Ik plaats dit bericht met hele dubbele gevoelens maar Quinto heeft een nieuw baasje gevonden.
Ik vindt het verschrikkelijk dat ik afscheid moet gaan nemen van hem,maar hij gaat een heel mooi leventje krijgen.
Ik heb afgelopen zondag het telefoontje gehad wat ik eigenlijk niet had willen krijgen.
De stichting belde dat er mensen zijn die serieuze interesse hebben in Quinto, wat betekent dat het moment dat ik afscheid van hem moet gaan nemen steeds dichterbij komt
Ik heb na dit telefoontje ook echt even flink zitten huilen
Ik ben zo gek op hem en wil Quinto niet kwijt!!!!
Het is gewoon een geweldige hond, en ondanks de momenten dat ik hem achter het behang kan plakken, is hij echt m’n maatje.
Zo gek als een deur, maar ook zo ontzettend slim en leergierig.
Ik heb diezelfde avond een ruime tijd met de mevrouw aan de telefoon gezeten en zij komt echt over als een heel lief persoon, het gesprek heeft me ook erg gerust gesteld en een goed gevoel geven voor zover het mogelijk is.
De mensen die hebben interesse in hem hebben een bed & breakfast en daarbij een agrarisch bedrijf met 16hectare land!! waarop de honden mogen rondscharrelen als zij daar bezig zijn. Ook zijn ze bijna dagelijks met hun andere hond op het strand te vinden.
Klinkt eigenlijk als een paradijs voor honden.
Maar wat doet dit zeer…
Had ik maar geweten dat ik chronisch ziek ben voordat ik hem officieel adopteerde, dan had ik dit nooit gedaan. Dit had me veel pijn en verdriet gescheeld.
Mijn hart roept ook hard, Blijf
Mijn verstand en lichaam zeggen, laat hem gaan.
Zoals het er nu voorstaat zal ik woensdag 23maart afscheid van m’n kanjer moeten nemen


Ik ga je misen lieve schat, maar komende week gaan we eerst nog heel veel lol hebben en heel veel knuffelen



3 doggies
















