Hallo allemaal,
Gister rond 18:15 heeft onze Ranka het spuitje gekregen.
Ze is een Rottweiler en is 12jaar en 7 maanden geworden.
Sinds afgelopen maandag wisten we dat ze zoals gister het spuitje zou krijgen.
Een paar jaar geleden ontdekte we een tumor bij de wang, deze bleek gelukkig goedaardig te zijn.
In de loop der jaren kwamen er steeds meer bij, ze had van geen een geen last, tenminste ze liet niks merken.
Zo'n 2maanden geleden is ze ernstig ziek geweest, dat had ik nog nooit gezien.
Ze is een nacht bij de da moetenj blijven.
Gelukkig mocht ze de dag erna weer naar huis, ik was zo blij.
Ze is toen ook wel iets opgeknapt hoor, zo blij was ik toen!!!
Wij waren egt 2 handen en 2 pootjes op 1 buik
Afgelopen paar zomers toen ik nog thuis woonde gingen we altijd lekker chille op het balkon, samen slapen, eten, spelen.
Ook deze zomer had ik me daar op verheugd, als ik een dag vrij zou hebben, had ik de konijnen in de auto geladen, onze hond Bo mee en dan een dag lekker chillep het balkon bij mn ouders, zoals vroeger.
Toch heeft ze woord gehouden, ik ben gister en voorgister daar geweest en hebben we nog lekker in het zonnetje onder in de tuin kunen chille.
Sinds vorige week, ademde ze heel zwaar, egt heel raar.
Hup, daar ging mn vader weer naar de da.
We kregen het slechte nieuws te horen dat ranka Longemfizeem heeft. (vocht op de longen)
ZE kreeg plastabletten en de dag of de dag daarna zou het al iets verbeterd moeten zijn anders zou ze niet meer beter worden.
Heel even leek het erop dat ze tabletjes hun werk deden.
Mijn vader moest om de 2uur haar ff laten plassen.
Maar nog bleef die rare adem, en het rare hoesten.
Ook het blaffen ging niet meer zo omdat ze weinig lucht kreeg.
ZOals ik hierboven al beschreef was ik gister met mijn hele hebben en houwen de hele dag daar.
Vanuit werk de konijnen gaan halen, bo was al bij mn ouders en op naar Ranka.
We hebben nog in de zon gezeten en lekker geknuffeld, iets wat we ook altijd deden.
Rond 17;10 ben ik maar eens naar huis gegaan, want de situatie was toch zoals hij was.
Het afscheid viel egt zwaar, egt afschuwelijk.
Geswoon het idee dat je haar nu egt nooit meer zou zien!! Egt verschrikkelijk!!
Eenmaal thuis was ik de hele tijd op de klok aan het kijken en me aan het afvragen, zou ze al onderweg zijn of nog thuis zijn?
Toen het 18:00uur was wist ik dat ze niet meer thuis zou zijn, maar onderweg nar de da.
Vanaf 18:10 was ik steeds aan het denken, zou ze al binnen zijn, zou ze het spuitje al gekregen hebben? Zou ze al dood zijn? Wat zou ze gedacht en gevoelt hebben??
Rond 18:20 wist ik het denk ik zeker, nu zal ze wel dood zijn!!
5min later belde mn vader vanuit de uto om door te geven dat het gebeurd was en dat ze nu op een betere plek is.
Dat hoop ik dan maar!!!
Ik ben er egt kapo van!!
Gisteravond en nu stel ik me steeds de vraag, zouden ze haar wel met respect behandelen en haar niet zo ergens neer kwakken ofzo.
De eerste morgen dat ze de vogeltjes niet hoort fluiten en het zonnetje niet heeft op zien komen!!
Ze is nu ongeveer al zn 14,5uur dood.
En mijn vraag blijft, wat voelt ze nu, zou ze me kunnen zien??
IK heb haar gister gezegd voordat ik naar huis ging, ik hou van jou, en kom maar gerust bij ons spoken.
Ze snuffelde toen nog ff aan mn gezicht
Ik weet dat het beter is voor haar, maar toch......
Ik hoop dat ze nu rust heeft, want dat verdient ze egt!!! Ze was een hond uit duizenden!!!
Ze was en blijft mijn meisje!! En voor altijd in mn hart!!!
Eigenlijk zou ze toen ze pup was afgemaakt worden. (zo zei de fokker dat) Ze had iets aan haar kaak en iets van platvoetjes. Mijn moeder heeft toen besloten om haar mee te nemen en dat zie je wel ze heeft nog een heel mooi en goed leven gehad!!
Ze was mijn alles!! En dat blijft ze ook!!
Ik zal je nooit meer vergeten!!!
Rust zacht lieve Ranka....
Ooit zien we mekaar weer!!
Ps jammer ik weet niet hoe ik fotos kan plaatsen




























