Mijn lieve meisje Promise is voor mij een lastige hond. Het laatste jaar heb ik zoveel bijgeleerd, dat ik haar steeds beter begrijp, ik steeds beter weet hoe ik het beste met haar om kan gaan en het beste nog: dat zij hier dus ook positief op reageert.
Vandaag is ze meegegaan met haar eerste sociale wandeling. Daar is uitgekomen wat ik eigenlijk al wist, zij herdert in groepen honden/mensen. Alles en iedereen moet bij elkaar blijven, doen ze dit niet, blijft Promise doorgaan met drijven en dat op een manier die veel honden niet begrijpen. De jonge Duitse herder die meeliep, was er van overtuigd dat Promise wilde spelen. Niets is minder waar.
Toch ben ik tevreden over de wandeling. Zij beheerst de hondentaal wel degelijk (iets waar ik een tijd aan getwijfeld heb), maar ze drijft dus. Ik weet niet of het eerlijk is om te verwachten dat dit er ooit nog helemaal uit gaat, maar dat hoeft ook niet. We doen ons best, samen.
Ze zal af en toe nog meegaan, maar niet te vaak en ook alleen in groepen die haar liggen qua honden. Verder blijf ik thuis en op de wandelingen met haar de dingen doen die ze zo leuk vind en waar ze zo van geniet. Andere honden, behalve haar broer en grote vriend Duuk, zal ik haar nog maar heel mondjesmaat laten ontmoeten. Behalve natuurlijk als er een situatie ontstaat die niet te voorzien was. Ook willen we een keer gaan kijken wat ze van schapen drijven vindt.
Ik ben heel dankbaar dat deze bijzondere hond -die mijn alles is en die me elke dag zoveel leert over haarzelf en honden in het algemeen- mij 4 jaar geleden uitkoos om haar baasje te worden.
Promise, ondanks dat het soms moeilijk is samen, jij bent en blijft mijn lieve kanjer



3 doggies










