Didou is een maltezertje dat wij vorig jaar gaan halen zijn in een dierenwinkel hier in Belgie voor naar mijn tante in Frankrijk te brengen. Voor de verjaardag van mijn 4- jarig nichtje. Toen wist ik nog niets over broodfok, nu wel. Wil ie;and de naam weten, PB maar.
Didou is 2 weken bij ons geweest voor we hem naar Frankrijk brachten. Schat van een pup, zo bang, maar zo lief, een echt beertje.
Na 2 weken viel het afscheid dan ook heel zwaar bij mijn moeder en vooral mij, het was 2 weken ons hondje geweest en ik had hem al wat opgevoed..
Mijn tante en het gezin hadden al een Golden, van 8 jaar en we wisten hoe streng ze waren met hem..
Toch hebben we Didou gebracht waarvan we de laatste maanden veel spijt hebben gehad. Mijn moeder die had gezegd dat we hem echt niet konden houden, is er nu van overtuigd dat we hem beter zelf hadden gehouden. Zelfs mijn broer die absoluut geen 2de hond wil, is ervan overtuigd.
Hij heeft daar niks opvoeding gehad, kreeg een (niet geweldig harde maar toch) klets als hij iets niet goed deed.
We hebben er nog altijd spijt van dat wij hem niet opgevoed hebben, hij heeft niets verkeerd gedaan.
Maar goed, het werd een veel te drukke hond die altijd blafte (waarop er op hem geschreeuwd werd).
Nu krijgen we enkele dagen geleden bericht van mijn tante.
Didou at weer eens de haren van de Golden op en hij is erin gestikt. Ze hebben geprobeerd de haren uit zijn keeltje te halen maar hij beet van zich af omdat hij zo bang was.
De tranen rollen over mijn wangen nu ik dit van me afschrijf.
Wat moet mijn ventje bang geweest zijn
De Golden jankt nu dagenlang, op zoek naar zijn maatje en mijn klein nichtje is er kapot van. Het was haar hondje.
Wat doet het deugd dit te schrijven, ik zit hier te janken maar dat is normaal, arme schat, nog maar net een jaar oud.
Didou, ik ga je zo verschrikkelijk missen ventje, altijd in mijn gedachten



3 doggies




























