Cindy (gast)
Gisteren hebben wij een geweldige lieve labrador pup (reu) aangeschaft. Bij aankomst, waar de puppy was, waren de moeder en een andere labrador aanwezig. De pup was zeer vrolijk, beweeglijk, at goed. Hij moest alleen nog even ontwormt worden en er zat geen stempel van de dierenarts in het boekje, terwijl de inenting wel gedaan was. In ieder geval, zou de pup nog even langs de dierenarts gaan en dan zou hij naar ons gebracht worden. Zo gezegd zo gedaan. De fokster heeft de pup bij ons afgeleverd en wij hebben netjes betaald. Ze vertelde er echter nog wel bij dat de dierenarts die middag een hartruisje heeft geconstateerd. Maar daar wist ze verder niet veel over te vertellen. Helaas was ik zelf niet thuis op het moment dat de pup gebracht werd en heeft mijn man mij dit later medegedeeld. Ik heb toen 's avonds toch de dierenarts gebeld die inderdaad vertelde dit ruisje gehoord te hebben, maar daar verder nog niet uit kon opmaken.
Vanochtend was het pupje helaas wat ziek van de wormenkuur. Hij heeft heel de dag diarree gehad en werd eigenlijk steeds minder speels. Lag vooral nog in de bench, at niet, dronk niet. Ik was toch bezorgd en heb onze eigen dierenarts gebeld. Deze wilde dat ik toch langs kwam, ook omdat ik heb gisteren ook verteld had van het hartruisje. Hij vond (hij heet trouwens Luca) de pup erg tenger voor 10 weken en inderdaad wat ziekjes, maar dat kon zeker door de wormenkuur te maken hebben. De moeder was zelf ook maar heel klein en tenger, dus dat verklaarde veel., Maar hij schrok wel van de ruis in het hart. Niet een ruisje, maar echt wel heel nadrukkelijk aanwezig. Niet goed zei de dierenarts. Tja en daar sta je dan. Helemaal verliefd op dit kleine knuffelbeertje. Ik kreeg het advies om echt te laten onderzoeken en vanuit te kijken wat te doen. Maar het zou toch wel wat geld kosten als wij hem aan de medicijnen moeten zetten. Mijn partner wil dit absoluut niet en wil gewoon een gezonde pup. Ik heb de fokster gebeld en zij was mij zeker ter wille. Wij krijgen ons geld in ieder geval terug. Of we geven de pup terug en dan zal zij hem waarschijnlijk toch laten inslapen. Of we kijken nog wat we ermee kunnen doen. Wat een dilemma. Ik ben in een dag al helemaal verliefd op dit beestje en gehecht., Laat staan de kinderen. Als ik zeker weet dat het geen leven is voor dit beestje, dan zal ik zeker de keuze maken hem in te laten slapen. Maar wie zegt dat het zo ernstig is? Stel dat er met medicijnen iets aan te doen is, zijn ze dan toch weer levendig en kunnen ze nog lang leven of is dit zowiezo een kortlopend traject? Is er iemand die misschien dezelfde soort ervaring heeft gehad en nog steeds heel veel plezier heeft van zijn viervoeter? Kunnen jullie mij vertellen wat de kosten zullen zijn van onderzoeken en eventueel maandelijkse medicijnen? Laat aub even iets weten, want ik weet gewoon niet wat te doen nu., En echt, ik wil hem eigenlijk gewoon houden en hem knuffelen en een liefdevol huis geven. Maar zit dat erin?






