Ik heb twee Dobermanns gehad een reutje en een teefje, dus ik zal uit eigen ervaring hier wat over vertellen. Ze waren beide zeer sociaal naar mensen, kinderen en andere honden. Nooit iemand gebeten en hebben beide haast nooit gevochten, zeker niet uit zichzelf. Het reutje was erg druk, vond iedereen en alles leuk en sprong zelfs van blijdschap de man die de meter kwam opnemen om zijn nek.
Het heeft lang geduurd, maar hij heeft geleerd om niet meer tegen iemand op te springen. Het reutje was ook een supersuper vrolijke hond, maar en dat hoor ik van meer Dobermann eigenaren de eerst 2 jaar hebben ze zeer regelmatig periodes dat je echt heel sterk in je schoenen moet staan, omdat ze dan echt gaan proberen de rol van roedelleider over te nemen. je kon bij hem ook echt merken dat hij meer onder de indruk was van een zware stem, dan van een lichte. Ondanks dat ik alle cursussen met hem deed, probeerde hij dat dus wel bij mij, maar niet bij ex, dan luisterde hij altijd in 1 x.
Het teefje was stukken rustiger, makkelijk leerbaar en wel gereserveerder dan het reutje. Iedereen kon ze altijd overal aaien, of het nou buiten of binnen was. Het reutje werd daar helemaal dol van vreugde van en het teefje liet het ook met gemak toe, maar had dan altijd een heel neutrale blik in haar ogen. Maar geloof me het zijn schatten van honden. Gewoon goed opvoeden. Ik hoop dat je er iets aan hebt. Vragen mag altijd. Succes met de zoektocht1