Hallo,
Wij hebben thuis een 3 jarige Appenzeller (teefje). Jessie is een erg waakse hond. Maar ook een erg eigenwijze hond. We hebben een aantal problemen met haar.
- Jessie blaft agressief als er bezoek komt of de deurbel gaat.
- Jessie blaft met elke activiteit waaraan ze mee doet.
- Jessie laat met moeite de bal los.
- Andere huisgenoten corrigeren de hond minder.
In de loop van de jaren heeft Jessie een steeds grote uitbarsting ontwikkeld wanneer er bezoek en/of de deurbel gaat. Wij pakken dit nu actief. Als er bezoek komt dan wijzen we Jessie op haar plaats en zeggen we duidelijk (maar rustig) dat ze moet stoppen met blaffen. Doet ze dit goed krijgt Jessie een beloning. Het geblaf begint langzaam maar zeker af te nemen.
Bij de deurbel en bezoek is het heel duidelijk dat het gaat om fout geblaf. Maar dat is voor mij niet goed duidelijk bij andere gebeurtenissen.
Jessie blaft bijvoorbeeld bij elke activiteit die we rond om het huis doen. Auto schoonmaken, stoep vegen, grasmaaien. Ik vind dit kwalijk gedrag en corrigeer haar hierop. Ik vind dat Jessie moet leren dat ze niet overal aan mee moet doen en dat ze vanaf de zijlijn stil mee kijkt. Is dit geblaf wenselijk of niet?
Als Jessie (vooral 's ochtends) voor het eerst eten krijgt en uit mag blaft ze. Dit geblaf is duidelijk enthousiasme. Maar ik vind dat Jessie (voor welke activiteit dan ook) eerst een rustige 'mindset' moet hebben. Dus daar hoort dat blaffen niet bij toch?
Tijdens het spelen met Jessie blaft ze constant als ik wil dat ze de bal los laat. Ik vat dit op als protest. Dit geblaf begint ook al af te nemen omdat ik dat geblaf corrigeer en haar als ze het een paar keer goed doet beloon. Maar mijn vraag wederom, mag ze blaffen (protesteren?).
Voor de duidelijkheid. Ik heb helemaal geen moeite er mee als Jessie lekker in een groot veld enthousiast aan het rennen is etc. Het is en blijft een hond.
Nu de tweede kant van het verhaal. Mijn andere huisgenoten corrigeren de hond minder vaak of niet bij sommige van de bovengenoemde problemen.
Mijn vader geeft de hond altijd 's ochtends eten en gaat met haar wandelen (en dan blaft ze). Als ik dit doe blaft ze niet omdat ik rustig haar het voer geef en rustig de halsband om doe en ik zorg dat ik als eerste de deur uit ga etc. Mijn vader is wederom vaak bezig met de activiteiten rond om het huis (waar Jessie dus steeds bij blaft). En corrigeert dat niet. En als laatste loopt mn vader (omdat zn ego zo groot is) altijd met de hond LOS rond.
Als mijn broer en zus (wonen ergens anders) op bezoek komen is Jessie blij. Maar ze maken Jessie zo opgewonden dat ze naar buiten moet en 'ontspoort' (controle is weg) heen en weer rent en springt. Toen ik op kamers woonde en op bezoek kwam deed Jessie dit niet omdat ik gewoon rustig naar haar mand toe liep en haar knuffelde (zonder allemaal blije geluiden te maken en te zwaaien met mn armen etc.).
Ben ik nu als enige die de hond goed opvoed of stel ik mij aan? Want ik erger mij er dood aan als ik constant weer het antwoord krijg dat ik juist de gene ben die de hond verkeerd behandel, terwijl ik juist de hond prima onder controle houd.















