Bartus:
Lekker met de honden naar het bos... na nog geen 10 minuten Bartus spoorloos... Ik heb hem 1,5 uur gezocht (bijna elk konijnenhol nagekeken), geroepen, gefloten... niets, geen zwarte teckel in velden of wegen te bekennen. Jente trilde als een rietje en ik moest ontzettend nodig plassen, dus heb besloten naar huis te gaan en later terug te keren. Eenmaal thuis aangekomen stond Bartus bovenaan de trap! Hij was mij vast ook kwijt en is naar huis gelopen (toch een kleine kilometer). Ik ben trots op hem!

Jente:
En wie was ik nu weer kwijt in het bos? Jente... tja, met teckels moet je nu eenmaal geduld hebben. Nadat ik de andere 2 weer had afgezet thuis ben ik terug naar de plek des onheils gegaan, heb mijn oren gespitst en ben op zoek gegaan naar hol en dofklinkende blafgeluidjes onder de grond... en ja hoor, daar hoorde ik Jentes blaf en zag ademcondens uit een te klein gaatje komen. Ik op mijn knieën bij het gat, mijn arm erin om te ontdekken welke kant de gang op gaat. Die richting gevolgd om de 'ingang' te vinden. Mensen keken wel een beetje raar toen ze mij al knielend in een konijnenhol zagen roepen. Maar uiteindelijk kwam ze naar buiten met haar lijf vol zand en een bek vol klei! En nu in bad schat!




3 doggies












Maar ja, inderdaad, het zijn niet voor niks Teckels.......... Jack Russells hebben er overigens ook een handje van. Ik ben daar echt een beetje benauwd voor dat ik Baila eens op die manier kwijt raak. 












In het begin was ik echt doodsbang, hij was opeens weg... Maar inmiddels ben ik eraan gewend en heb ik geleerd dat ik moet blijven wachten op de plek waar hij er van door is gegaan, daar komt ie (uiteindelijk) altijd weer terug