het is hier ook geen zure lucht. Het is een vreselijk doordringende lucht maar niet zuur.
Bij Casper is het ook altijd vloeibaar. ( bij het poepen zie je de druppels nakomen. ( het legen van de anaalklieren)
Als deze substantie dikker is en aan de vacht van de hond blijft hangen kan de anaalklier ontstoken zijn.
Een van de meest voorkomende redenen om de dierenarts te consulteren zijn aandoeningen van de anaalklieren bij de hond. Dit zijn twee orgaantjes die direct onder de anus gelegen zijn, waarmee de hond zijn specifieke geurvlag afzet op de ontlasting. Hij doet dit doordat tijdens het persen een beetje van de inhoud van de anaalklier via de afvoergang in de anus op de ontlasting wordt gedrukt. De normale inhoud van de anaalklieren is een sterk geurende (stinkende) penetrante dunne lichtbruine vloeistof. Dat valt de baasjes en hun omgeving direct op. Ook als de hond opgewonden is, bijvoorbeeld tijdens het onderzoek op de spreekkamertafel van de dierenarts, kan er anaalkliervocht vrij komen. Honden met steeds weer terugkerende problemen aan de anaalklieren verspreiden min of meer permanent deze hele nare geur. Bij de minste beweging komt anaalkliervocht rond de anus vrij en kleeft aan de onderzijde van de staart. Ik zal hieronder trachten uit te leggen waarom er zoveel problemen met de anaalklieren voorkomen, waar deze uit bestaan, en wat we er het beste aan kunnen doen.
Hoe zijn de anaalklieren opgebouwd?
Als je de anus met een klok vergelijkt dan zijn beide anaalklieren te vinden op 5 en op 7 uur. Het zijn twee zakjes die strak tegen het uitwendige spierige gedeelte van de anus liggen en via een dunne afvoergang door deze ring uitmonden in het binnenste van de anus. Daarmee is direct een probleempunt duidelijk: zwellingen van deze ring vanwege irritatie of ontsteking kunnen gemakkelijk leiden tot een geheel of gedeeltelijk dichtdrukken van deze afvoergang. De ergste vorm hiervan zijn de perianale fistels bij o.a. de Duitse Herder, waarbij diepe ontstekingen in de anus leiden tot sterke verdikking. Ook als de geproduceerde anaalkliervloeistof te dik wordt of als er door ontsteking van de klier stolsels of andere stukjes in die vloeistof komen, dan is de afvoergang al gauw te nauw. Er gaat zich meer en meer anaalkliervocht ophopen in de zakjes. Dit leidt tot jeuk en irritatie bij de hond. Bijten naar de staartbasis en de achterbenen is dan het gevolg. Het typische 'sleetje rijden' kan optreden zeker bij kleine honden; ze schuren met het gekromde achterlijf over de grond, terwijl ze met de voorbenen normaal lopen.
Door langdurige ophoping kan een bijkomende infectie op treden, welke de zaak nog erger maakt. Veelal wordt de vloeistof anders van samenstelling (dikker), en krijgt de hond meer pijn. Onze patiënt komt dan in een vicieuze cirkel terecht: hij gaat schuren en bijten, waardoor irritatie van de anus en de directe omgeving hiervan optreedt. Ook het ontlasten zelf is pijnlijk. Hierdoor wordt de afvoergang nog meer dichtgedrukt, waardoor een anaalklierabces kan ontstaan. De hond is dan extreem pijnlijk, de minste aanraking in dit gebied leidt vaak tot heftig afwerende reacties. Breekt deze eenmaal door de huid heen, meestal wat verder naast en onder de anus, dan is voor de hond de pijn direct veel minder