Nog nooit.. zal het ook nooit doen..

Wij hebben goof herplaatst, onze 1e hond een prachtige bleu merle met tan border.
Goof was 5 maand oud toen hij zijn 1e 'aanvallen' kreeg. Een soort epileptische aanval, maar hij was bij alleen raakte in een soort paniekaanval. Doodsbang keek hij dan. Elke beweging op dat moment triggerde angstagressie. Zo ben ik als 1e gebeten toen hij dus 5 maand was.
Ene moment zat lag hij naast me en kriebelde ik hem, andere moment een gil + hap en een doodsbange Goof die op de grond lag.

Wij konden hem na verloop van tijd lezen (pap, zusje en ik zijn meerdere malen gebeten in de tussentijd) maar aangezien wij in een drukke wijk woonde waar ook tig kids op straat drentelde werd het steeds moeilijker.
Hij liep buiten met een snuitje, was hij binnen dan was alles hermetisch afgesloten omdat er niet iemand zomaar mocht binnenkomen.

Eerst kreeg hij alleen aanvallen als hij getriggerd werd, bv als iemand een hand uitstak naar hem of iets bij hem liet vallen, maar het werd steeds erger, soms kon hij vanuit het niets een aanval krijgen, zat hij doodstil en keek hij zo bang, dan een paar sec later knipperde hij of schudde de kop en kwispelde hij vrolijk en kwam voor een knuffel.

Toen hij 18 maand was beet hij in een aanval een buurvrouw die hallo zei.

Mijn moeder kon er toen niet meer tegen, zij was al zo op haar hoede, vertrouwde geen enkele hond meer etc, dus toen de man waar we met Goof schapen dreven aanbood hem over te nemen hebben we dat gedaan.

Goof zou daar overdag werken met de schapen met de andere hond ergens in het buitengebied met minder prikkels en in de avond en nacht zat hij met de andere hond in de schuur waar niemand bij kon.
Jaren ging het goed en hij kon elke dag lekker werken en had een hondenvriendje. Tot een bezoekkindje de schuur in glipte en werd aangevallen. Toen hebben ze hem laten inslapen. Voor hem misschien ook het beste, hij had namelijk nog steeds wel aanvallen en elke keer die paniek is voor een hond natuurlijk ook verschrikkelijk.

We missen hem nog dagelijks.

Goof was namelijk een heerlijke hond buiten de aanvallen om, zo lief, grappig, zoveel will to please en ook echt een plaatje..

Floyd: weggedaan aan zijn 10 maanden. Stond nog niet op mijn naam, opeens problemen met fokker gekregen waardoor ik er weg wou. Hield wel in dat ik Floyd moest achterlaten. Vreselijk, maar goed, moest aan mezelf denken. FLoyd is verkocht geweest aan een Engelsman, zit er nu nog.

Edo, nooit voeling mee gehad, ook nooit gedacht van die te houden. gewoon om zijn leven toen wat aangenamer te maken. Is ingeslapen geweest door de k*tpersoon.

Biek: te sterk voor mij. Was teruggebracht naar de fokker, ik heb die toen meegenomen. Maar goed, was op dat moment niets voor mij, dus nieuwe baas voor. Zie hem nog wekelijks meerdere keren, heb er ondertussen een zoon van ook.

Hasj: eigen fok, zat bij Biek. Moest er weg, zelf kon ik er ook niets mee, dus in samenspraak met de eigenaar toen, verkocht.

Ja vroeger hebben we een hond moeten herplaatsen.
Was beter voor de hond mijn broer is drugsverslaafd (ook geen contact meer mee) en die gaf de hond ook wel eens drugs en als er glas was gevallen dan ruimde die het niet op en at de hond het op.
Dus ik ben blij dat we de hond hebben herplaatst.

En nu heb ik een herplaatser.
En ik zou hem niet weg doen maar snap dat het soms niet anders kan.

Liefs Claudia en een poot van Spike

Ja ik. Had bij een meneer een border-collie weg mogen halen die van zijn dochter was geweest maar naar Italië was geëmigreerd zonder haar Border. De brave man zat niet op die hond te wachten... Ik heb Spot een half jaar in huis gehad en helemaal opgeleid als hulphond samen met de stichting Click.. Alles zelf betaald.Alle lessen en sterrilisatie. Wilde Spot niet wegdoen maar mijn markiesje kwijnde weg door de aanwezigheid van Spot. Totdat mijn trainster vroeg of Spot soms naar een invalide mevr mocht. Ze is nu ergens in Nederland aan het werk... Als echte hulphond....

ik had vorig jaar een mishandelde beagle-pup bij iemand weggehaald.het beestje was 4 maanden,zat buiten vastgebonden in de brandende zon,en kreeg slaag als hij piepte of blafte.
om te beginnen was het niet de bedoeling om hem te houden,maar hij was zo angstig dat ik hem zo ook niet kon herplaatsen.
toen hij eindelijk een vrolijke vrije hond was geworden,heb ik hem toch herplaatst.
het was niet mijn type hond.door schade en schande weet ik nu dat kleine hondjes niets voor mij zijn,en dat ik alleen een klik heb met molossers.

