Er was eens een klein lief zwart bolletje wol.
Dat bolletje wol had de naam Koda en vond alle hondjes leuk.
Maar niet alle hondjes vonden bolletje wol leuk en begonnen te blaffen. Bolletje wol dacht wat een gekke hondjes.
Bolletje wol werd een mooie grote zwarte hond en kwam er achter dat veel honden bang zijn voor een grote zwarte hond. Dat vond hij niet leuk en toen hij een jaar werd dacht hij ik ga lekker terug blaffen. En toen dat beviel dacht hij ik ga eerst heel veel blaffen.
Zijn baasje had eerst niets in de gaten die dacht wat heeft hij nou. Maar na een paar keer dacht ze "werk aan de winkel". Dus ze ging afleiden soms ineens een andere kant op lopen. En tussendoor toch proberen hoe de grote zwarte blaffende hond reageerde. En langzamerhand is de grote zwarte blaffende hond weer aan het veranderen in die lieve Koda. Het gaat nog niet altijd goed maar er zit duidelijk verbetering in dus we gaan lekker zo door. We kunnen zelfs al af en toe een hond passeren zonder blaffen en als er geblaft wordt is het al veel minder heftig. En MET belonen en ZONDER Cesar Milan schopje.
Moraal van dit verhaal: Lekker blijven oefenen en doorgaan en als het een keer niet lukt volgende keer weer beter.



3 doggies