Gelukkig nog nooit. Ik lees ook reacties waarin staat: dat zou ik nooooit doen, je doet je kinderen ook niet weg, enzovoort.

Ik ben het ermee eens dat herplaatsing soms wel heel makkelijk wordt gedaan, maar als er echt geen andere uitweg is, is herplaatsing één van de moedigste dingen die je kan doen. Je plaatst een hond, waarvan je zielsveel houdt, bij andere baasjes omdat jij er niet meer voor kan zorgen of omdat de hond het daar gewoonweg beter heeft dan bij jou. Ik zou er niet aan moeten denken, maar mocht het echt nodig zijn, dan doe ik het wel. Mijn honden verdienen het beste en als ik ze dat niet kan bieden... Tja, de hond is maar afhankelijk van zijn baas, dus alleen ik kan er iets aan doen.

Ik heb dan wel zelf herplaatst maar vind dat veel mensen echt veel te snel een hond herplaatsen. (nu praat ik niet over mensen hier)

Zie bv marktplaats, wat daar staat is 75% gemakszucht. Pup gekocht, na een paar maand vinden de kids er niks aan en hebben de ouders er geen zin meer in en hupla. Of mensen kopen een BC omdat die zo leuk eruit zien en na 6 maand blijkt dat zon hondje toch wel erg veel werk is.
Of men steekt nauwelijks tijd in de opvoeding en de hond vertoont dus wat 'probleempjes', hup weg en een nieuwe pup.

Juist omdat wij hebben moeten herplaatsen kan ik me ergeren aan het gemak waarmee mensen een hond weg doen. Wij hebben ruim een jaar met een tijdbom thuisgezeten, hebben alles aangegrepen en GT's etc erbij gehaald, bergen geld, tijd en geduld erin gestoken.
En dan lees je weer zon advertentie van iemand die na 1 a 2 maand een hond wegdoet omdat hij niet gelijk perfect is

ik heb laycka 1 keer moeten herplaatsen naar mensen. men ouders gingen scheiden en de situatie lag heel moeilijk en ingewikkeld. maar heb ze gelukkig weer terug

15 Jaar geleden heb ik een Rottweiler teef in huis genomen van mensen waar ze gedragsproblemen vertoonde. Hapte naar de kinderen, ging vriendjes in een hoek drijven, draaide helemaal door als er mensen langs liepen en was, ook buiten, zo gefixeerd op de postbode dat ze die wilde aanvallen. Ik had toen al twee honden en heb haar er toen bijgenomen.

Om een lang verhaal kort te maken; met de kennis die ik toen had heb ik er alles aan gedaan maar ze was, zowel buiten als binnen niet te vertrouwen. Toen ze een keer naar buiten glipte toen de bel ging en die persoon die voor de deur stond vol in zijn arm beet, zich omdraaide voor de volgende aanval heb ik haar in laten slapen. Maar als ik toen wist wat ik inmiddels nu weet van hondengedrag was het waarschijnlijk beter met haar afgelopen. Maar ja...

Ik vind dat sommige mensen wel erg makkelijk een hond wegdoen maar ik heb respect voor de mensen die zo'n beslissing nemen in het belang van de hond. Zo'n beslissing is vreselijk moeilijk en ik hoop het nooit meer te hoeven doen maar je weet nooit hoe je leven loopt en je kan ook niet altijd oordelen over een ander.

Ook ik heb een tweede kans hond in huis en mijn honden blijven ook altijd bij me en ik geef ook niet zomaar op. Maar als ooit zou blijken dat ik mijn honden niet kan geven wat ze nodig hebben moet ik wel aan hun belang denken.

Het zou trouwens fijn zijn als mensen, voordat ze een hond aanschaffen, zich eens gingen verdiepen in de behoeften en gedragingen van een hond zodat ze weten wat ze in huis nemen. Vele mensen nemen een hond en denken dat deze zichzelf wel opvoed en vanzelf weet wat wij mensen bedoelen. Het is geen kind en als mensen een beetje moeite willen doen om de hond te geven waar hij of zij behoefte aan heeft als hond zouden er veel minder honden in het asiel zitten. Bezint eer gij begint.

Zo dat moest ik even kwijt....sorry